Εκπρόσωπος του EMVP News παρευρέθηκε το Σάββατο 20 Σεπτεμβρίου στο Αρχαίο Θέατρο Άργους, όπου παρουσιάστηκε η τραγωδία του Σοφοκλή “Φιλοκτήτης”.
Από την πρώτη στιγμή, πριν ακόμη μπούμε στο θέατρο, υπήρχε εκείνη η γλυκιά ανησυχία: τι θα δούμε, πώς θα είναι, αν θα μας αγγίξει. Το θέατρο γέμισε κόσμο και το σκηνικό, με τα δέντρα στο φόντο και τα φώτα της πόλης να απλώνονται μπροστά μας, μας μετέφερε στην ατμόσφαιρα της αρχαιότητας. Σαν να ζωντάνευαν οι πρόγονοί μας μέσα από τον χώρο. Γιατί είτε τότε είτε τώρα, οι άνθρωποι έχουμε την ίδια ανάγκη: να συγκινηθούμε, να μάθουμε, να ψυχαγωγηθούμε μέσα από μια παράσταση.
Το έργο ξεκίνησε δυναμικά. Ο Φιλοκτήτης (Γιώργος Κιμούλης) είναι ο ήρωας που εγκαταλείφθηκε από τον Οδυσσέα και τους συντρόφους του σε ένα ερημονήσι, γιατί μια πληγή στο πόδι –από δάγκωμα φιδιού– τον έκανε βάρος για τους υπόλοιπους. Εκείνος, μόνος και προδομένος, ζει για χρόνια με τον πόνο και την πίκρα. Από την άλλη, βλέπουμε τον Οδυσσέα, που επιστρέφει με τον γιο του Αχιλλέα, τον Νεοπτόλεμο, για να τον πείσει με δόλο να πάρουν το τόξο του Ηρακλή και να τον χρησιμοποιήσουν στη μάχη για την Τροία. Ο Νεοπτόλεμος, η νέα γενιά, βρίσκεται διχασμένος ανάμεσα στην πίστη στις αξίες και στον πολιτικό ρεαλισμό που αντιπροσωπεύει ο Οδυσσέας.
Η παράσταση, πέρα από την κλασική της πλοκή, μας χάρισε φράσεις που αντηχούν ακόμη και σήμερα. «Μισώ την εποχή που ζω, χρόνια βρώμικα και σκοτεινά» είπε ο Φιλοκτήτης, θυμίζοντάς μας ότι ποτέ η εποχή μας δεν μοιάζει ιδανική. Όπως τότε, έτσι και τώρα, πάντα υπάρχει η αίσθηση πως ζούμε σε δύσκολους καιρούς.
Ακούστηκε επίσης: «Όταν σε μια χώρα παρανομούν αυτοί που κυβερνούν, γίνονται κακοί δάσκαλοι για όλους τους πολίτες». Μια φράση που ταίριαξε με το σκοτεινό σκηνικό της σύγχρονης Ελλάδας, όπου η διαφθορά ξεκινά από τα ίδια τα κέντρα εξουσίας.
Και ακόμη: «Ο σεβασμός δεν πεθαίνει μαζί με τους ανθρώπους· και οι ζωντανοί και οι νεκροί αξίζουν σεβασμό». Μια φράση που μας έφερε στον νου την τραγωδία των Τεμπών, εκεί όπου συνεχίζεται ο αγώνας για δικαιοσύνη, για να αναπαυτούν οι ψυχές των αδικοχαμένων νέων και να αποδοθούν ευθύνες.
Από τις πιο δυνατές στιγμές ήταν και η δήλωση: «Δεν γεννήθηκα δούλος. Είμαι ελεύθερος άνθρωπος. Και μόνο εγώ ανοίγω τον δρόμο που πατώ». Λόγια που μας ξυπνούν, θυμίζοντάς μας την προσωπική δύναμη και την ευθύνη που έχει ο καθένας μας να καθορίζει τη ζωή του.
Οι ερμηνείες όλων των ηθοποιών ήταν καθηλωτικές. Με το στήσιμό τους, τον τόνο της φωνής τους, τις κινήσεις τους, σεβάστηκαν απόλυτα το πνεύμα της αρχαίας τραγωδίας. Όμως, ιδιαίτερη μνεία αξίζει στον Γιώργο Κιμούλη, που ως Φιλοκτήτης συγκλόνισε. Η φωνή του έσπαγε από πόνο, το ύφος του μετέδιδε απόγνωση και το κοινό έμενε αποσβολωμένο. Η ερμηνεία του ήταν ανατριχιαστική – κι αυτό δεν ήταν μόνο δική μας αίσθηση, αλλά και πολλών θεατών που μοιράστηκαν τα ίδια συναισθήματα φεύγοντας από το θέατρο.
Κλείνοντας, δεν μπορώ να μη σταθώ σε ένα προσωπικό σχόλιο: είναι σπουδαίο να είσαι διάσημος και να πρωταγωνιστείς, αλλά στο θέατρο –και δη στο Αρχαίο Θέατρο Άργους– χρειάζεται επίγνωση. Δεν είναι μόνο η δόξα και η φήμη· είναι το βάρος και η ευθύνη να πατάς εκεί που περπάτησαν οι πρόγονοι και να δίνεις ξανά ζωή στα λόγια τους.
Στο τέλος της παράστασης, ο Γιώργος Κιμούλης ευχαρίστησε το κοινό, τονίζοντας πόσο χαρούμενος ήταν που η τελευταία αυτή παρουσίαση έγινε στο Άργος, έναν τόπο με ιστορία που αξίζει να μένει ζωντανός μέσα από τέτοιες στιγμές.
Ευχαριστούμε θερμά την εταιρεία παραγωγής Μέθεξις για την πρόσκληση και ανυπομονούμε να παρακολουθήσουμε τα επόμενα σχέδιά τους.
Συντελεστές Παράστασης
- Μετάφραση – Σκηνοθεσία: Γιώργος Κιμούλης
- Σκηνικά: Μαρία Φιλίππου
- Μουσική: Ανδρέας Κατσιγιάννης
- Κοστούμια: Σοφία Νικολαΐδη, Ήλια Στριγγάρη
- Φωτισμοί: Στέλλα Κάλτσου
- Κινησιολογία: Κυριάκος Κοσμίδης
Ηθοποιοί
- Γιώργος Κιμούλης
- Δημήτρης Γκοτσόπουλος
- Θοδωρής Κατσαφάδος
Χορός
- Παναγιώτης Κατσίκης
- Μανώλης Κλωνάρης
- Κώστας Κοράκης
- Θεοφίλης Πασχάλης
- Βασίλης Πουλάκος
- Μάριος Τζόγκανος
- Γιώργος Τσουρουνάκης
Ρεπορτάζ / Επιμέλεια: Βάγια Ραφαηλία Παράσχου
