Στα Χανιά το ζήτημα της στέγης έχει λάβει εκρηκτικές διαστάσεις. Τα ενοίκια έχουν εκτοξευθεί σε επίπεδα που ξεκινούν από τα 500 ευρώ και φτάνουν τα 700, 800 ή ακόμη και 900 ευρώ τον μήνα. Την ίδια στιγμή, ο βασικός μισθός παραμένει γύρω στα 700 ευρώ. Είναι λοιπόν εύλογο το ερώτημα: πώς μπορεί ένα νοικοκυριό να ανταπεξέλθει;

Η έλλειψη διαθέσιμων κατοικιών έχει οδηγήσει πολλούς ιδιοκτήτες να εκμεταλλεύονται την κατάσταση. Μεγάλο μέρος του οικιστικού αποθέματος κατευθύνεται πλέον στις βραχυχρόνιες μισθώσεις τύπου Airbnb, αφήνοντας τους μόνιμους κατοίκους χωρίς επιλογές. Η πίεση αυτή δίνει «αέρα» στους ιδιοκτήτες, οι οποίοι συχνά φέρονται με αλαζονεία και σκληρότητα απέναντι στους ενοικιαστές.

Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις όπου οι ενοικιαστές καταγγέλλουν ότι αναγκάζονται να υπογράφουν συμβόλαια μικρής διάρκειας, ενός ή δύο ετών, χωρίς οι ιδιοκτήτες να αναλαμβάνουν τις υποχρεώσεις τους ως προς τη συντήρηση των σπιτιών. Συμβαίνουν παρατυπίες, αλλαγές όρων χωρίς τη συγκατάθεση των ενοικιαστών, ενώ δεν λείπουν και οι απειλές. Ορισμένοι ιδιοκτήτες φτάνουν στο σημείο να προειδοποιούν ότι θα αυξήσουν υπέρογκα το ενοίκιο ή ότι θα προσφύγουν στον εισαγγελέα για να απομακρύνουν οικογένειες – ακόμη και με μικρά παιδιά – από το σπίτι τους.

Μπροστά σε αυτήν την ασφυκτική κατάσταση, το κράτος οφείλει να παρέμβει. Χρειάζεται να θεσπιστεί πλαφόν στις τιμές των ενοικίων, να υπάρξουν κίνητρα για περισσότερα διαθέσιμα σπίτια προς μακροχρόνια μίσθωση και να δοθούν ουσιαστικές λύσεις στους πολίτες. Είτε με ενίσχυση για την αγορά πρώτης κατοικίας, είτε με αυστηρότερους ελέγχους και προστασία των ενοικιαστών.

Γιατί η στέγη δεν είναι πολυτέλεια, αλλά βασικό ανθρώπινο δικαίωμα.

Επιμέλεια: Ερμίνα Μαρία Μουρατιδου Παπαγεωργόπουλου