Μια σπουδαία συνάντηση είχαμε με τη Μαίρη Ραζή, μια ηθοποιό με μακρά πορεία, βαθιά καλλιέργεια και μια παρουσία που αποπνέει ήθος, αλήθεια και εσωτερική δύναμη. Με αφορμή τη θεατρική παράσταση «Σιωπηλές Κραυγές», στην οποία πρωταγωνιστεί μαζί με τον Σωτήρη Τσόγκα, μιλήσαμε για την τέχνη, τη μνήμη, τη δικαιοσύνη, την αγάπη και όλα εκείνα που δεν λέγονται εύκολα αλλά πρέπει να ειπωθούν.

Η Μαίρη Ραζή δεν ανήκει απλώς στο θέατρο. Το υπηρετεί. Και μέσα από τον λόγο της, την παρουσία της και τη στάση ζωής της, υπενθυμίζει πως η τέχνη δεν είναι διασκέδαση μόνο, αλλά είναι στάση, θέση και ευθύνη.

Η παράσταση «Σιωπηλές Κραυγές», που παρουσιάζεται για δεύτερη χρονιά στο Θέατρο Πρόβα, είναι ένα έργο βαθιά ανθρώπινο. Μιλά για την αγάπη, τη μοναξιά, τη δικαιοσύνη και τη μνήμη. Για πληγές που δεν έκλεισαν ποτέ. Για μάνες που έμειναν αδικαίωτες μετά την εισβολή στην Κύπρο. Για ανθρώπους που συνεχίζουν να κουβαλούν μέσα τους απώλειες, σιωπές και αλήθειες. Όπως μας ανέφερε η ίδια, πρόκειται για μια ιστορική παράσταση, γραμμένη πριν από 50 χρόνια, που παραμένει επίκαιρη όσο ποτέ. Ένα έργο που δεν χαρίζεται, δεν ωραιοποιεί και δεν φοβάται να μιλήσει.

Η Μαίρη Ραζή μίλησε με συγκίνηση για το πώς το θέατρο μπορεί να λειτουργήσει ως γέφυρα επικοινωνίας, ακόμη και για την ένταξη των μεταναστών μέσα από την τέχνη. Μας μίλησε ακόμη για τη βαθιά της πίστη ότι η αδιαφορία είναι συνενοχή.

Με λόγο καθαρό και ήρεμο, αναφέρθηκε στην ανάγκη για καλλιτεχνική παιδεία, τονίζοντας πως το θέατρο είναι «επικίνδυνη τέχνη», γιατί αφυπνίζει, διαμορφώνει συνειδήσεις και δεν αφήνει κανέναν αδιάφορο – ίσως γι’ αυτό και συχνά μένει στο περιθώριο της εκπαίδευσης.

Η ίδια δηλώνει πως, παρότι τα χρόνια περνούν, νιώθει «20 χρονών». Η ενέργεια, η ζωντάνια και η καθαρότητα της σκέψης της το αποδεικνύουν. Άλλωστε, όπως λέει με χαμόγελο, στο θέατρο ακόμη τη φωνάζουν «Μαίρουλα».

Η συνάντησή μας με τη Μαίρη Ραζή ήταν μια εμπειρία ουσίας. Μια γυναίκα με βαθιά καλλιέργεια, εσωτερική γαλήνη και αστείρευτη αγάπη για τον άνθρωπο και την τέχνη. Τη ευχαριστούμε θερμά για την αλήθεια, τη γενναιοδωρία και τα λόγια που μοιράστηκε μαζί μας. Αν κάτι κρατάμε, είναι πως το θέατρο – όταν είναι αληθινό – δεν τελειώνει όταν πέσει η αυλαία. Συνεχίζει μέσα μας…

Συνέντευξη: Νεκτάριος Μπέσης – Ερμίνα Μαρία Μουρατίδου Παπαγεωργοπούλου

Επιμέλεια: Βάγια Ραφαηλία Παράσχου