Φοράμε καθημερινά χρυσά, ασημένια και χάλκινα κοσμήματα για αισθητικούς λόγους. Τι θα γινόταν όμως αν ένα κόσμημα μπορούσε να επηρεάσει πραγματικά τον οργανισμό μας;

Ένας ισχυρισμός που κυκλοφορεί στο διαδίκτυο υποστηρίζει ότι ο χαλκός, το ασήμι και ο χρυσός διαθέτουν τέτοιες ηλεκτρικές και «ενεργειακές» ιδιότητες, ώστε όταν έρχονται σε επαφή με το δέρμα να αλληλεπιδρούν με το ηλεκτρομαγνητικό πεδίο του ανθρώπινου σώματος και να προσφέρουν οφέλη στην υγεία.

Σύμφωνα με αυτή την άποψη, ο χαλκός συνδέεται με τη «γείωση» και τη λειτουργία του νευρικού συστήματος, το ασήμι με την ισορροπία και την προστασία από περιβαλλοντικούς παράγοντες, ενώ ο χρυσός παρουσιάζεται ως μέταλλο που μπορεί να ενισχύσει την κυκλοφορία και την κυτταρική αναγέννηση.

Το πρόβλημα; Δεν υπάρχει σήμερα επαρκής επιστημονική τεκμηρίωση για αυτούς τους ισχυρισμούς.

Το ότι ένα μέταλλο είναι καλός αγωγός του ηλεκτρισμού δεν σημαίνει αυτομάτως ότι μπορεί να μεταφέρει αυτή την «αγωγιμότητα» στον ανθρώπινο οργανισμό ή να επηρεάσει τα κύτταρα με τον τρόπο που περιγράφεται.

Μάλιστα, όταν οι ερευνητές εξέτασαν συγκεκριμένα την υπόθεση ότι ένα χάλκινο βραχιόλι μπορεί να έχει θεραπευτική δράση, τα αποτελέσματα δεν επιβεβαίωσαν κάτι τέτοιο.

Αυτό δεν σημαίνει ότι τα συγκεκριμένα μέταλλα δεν έχουν καμία σχέση με την ιατρική. Ο χαλκός, ο άργυρος και ο χρυσός μελετώνται ευρέως στη βιοϊατρική, μεταξύ άλλων και σε μορφή νανοϋλικών. Ωστόσο, πρόκειται για εντελώς διαφορετική περίπτωση από το να φορά κάποιος ένα κόσμημα στο χέρι ή στον λαιμό. Η σύγχρονη έρευνα πάνω στα μεταλλικά νανοϋλικά βρίσκεται ακόμη σε μεγάλο βαθμό σε προκλινικό στάδιο και απαιτείται περισσότερη έρευνα πριν εξαχθούν ασφαλή θεραπευτικά συμπεράσματα.

Έτσι, η ιδέα ότι ένα χρυσό δαχτυλίδι ή ένα ασημένιο κολιέ μπορεί να αποτελεί ένα είδος «wearable wellness» ακούγεται σίγουρα εντυπωσιακή, αλλά μέχρι σήμερα δεν αποτελεί αποδεδειγμένη ιατρική πρακτική.

Και ίσως αυτή είναι η πιο ενδιαφέρουσα πλευρά της ιστορίας: πόσο εύκολα μια πραγματική επιστημονική ιδιότητα —όπως η ηλεκτρική αγωγιμότητα ενός μετάλλου— μπορεί, μέσα από το διαδίκτυο, να μετατραπεί σε έναν πολύ μεγαλύτερο ισχυρισμό για την ανθρώπινη υγεία.

Πηγή: Richmond et al.

Επιμέλεια: Βάγια Ραφαηλία Παράσχου