Στο Facebook κυκλοφόρησε ένα βίντεο που πραγματικά μας τράβηξε το ενδιαφέρον. Δεν είχε εντυπωσιακά εφέ, ούτε μουσικές κορώνες. Είχε όμως κάτι πιο δυνατό: μια απλή υπενθύμιση για το πόσο μεγάλη δύναμη έχουν τα λόγια μας, ειδικά όταν τα απευθύνουμε σε παιδιά.

Το βίντεο περιέγραφε κάτι πολύ αληθινό.
Αν πεις στο παιδί σου ότι ο Άγιος Βασίλης υπάρχει, θα σε πιστέψει. Αν του πεις ότι δεν υπάρχει, πάλι θα σε πιστέψει. Αν του πεις ότι μια νεράιδα παίρνει τα δόντια κάτω από το μαξιλάρι, θα σε πιστέψει. Και το ίδιο εύκολα θα σε πιστέψει όταν του πεις ότι δεν αξίζει δώρο, ότι ήταν «κακό παιδί», ότι δεν τα πήγε καλά, ότι είναι χαζό ή ανόητο.

Τα παιδιά δεν φιλτράρουν. Δεν αμφισβητούν. Δεν αναλύουν έννοιες και προθέσεις. Απορροφούν. Πιστεύουν. Και χτίζουν τον εαυτό τους με βάση αυτά που ακούνε.

Αυτά τα Χριστούγεννα – και όχι μόνο – το βίντεο μάς θύμισε πως μπορεί εμείς να μη δίνουμε βάρος στις λέξεις μας, αλλά τα παιδιά τις κουβαλάνε. Και οι φράσεις που λέμε στον αέρα γίνονται μέσα τους αλήθειες.

Ας διαλέγουμε, λοιπόν, λόγια που δίνουν φτερά. Όχι λόγια που κόβουν. Ας ενθαρρύνουμε. Ας δώσουμε χώρο στη δική τους σκέψη, στη δική τους πίστη.

Και ας δώσουμε λίγη μαγεία. Όχι μόνο με δώρα, αλλά με λόγια που φωτίζουν.

Εσείς τι πιστεύετε; Μπορούμε όλοι να μιλάμε λίγο καλύτερα; Να αφήνουμε πίσω μας πρόσωπα που λάμπουν κι όχι πρόσωπα που σκοτεινιάζουν;

Αν το κάνουμε, αυτά τα Χριστούγεννα θα είναι πραγματικά ουσιαστικά.

Επιμέλεια: Βάγια Ραφαηλία Παράσχου