Σε μια εποχή όπου η τέχνη συχνά δοκιμάζεται από τις συνθήκες, υπάρχουν δημιουργοί που επιλέγουν να μην περιμένουν τις ευκαιρίες, αλλά να τις χτίζουν μόνοι τους. Η Πολυξένη Καζάκου είναι μία από αυτούς. Ηθοποιός, σκηνοθέτης και σχεδιάστρια, με διεθνείς διακρίσεις και ξεκάθαρη καλλιτεχνική ταυτότητα, μιλά στο EMVP News για τη διαδρομή της, τα ρίσκα που πήρε, την Artelix, το KP Plus Boutique και τη βαθιά της ανάγκη να δημιουργεί με τους δικούς της όρους.
Πώς ξεκίνησε η σχέση σας με το θέατρο και τι σας οδήγησε να ασχοληθείτε επαγγελματικά με αυτό;
Η σχέση μου με το θέατρο ξεκίνησε σχεδόν οργανικά, σαν μια φυσική προέκταση της έκφρασής μου, ήδη από τα σχολικά χρόνια. Οι πρώτες εκείνες παραστάσεις και η μετέπειτα τριβή μου με τις θεατρικές ομάδες του Δήμου, ήταν το πεδίο όπου δοκίμασα τις δυνάμεις μου και ανακάλυψα τη μαγεία της σκηνικής επικοινωνίας.
Ωστόσο, η απόφαση να ασχοληθώ επαγγελματικά δεν ήρθε τυχαία. Παρόλο που ολοκλήρωσα τις σπουδές μου στη Διοίκηση Επιχειρήσεων, ένιωθα ότι ο “προορισμός” μου βρισκόταν αλλού. Αυτό το ακαδημαϊκό υπόβαθρο, βέβαια, αποδείχθηκε πολύτιμο εργαλείο: μου χάρισε τη δομή, την πειθαρχία και την οργανωτική σκέψη που απαιτεί σήμερα ο ρόλος μιας ηθοποιού-σκηνοθέτιδας.
Συνειδητοποίησα ότι το θέατρο για μένα δεν ήταν απλώς μια διέξοδος, αλλά ένας τρόπος να κατανοώ και να ανασυνθέτω την πραγματικότητα. Έτσι, το 2010, η εσωτερική ανάγκη έγινε επαγγελματική δέσμευση, επιλέγοντας συνειδητά τον δύσκολο αλλά γοητευτικό δρόμο της τέχνης.
Ποιες ήταν οι μεγαλύτερες δυσκολίες που αντιμετωπίσατε στα πρώτα σας βήματα;
Αποφοίτησα από τη δραματική σχολή το 2010, ακριβώς στην “καρδιά” της κρίσης. Ήταν μια εποχή που το τοπίο γύρω μας άλλαζε βίαια: η εγχώρια μυθοπλασία είχε παγώσει, τα σίριαλ αντικαθίσταντο από έτοιμα προγράμματα του εξωτερικού και οι ευκαιρίες για έναν νέο ηθοποιό έμοιαζαν ανύπαρκτες.
Ωστόσο, αυτή η αναγκαστική “ξηρασία” έγινε για μένα η μεγαλύτερη πρόκληση. Όταν το σύστημα σταμάτησε να προσφέρει έτοιμες λύσεις, έπρεπε να τις εφεύρω. Η δυσκολία εκείνης της περιόδου με δίδαξε την αυτονομία. Αντί να περιμένω ένα τηλεφώνημα που ίσως δεν ερχόταν ποτέ, στράφηκα στην ουσία της τέχνης μου, στη σκηνοθεσία και στη δημιουργία δικών μου προτάσεων.
Η δική μου γενιά έμαθε να κάνει θέατρο με το τίποτα και να παράγει πολιτισμό μέσα στην κρίση. Αυτό μου χάρισε μια ανθεκτικότητα που την κουβαλάω μέχρι σήμερα: πλέον ξέρω ότι ένας καλλιτέχνης δεν ορίζεται από τις συνθήκες, αλλά από τον τρόπο που επιλέγει να τις ανατρέψει.
Πόσα χρόνια δραστηριοποιείστε στον καλλιτεχνικό χώρο;
Η διαδρομή μου στον χώρο είναι μια ιστορία που ξεκίνησε πολύ νωρίς και ωρίμασε μέσα από πολύ ιδιαίτερες εμπειρίες.
Η πρώτη μου επαφή με τον φακό έγινε το 2000, σε παιδική ηλικία, με μια σύντομη εμφάνιση στη “Λάμψη” του Νίκου Φώσκολου στον ΑΝΤ1. Ήταν το πρώτο μου “βάπτισμα του πυρός” σε ένα άκρως επαγγελματικό και απαιτητικό περιβάλλον, που μου άφησε μια πολύ έντονη ανάμνηση της πειθαρχίας που απαιτεί αυτό το επάγγελμα.
Στη συνέχεια, το 2006, ήρθε μια στιγμή που θεωρώ ορόσημο για την απόφασή μου να ακολουθήσω αυτόν τον δρόμο. Συμμετείχα σε μια παραγωγή της “Λοκαντιέρας” του Κάρλο Γκολντόνι, η οποία παρουσιαζόταν εν πλω στη γραμμή Πάτρα-Ανκόνα. Το να ερμηνεύεις έναν κλασικό ρόλο ενώ ταξιδεύεις στην ανοιχτή θάλασσα ήταν μια σχεδόν μεταφυσική εμπειρία. Εκεί ένιωσα τη δύναμη της επικοινωνίας και τη γοητεία του να δημιουργείς έναν ολόκληρο κόσμο πάνω στη σκηνή, ανεξάρτητα από τις συνθήκες.
Αυτό το ταξίδι ήταν που με οδήγησε να πάρω τη μεγάλη απόφαση. Παρόλο που ολοκλήρωσα τις σπουδές μου στη Διοίκηση Επιχειρήσεων, η τέχνη είχε ήδη κερδίσει το έδαφος. Έτσι, το 2010, αμέσως μετά τη δραματική σχολή Γ. Θεοδοσιάδη ξεκίνησα πλέον την επίσημη επαγγελματική μου πορεία, έχοντας στις αποσκευές μου τόσο την οργάνωση των σπουδών μου όσο και τα βιώματα από αυτά τα πρώτα, καθοριστικά χρόνια.
Υπήρξε κάποια στιγμή που νιώσατε ότι «αυτός είναι ο δρόμος μου»;
Η αίσθηση ότι “αυτός είναι ο δρόμος μου” υπήρχε μέσα μου από παιδί· μια εσωτερική βεβαιότητα ότι η δημιουργία είναι ο φυσικός μου χώρος. Ακόμη και την περίοδο που σπούδαζα Διοίκηση Επιχειρήσεων — μια επιλογή που μου χάρισε τη δομή και τη στρατηγική σκέψη — ένιωθα ότι η αλήθεια μου βρισκόταν στην τέχνη.
Σήμερα, αυτή η διαδρομή έχει βρει την απόλυτη ισορροπία της.
Η ενασχόλησή μου με τον σχεδιασμό και τη μόδα μέσα από το KP Plus Boutique, δεν είναι μια παράλληλη δραστηριότητα, αλλά μια προέκταση της καλλιτεχνικής μου ταυτότητας.
Το να σχεδιάζεις ένα ρούχο είναι μια μορφή σκηνοθεσίας πάνω στο σώμα· είναι η δημιουργία ενός χαρακτήρα πριν αυτός πατήσει στη σκηνή.
Όλη αυτή η δημιουργική ορμή στεγάζεται πλέον στην ομάδα μου, την Artelix, η οποία αποτελεί το δικό μου “όχημα” για να υλοποιώ παραστάσεις και δράσεις που με αντιπροσωπεύουν πλήρως.
Έτσι, η οργάνωση που πήρα από τις σπουδές μου συναντά το όραμά μου στην πράξη.
Δεν είμαι μόνο μια καλλιτέχνιδα που ονειρεύεται πάνω στη σκηνή, αλλά μια γυναίκα που ξέρει να υλοποιεί τα όνειρά της, να χτίζει τις δικές της βάσεις και να ορίζει η ίδια τους όρους της δημιουργίας της, είτε μέσα από την Artelix, είτε μέσα από τις συλλογές μου στη KP Plus Boutique.
Πώς προέκυψε η ανάγκη να περάσετε και πίσω από τη σκηνή, στη σκηνοθεσία;
Η ανάγκη μου να περάσω πίσω από τη σκηνή γεννήθηκε από την επιθυμία για απόλυτη καλλιτεχνική ευθύνη. Ήθελα να υπηρετώ την τέχνη χωρίς εκπτώσεις, γι’ αυτό και στην ταινία “Ο Άσος του Τραπεζιού” ανέλαβα το διπλό στοίχημα: να σκηνοθετώ και ταυτόχρονα να πρωταγωνιστώ.
Ήταν μια δυναμική είσοδος στον χώρο, καθώς η ταινία κατάφερε να αποσπάσει διακρίσεις σε κάθε της σταθμό εκτός συνόρων.
Ως πρωτοεμφανιζόμενη δημιουργός, είδα τη δουλειά μου να τιμάται με βραβεία σκηνοθεσίας στην Αμερική και την Κύπρο, ενώ η καθολική αποδοχή επισφραγίστηκε με την επίσημη επιλογή μου στο Λος Άντζελες (Lift-Off Film Festival) και τιμητικούς επαίνους από την Ιταλία.
Ωστόσο, η πιο προσωπική νίκη ήταν η βράβευσή μου στην Τουρκία με το βραβείο Καλύτερης Ερμηνείας. Το να βραβεύεσαι ταυτόχρονα ως σκηνοθέτης και ως ηθοποιός στην ίδια ταινία σου δίνει μια σπάνια σιγουριά.
Πλέον, μέσα από την Artelix, έχω την πολυτέλεια να μην περιμένω προτάσεις, αλλά να υλοποιώ τα δικά μου συγκεκριμένα έργα, να επιλέγω τους ρόλους που θέλω να παίξω και να δημιουργώ με τους ΔΙΚΟΥΣ ΜΟΥ όρους δημιουργίας!!
Αυτή η ανάγκη για προσωπική σφραγίδα επεκτείνεται και στο KP Plus Boutique. Για μένα, είτε σχεδιάζω μια παράσταση είτε μια συλλογή ρούχων, ο στόχος είναι ο ίδιος: η δημιουργία μιας αδιαπραγμάτευτης ταυτότητας.
Δεν διαχωρίζω την επιχειρηματικότητα από την τέχνη – είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος που μου επιτρέπουν να ορίζω τη ζωή και τη δημιουργία μου όπως ακριβώς τις ονειρεύομαι.
Τι σας εκφράζει περισσότερο: η υποκριτική ή η σκηνοθεσία;
Είναι σαν να με ρωτάτε αν προτιμώ την ανάσα ή τον λόγο. Και τα δύο είναι απαραίτητα για να υπάρξω καλλιτεχνικά.
Η υποκριτική είναι η βαθιά μου ανάγκη να επικοινωνήσω και να ζήσω την αλήθεια ενός χαρακτήρα. Η βράβευσή μου ως ηθοποιός στην Τουρκία ήταν η προσωπική μου επιβεβαίωση σε αυτή τη διαδρομή. Η σκηνοθεσία όμως είναι η δύναμη της δημιουργίας ενός ολόκληρου σύμπαντος.
Μέσα από αυτήν έχω τη δυνατότητα να υλοποιώ τα έργα που με αγγίζουν ακολουθώντας μια προσωπική σκηνοθετική ματιά που αναζητά την ουσία και την αλήθεια σε κάθε σκηνή.
Το να δημιουργώ με τους “δικούς μου όρους” δεν είναι αυτοσκοπός, αλλά η ανάγκη μου να προστατεύσω την καλλιτεχνική ποιότητα και την ελευθερία της έκφρασης.
Στην Artelix αυτό μεταφράζεται σε μια πράξη καλλιτεχνικής δικαιοσύνης, όπου σπάμε τα ηλικιακά στερεότυπα και τα κατεστημένα.
Επιδιώκω ένα δημιουργικό “πάντρεμα” γενεών: επιλέγω συνειδητά να δίνω βήμα σε νέους ηθοποιούς που μόλις βγήκαν από τη σχολή και διψούν για την πρώτη τους μεγάλη ευκαιρία, αλλά ταυτόχρονα εμπιστεύομαι απαιτητικούς ρόλους σε έμπειρους ηθοποιούς μεγαλύτερης ηλικίας, που το σύστημα συχνά παραμερίζει. Στην Artelix, η φρεσκάδα συναντά τη γνώση. Μου δίνει τεράστια ικανοποίηση να βλέπω διαφορετικές γενιές καλλιτεχνών να συνυπάρχουν στη σκηνή, αναδεικνύοντας την ουσιαστική τους αξία πέρα από ταμπέλες, ηλικίες ή προκαταλήψεις.
Ποια είναι η βασική διαφορά στον τρόπο που προσεγγίζετε ένα έργο ως ηθοποιός και ως σκηνοθέτης;
Η βασική διαφορά έγκειται στην οπτική γωνία και την ευθύνη.
Ως ηθοποιός, η προσέγγισή μου είναι εσωτερική… σχεδόν “μικροσκοπική”. Εστιάζω στο “Εγώ” του χαρακτήρα: Ποιες είναι οι πληγές του; Τι φοβάται; Τι διεκδικεί; Η δουλειά μου εκεί είναι να γίνω ο συνήγορος του ήρωά μου, να βρω την αλήθεια του και να την υπηρετήσω με το σώμα και τη φωνή μου, μέσα στο πλαίσιο που ορίζει το έργο.
Ως σκηνοθέτης, η ματιά μου γίνεται “τηλεσκοπική”. Δεν με αφορά μόνο ένας χαρακτήρας, αλλά το Σύμπαν ολόκληρο.
Πρέπει να δω τη μεγάλη εικόνα: Πώς το φως, ο ήχος, οι σιωπές και οι σχέσεις όλων των προσώπων συνθέτουν μια κοινή ιστορία;
Η ευθύνη μου εδώ είναι να καθοδηγήσω τους συνεργάτες μου, προστατεύοντας το όραμα της παράστασης και διασφαλίζοντας ότι κάθε λεπτομέρεια υπηρετεί το τελικό αποτέλεσμα.
Στην πραγματικότητα, η μία ιδιότητα τροφοδοτεί την άλλη.
Η εμπειρία μου ως ηθοποιός με βοηθά να καταλαβαίνω τους κώδικες των συναδέλφων μου και να τους καθοδηγώ με σεβασμό, ενώ η σκηνοθετική μου ιδιότητα με διδάσκει την πειθαρχία που χρειάζεται ένας ηθοποιός για να ενταχθεί αρμονικά σε ένα σύνολο. Είναι μια διαρκής εναλλαγή ανάμεσα στο συναίσθημα και τη δομή.
Ποια σκηνοθετική σας δουλειά θεωρείτε σταθμό στην πορεία σας;
Ο “Άσος του Τραπεζιού” ήταν το προσωπικό μου “all-in” που δικαιώθηκε. Ήταν η στιγμή που έπαψα να περιμένω την ευκαιρία και την δημιούργησα, αναλαμβάνοντας το διπλό ρίσκο της σκηνοθεσίας και της ερμηνείας.
Ο σταθμός αυτός δεν κρίνεται μόνο από τα βραβεία στην Αμερική ή την επιλογή στο Λος Άντζελες, αλλά από την ελευθερία που μου χάρισε. Ήταν το έργο που μου απέδειξε πως όταν ορίζεις εσύ τους όρους του παιχνιδιού, η τέχνη παύει να έχει σύνορα.
Εκεί γεννήθηκε η Artelix: από την ανάγκη η επιτυχία εκτός συνόρων να μεταφραστεί σε μια στέγη δημιουργίας, όπου η φρεσκάδα των νέων και η γνώση των έμπειρων συναντιούνται χωρίς στερεότυπα. Τελικά, ο “Άσος” δεν ήταν απλώς μια ταινία, αλλά το διαβατήριό μου για έναν κόσμο όπου η αισθητική δεν διαπραγματεύεται.
Πού σας πετυχαίνουμε θεατρικά αυτή την περίοδο;
Αναμετριέμαι με ένα όνειρο ετών: την “Έντα Γκάμπλερ” του Ίψεν. Είναι ένα έργο που με γοητεύει για τη δυσκολία του και τις ψυχολογικές εναλλαγές του.
Το μεγάλο σκηνοθετικό στοίχημα είναι το “πάντρεμα” του 1890 με το σήμερα. Θέλουμε να διατηρήσουμε τον απόλυτο σεβασμό στο κλασικό κείμενο φέρνοντάς το όμως σε έναν άμεσο διάλογο με το τώρα.
Θα μας βρείτε από τον Απρίλιο στο Θέατρο “Λύχνος”, κάθε Κυριακή στις 21:00. Ο πρώτος κύκλος θα διαρκέσει έως τις 10 Μαΐου και θα ανανεώσουμε το ραντεβού μας για τη νέα σεζόν.
Σας περιμένουμε για να μοιραστούμε αυτή την ιδιαίτερη βουτιά στα βαθιά.
Τι θεωρείτε απαραίτητο στοιχείο για μια επιτυχημένη καλλιτεχνική συνεργασία;
Για μένα, το Α και το Ω σε μια συνεργασία είναι ο σεβασμός. Και το εννοώ με δύο τρόπους: τον απόλυτο σεβασμό στο όραμα της παράστασης, αλλά και τον βαθύ σεβασμό στην προσωπικότητα του κάθε καλλιτέχνη.
Μια συνεργασία είναι επιτυχημένη μόνο όταν ο ηθοποιός νιώθει ότι ο σκηνοθέτης πιστεύει σε αυτόν. Όταν υπάρχει σεβασμός, δημιουργείται ένας χώρος ασφάλειας όπου ο καλλιτέχνης μπορεί να εκτεθεί, να δοκιμάσει και να φτάσει στην υπέρβαση χωρίς τον φόβο της κριτικής.
Στην Artelix, δεν επιζητώ την τυφλή υπακοή, αλλά τη συνδημιουργία. Θέλω οι συνεργάτες μου να νιώθουν ότι η δική μου σκηνοθετική αντίληψη είναι το δίχτυ ασφαλείας τους και όχι ένας περιορισμός. Μόνο μέσα σε ένα περιβάλλον αμοιβαίας εκτίμησης μπορεί να ανθίσει το ταλέντο και να παραχθεί ένα έργο που θα αγγίξει πραγματικά το κοινό. Χωρίς σεβασμό, η τέχνη χάνει την ψυχή της.
Πόσο σημαντικό ρόλο παίζει η «χημεία» σε μια θεατρική ομάδα;
Η “χημεία” είναι το ιδανικό καύσιμο για μια παράσταση, αλλά ας είμαστε ειλικρινείς: στην πραγματική ζωή και στη δουλειά, δεν είναι δυνατόν να ταιριάζουμε απόλυτα με όλους. Εκεί ακριβώς είναι που μπαίνει στην εξίσωση ο επαγγελματισμός.
Όπως σε κάθε εργασιακό χώρο, έτσι και στο θέατρο —ίσως και περισσότερο εδώ λόγω της έκθεσης του συναισθήματος — ο επαγγελματισμός είναι η γέφυρα που καλύπτει τα κενά της χημείας. Επιτυχία δεν είναι να είμαστε όλοι απαραίτητα φίλοι, αλλά να είμαστε όλοι αφοσιωμένοι στο όραμα. Ο επαγγελματισμός επιβάλλει να βάζουμε το έργο πάνω από την προσωπική μας διάθεση.
Για μένα, ένας σπουδαίος καλλιτέχνης φαίνεται ακριβώς εκεί: στην ικανότητά του να συνεργαστεί άψογα και με σεβασμό, ακόμα και με κάποιον που δεν έχει την ίδια “χημεία”, προκειμένου να βγει ένα αποτέλεσμα υψηλής αισθητικής. Στην Artelix, αυτός ο συνδυασμός σεβασμού και επαγγελματικής ηθικής είναι που μας επιτρέπει να προχωράμε μπροστά, ακόμα και στις δύσκολες στιγμές της δημιουργίας.
Από πού αντλείτε έμπνευση; Υπάρχουν δημιουργοί πού σας έχουν επηρεάσει καλλιτεχνικά;
Η μεγαλύτερη πηγή έμπνευσής μου είναι η ίδια η ζωή και οι αληθινοί άνθρωποι. Παρατηρώ τις κινήσεις στον δρόμο, τις σιωπές στις καφετέριες, το πώς αλλάζει το βλέμμα κάποιου όταν πονάει ή όταν ελπίζει. Αυτές οι μικρές, καθημερινές λεπτομέρειες είναι που τροφοδοτούν τη σκηνοθετική μου ματιά και την υποκριτική μου γκάμα.
Όσον αφορά τους δημιουργούς που με έχουν επηρεάσει… θα έλεγα πως θαυμάζω εκείνους που δεν φοβήθηκαν να σπάσουν τα καλούπια της εποχής τους.
Με εμπνέει η “χειρουργική” ακρίβεια του Ίψεν στην ψυχογραφία των ηρώων — δεν είναι τυχαίο που επέλεξα την Έντα Γκάμπλερ φέτος — αλλά και η αισθητική τόλμη σκηνοθετών που βλέπουν το θέατρο ως ένα συνολικό εικαστικό γεγονός.
Από τους Έλληνες δημιουργούς, κρατώ πάντα τη διδαχή εκείνων που υπηρέτησαν το θέατρο με ήθος και πειθαρχία, αποδεικνύοντας ότι η τέχνη στην Ελλάδα μπορεί να έχει παγκόσμια εμβέλεια. Ωστόσο, η μεγαλύτερη επιρροή μου είναι η ανάγκη για καλλιτεχνική αλήθεια. Είτε πρόκειται για έναν κλασικό δημιουργό, είτε για έναν σύγχρονο κινηματογραφιστή, με γοητεύει όποιος καταφέρνει να κάνει το “προσωπικό” να ακουστεί παγκόσμιο. Εννοώ εκείνη τη μαγική στιγμή στην τέχνη, όπου η βαθιά, εσωτερική αλήθεια ενός ήρωα ακουμπά τις ψυχές όλων των ανθρώπων, ανεξάρτητα από την εποχή που ζουν. Αυτό επιδιώκω και στην Artelix: να φωτίζουμε πτυχές της ανθρώπινης φύσης με τις οποίες ο κάθε θεατής μπορεί να ταυτιστεί.
Υπάρχει κάποιο έργο-όνειρο που θα θέλατε να ανεβάσετε;
Θα σας πω κάτι που ίσως ακουστεί παράδοξο: με την “Έντα Γκάμπλερ” νιώθω ότι ένας μεγάλος προσωπικός καλλιτεχνικός κύκλος ολοκληρώνεται.
Ήταν το έργο-όνειρο που είχα μέσα μου για χρόνια και τώρα που υλοποιείται, αισθάνομαι μια πλήρωση.
Από εδώ και πέρα, το δικό μου όνειρο ταυτίζεται με τα όνειρα της ομάδας μου. Σε πέντε χρόνια από τώρα, δεν φαντάζομαι τον εαυτό μου να κυνηγάει κάποιον συγκεκριμένο ρόλο, αλλά να στηρίζει τα έργα που θέλουν να ανεβάσουν οι συνεργάτες μου στην Artelix. Θέλω να προσφέρω το βήμα, την εμπειρία και την αισθητική μου στέγη για να υλοποιηθούν οι δικές τους αναζητήσεις.
Σε αυτό το πλαίσιο, το επόμενο μεγάλο βήμα είναι η δημιουργία ενός θεατρικού εργαστηρίου. Έχοντας ως εχέγγυο το πτυχίο μου από το Υπουργείο Πολιτισμού, θέλω να δημιουργήσω ένα δημιουργικό φυτώριο όπου η εμπειρία μου θα συναντά τη δίψα νέων ανθρώπων για έκφραση. Η δική μου ολοκλήρωση πλέον έρχεται μέσα από την εξέλιξη των ανθρώπων της ομάδας μου· το δικό μου “ταξίδι” έχει πλέον έναν νέο προορισμό: να είμαι η γέφυρα για να πραγματοποιήσουν εκείνοι τα δικά τους καλλιτεχνικά όνειρα.
Λίγα λόγια για τα πρώτα σας καλλιτεχνικά βήματα;
Η διαδρομή μου ξεκίνησε με τις πιο γερές και αυστηρές βάσεις που θα μπορούσε να έχει ένας ηθοποιός στην Ελλάδα. Αποφοίτησα από τη Δραματική Σχολή του Γιώργου Θεοδοσιάδη, έναν χώρο που αποτελεί ορόσημο για το ήθος και την τεχνική κατάρτιση που προσφέρει. Με το πτυχίο μου από το Υπουργείο Πολιτισμού ανά χείρας, ένιωσα από την πρώτη στιγμή την ευθύνη που φέρει αυτή η ιδιότητα.
Τα πρώτα μου βήματα καθορίστηκαν από μια δίψα για αναζήτηση πέρα από τα στενά σύνορα. Μια κομβική στιγμή ήταν η αναγνώριση της δουλειάς μου στο εξωτερικό — από τη βράβευσή μου ως ηθοποιός στην Τουρκία μέχρι την υποδοχή των σκηνοθετικών μου δουλειών σε φεστιβάλ στην Αμερική, την Ιταλία και την Κύπρο. Αυτές οι εμπειρίες με δίδαξαν ότι η τέχνη δεν έχει πατρίδα· έχει μόνο αλήθεια. Αυτή η “προίκα”, από τις αίθουσες της σχολής του Θεοδοσιάδη μέχρι τις διεθνείς σκηνές, είναι που με οδήγησε στο να δημιουργήσω την Artelix, θέλοντας να μεταφέρω αυτή την παγκόσμια εμπειρία πίσω στον τόπο μου.
Ευχαριστούμε θερμά την Πολυξένη Καζάκου για την ειλικρινή και ουσιαστική συζήτηση που μοιράστηκε μαζί μας. Της ευχόμαστε κάθε επιτυχία στα επόμενα καλλιτεχνικά της βήματα, δύναμη για να συνεχίσει να δημιουργεί χωρίς εκπτώσεις και να εμπνέει νέες γενιές καλλιτεχνών. Η τέχνη έχει ανάγκη από ανθρώπους που τολμούν – και η Πολυξένη Καζάκου αποδεικνύει πως όταν ορίζεις εσύ τους όρους της δημιουργίας σου, το αποτέλεσμα δεν μπορεί παρά να ξεχωρίζει.
Συνέντευξη: Ερμίνα Μαρία Μουρατίδου Παπαγεωργοπούλου
Επιμέλεια: Βάγια Ραφαηλία Παράσχου
