Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης, αφήνω τις σκέψεις μου να γίνουν στίχοι και να ταξιδέψουν μέσα από τις λέξεις. Η ποίηση είναι η φωνή της ψυχής, ένας τρόπος να εκφράζουμε τα συναισθήματά μας, να αγγίζουμε καρδιές και να δίνουμε μορφή σε όσα δεν μπορούν να ειπωθούν αλλιώς.

Σήμερα, σας παρουσιάζω ένα ποίημα που γράφτηκε με αγάπη και έμπνευση, αφιερωμένο στη δύναμη του λόγου και των συναισθημάτων.

Αγγίγματα της ελπίδας.

Με της ελπίδας τη μακριά μελωδία,

μαζί κινήσαμε για νέους τόπους.

Κυλησαμε και σταματήσαμε,

συρθήκαμε και ματωθήκαμε,

ωσπου να φτάσουμε στην άλλη άκρη του ονείρου.

Τα μάτια μου δεν τα γνωρίζω πια,

πάψαν τα χαμογελαστά πειράγματα της άφελης νιότης.

Κι όταν πια στο δρόμο μου βρεθείς,

θα το δεις – κι ας μην το ζήτησες,

πως της ψυχής το ριζικό βαραίνει πιότερο απ’ της ζωής το σκούρο πέπλο.

Κι αν τύχει και συναντηθούμε εκεί –

στης νέας μας ζωής τον τόπο –

μην ξεχαστείς, μα να μου πεις

<<Γειά σου καημένε μου άνθρωπε!

Σε χαιρετώ – κι ας μην μπορώ – τώρα πια να σ’ αγγίξω!>>

Και το αιώνιο γνώρισμα της ανεξίτηλης σου φύσης,

δεν φτάνει μια ζωή, να το ανακαλύψεις…

Ποίημα: Βάγια Ραφαηλία Παράσχου