Τα ενοίκια έχουν ξεφύγει. Το βλέπουμε καθημερινά, το ζούμε, το ακούμε. Κι ενώ οι περισσότεροι νοικάρηδες παλεύουν να σταθούν οικονομικά, πολλοί ιδιοκτήτες συνεχίζουν να ζητούν αυξήσεις χωρίς όριο – ακόμα και λίγους μήνες μετά την έναρξη μιας μίσθωσης.
Το βίντεο που είδαμε στο Instagram δείχνει ακριβώς αυτό: έναν ιδιοκτήτη που θεωρεί ότι “αφού είναι δικό μου το σπίτι, μπορώ να ζητήσω ό,τι θέλω”. Μόνο που… όχι. Δεν πάει έτσι.
Ο νόμος είναι ξεκάθαρος:
- Η μίσθωση κατοικίας έχει υποχρεωτική διάρκεια 3 χρόνια, είτε έχεις υπογράψει για λιγότερο είτε όχι.
- Το μίσθωμα “κλειδώνει” στην τριετία.
- Καμία αυθαίρετη αύξηση δεν επιτρέπεται μέσα σε αυτό το διάστημα.
Το πρόβλημα όμως δεν είναι μόνο νομικό. Είναι βαθιά κοινωνικό. Έχουμε φτάσει σε σημείο να αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι τα ενοίκια σαν “χρηματιστηριακό προϊόν”. Όχι σαν σπίτι. Όχι σαν ανάγκη. Σαν επένδυση που πρέπει να αποδίδει όλο και πιο πολύ, ό,τι κι αν σημαίνει αυτό για τον άνθρωπο που μένει μέσα.
Οι τιμές ανεβαίνουν, οι απαιτήσεις αυξάνονται, και η συμπεριφορά πολλών ιδιοκτητών ξεφεύγει από κάθε λογική. Κανόνες δεν υπάρχουν, όρια δεν μπαίνουν, και ο σεβασμός πολλές φορές απλά… εξαφανίζεται.
Και κάπως έτσι, μια βασική ανάγκη – η στέγη – γίνεται καθημερινό άγχος.
Ίσως είναι ώρα να αρχίσουμε να μιλάμε πιο δυνατά γι’ αυτό. Γιατί το “δικό μου το σπίτι” δεν σημαίνει “κάνω ό,τι θέλω”. Υπάρχει νόμος, υπάρχει όριο, υπάρχει κοινωνία.
Και κυρίως: υπάρχουν άνθρωποι.
Επιμέλεια: Βάγια Ραφαηλία Παράσχου
