Είναι πραγματικά μεγάλη μας τιμή που στο EMVP News φιλοξενούμε τη Ρενέ Σαραντινού, μια γυναίκα που έχει αφήσει το στίγμα της στη δημοσιογραφία με ακεραιότητα, πάθος και σεβασμό στον άνθρωπο. Γεννημένη και μεγαλωμένη με τις αξίες της ειλικρίνειας και της δικαιοσύνης, η Ρενέ επέλεξε να ακολουθήσει τον δύσκολο δρόμο της αλήθειας, ακόμη κι αν αυτός συχνά «ξεβολεύει». Η πορεία της στον χώρο των μέσων ενημέρωσης, οι συνεντεύξεις με κορυφαίες προσωπικότητες και η πολύχρονη διδασκαλία της σε νέους δημοσιογράφους την καθιστούν όχι μόνο έμπειρη επαγγελματία αλλά και φωτεινό παράδειγμα για τις επόμενες γενιές. Σήμερα, με το ίδιο πάθος και την ίδια καθαρότητα ψυχής, μας μιλάει για τα βιώματα, τα μαθήματα και τις αξίες που την καθοδηγούν στη ζωή και στη δουλειά της.
Ποια είναι η Ρενέ ως άνθρωπος – όχι ως δημόσιο πρόσωπο;
Το ίδιο πρόσωπο, δεν αλλάζει η εικόνα μου. Όσοι με ξέρουν μπορούν να το επιβεβαιώσουν αυτό που σου λέω… Είμαι το ίδιο αυθόρμητη, ειλικρινής και πάντα ξεκάθαρη, απέναντι σε ανθρώπους και καταστάσεις. Θα σου πω ότι η ειλικρίνεια δεν αρέσει, πάντα,… ξεβολεύει. Όμως πίστευα και εξακολουθώ να το κάνω, πως ο καλύτερος δρόμος, είναι η ανηφόρα, που είναι δύσκολη. Αυτό έμαθα από την οικογένειά μου, να κοιτάζω στα μάτια τον άλλο και να μιλάω με ειλικρίνεια. Μάλλον είχε περάσει στο… DNA μου, από τους γονείς μου.
Πότε ένιωσες για πρώτη φορά ότι η δημοσιογραφία είναι ο φυσικός σου δρόμος και ποιο ρεπορτάζ το επιβεβαίωσε;
Νομίζω πως αυτό επιβεβαιώνεται με την πάροδο του χρόνου, τουλάχιστον σε μένα έτσι λειτούργησε. Εννοώ πως στα πρώτα χρόνια, όση χαρά έχεις να το ζήσεις, να βγεις στο χώρο της δημοσιογραφίας, να κάνεις συνεντεύξεις και ρεπορτάζ, δεν είναι τόσο ξεκάθαρο, αν τελικά είναι ο φυσικός δρόμος σου, γιατί υπάρχει η κούραση, το τρέξιμο, η αγωνία, που πολλές φορές μπορεί να σε κάνει να αναρωτηθείς: «Είναι τελικά, όχι ο φυσικός, αλλά ο σωστός επαγγελματικός δρόμος;». Σε ό τι αφορά την επιβεβαίωση, δεν ήρθε μέσα από το ρεπορτάζ και τις επιτυχίες των ειδήσεων που έβγαιναν μέσα από τη δουλειά. Η επιβεβαίωση για εμένα, θεωρώ πως ήρθε όταν κατάφερα να διδάξω τη δουλειά μου, όταν μπήκα για πρώτη φορά σε αίθουσα διδασκαλίας για να κάνω μάθημα σε νέα παιδιά που ήθελαν να ασχοληθούν με τη δημοσιογραφία. Εκεί ένιωσα πως είχα κερδίσει το «στοίχημα» με τη δημοσιογραφία και το επιβεβαίωσα βλέποντας πολλά από τα «παιδιά μου», να κάνουν εξαιρετική πορεία στο χώρο της δημοσιογραφίας. Τα παρακολουθώ και τα καμαρώνω, χαίρομαι αφάνταστα για εκείνα. Παράλληλα με όσα έκανα στις εφημερίδες, τα περιοδικά, το ραδιόφωνο και την τηλεόραση με τα οποία συνεργάστηκα κατά καιρούς, επί 12 χρόνια, δίδασκα στη Σιβιτανίδειο Σχολή και στο ΙΕΚ της Νέας Σμύρνης, το επάγγελμά μου. Οφείλω να σου πω ότι δεν μεταλαμπάδευσα μόνο τη γνώση και την εμπειρία, πήρα κι εγώ πολλά στοιχεία από την επαφή αυτή με τα νέα παιδιά.
Υπάρχει μια προσωπική αρχή ή ιεροτελεστία που ακολουθείς πριν πατήσεις REC;
Η αρχή είναι μία… ενημερώνουμε ότι το δημοσιογραφικό κασετοφωνάκι ανοίγει κι ότι ξεκινάει η κουβέντα μας.
Πώς κρατάς ζωντανή την περιέργειά σου, όταν έχεις ήδη μιλήσει με εκατοντάδες πρόσωπα;
Έχω κάνει συνεντεύξεις σχεδόν με όλο τον καλλιτεχνικό κόσμο της Ελλάδας, μέσα στα δημοσιογραφικά χρόνια που δουλεύω. Η αναζήτηση της είδησης, η εκμαίευσή της, είναι από τα δυσκολότερα κομμάτια στη δημοσιογραφία, θέλει κόπο, δε βγαίνει τόσο εύκολα. Μιλάμε για είδηση, όχι για κάτι που θα γραφτεί για να γεμίσει η σελίδα. Η αγάπη για τη δουλειά με κρατάει, μου βγάζει αυτό το «πρέπει να το πας παραπάνω», γιατί μετά τη δημοσιοποίηση, πρέπει να βρεθεί αμέσως η επόμενη είδηση.
Ποιο ερώτημα νιώθεις ότι ξεκλειδώνει συναισθήματα και αλήθειες στους καλεσμένους σου;
Είναι ένα συνονθύλευμα, δεν υπάρχει καμία συγκεκριμένη ερώτηση, το βασικότερο είναι ο συνεντευξιαζόμενος να έχει τη διάθεση να σου μιλήσει, ώστε να του βγάλεις την είδηση. Η εμπιστοσύνη παίζει μεγάλο ρόλο, νομίζω αυτό κάνει τους ανθρώπους που έχω πάρει συνεντεύξεις να μου «ανοίγονται», κι είναι κάτι για το οποίο τους ευχαριστώ.
Πώς χειρίζεσαι τη λεπτή ισορροπία ανάμεσα στη δημοσιογραφική ανάγκη και τον ανθρώπινο σεβασμό;
Ο σεβασμός και η αξιοπρέπεια είναι κάτι το οποίο δεν διαπραγματεύομαι ποτέ, ούτε στην επαγγελματική, ούτε στην προσωπική ζωή μου. Είναι το Α και το Ω για μένα, κάτι που με χαρακτηρίζει. Κατά συνέπεια είναι ένα, οπότε δε με δυσκολεύει καθόλου, αφού υπάρχει ισορροπία μέσα μου – γιατί ένας άνθρωπος είμαι, δεν έχω δύο υποστάσεις.
Ποια κουβέντα σου άφησε σημάδι και γιατί;
Σημάδι… εννοείς να με καθόρισε; Νιώθω «σημαδεμένη», από συνεντεύξεις που έχω κάνει με σπουδαία πρόσωπα από το χώρο της υποκριτικής, της πολιτικής, αλλά και γενικότερα μεγάλες προσωπικότητες από το χώρο της ελληνικής σόου μπιζ… Έλληνες που άφησαν το δακτυλικό τους αποτύπωμα, έντονο και ανεξίτηλο. Νιώθω μεγάλη τιμή που τους συνάντησα, που μίλησα μαζί τους, που μου αφιέρωσαν χρόνο δείχνοντάς μου εμπιστοσύνη,γιατί ορισμένοι από αυτούς έχουν φύγει από τη ζωή, κι αυτό τώρα μέσα μου, το νιώθω ως παράσημο. Το ίδιο συμβαίνει και με ξένους, προσωπικότητες που επισκέφθηκαν την Ελλάδα και με τίμησαν, όχι μόνο με τη γνωριμία μας, αλλά και με τα όσα ειπώθηκαν και κατέγραψε το δημοσιογραφικό μου κασετοφωνάκι. Το ομορφότερο βέβαια, είναι πως έχω δημιουργήσει με πολλά σπουδαία πρόσωπα, που θαυμάζω για το έργο τους, φιλικές σχέσεις.
Τι ονειρεύεσαι για το μέλλον του επαγγέλματος στην Ελλάδα και πώς φαντάζεσαι τη δική σου συμβολή;
Τη δική μου συμβολή την αφήνω στο Θεό, στον οποίο πιστεύω, εκείνος θέλω να οδηγήσει τα βήματά μου. Μόνο υγεία θέλω να υπάρχει στην οικογένειά μου, σε μένα, στους ανθρώπους που αγαπώ και γενικότερα αυτό εύχομαι σε όλο τον κόσμο. Το μέλλον του επαγγέλματος… τώρα ρωτάς δύσκολα… Θα απαντήσω με μια ευχή που βγαίνει από την καρδιά μου… Θέλω να πάνε όλα καλά, να υπάρχει δουλειά για όλους, καλές συνθήκες, όπως και ευκαιρίες για τα νέα παιδιά, γιατί αυτά είναι το μέλλον.
Αν έπρεπε να περιγράψεις τον εαυτό σου με τρεις λέξεις – καμία σχετική με τη δουλειά – ποιες θα διάλεγες;
Ειλικρινής, συναισθηματική, δίκαιη.
Ποια μικρή καθημερινή συνήθεια σε γειώνει μετά από μια βαριά ιστορία;
Βαριά ιστορία; Δηλαδή; Θα σου πω τι με γειώνει μετά από την κούραση της ημέρας. Να βγάζω τα παπούτσια μου, να φοράω τις παντόφλες μου και να κάνω τις δουλειές του σπιτιού μου, μιλώντας με τα πρόσωπα της οικογενείας μου για τα νέα της ημέρας. Φυσικά, τίποτα που να αφορά στη δουλειά. Βάζω σπάνια τη δουλειά μου στις καθημερινές μας συζητήσεις στο σπίτι μου, νιώθω πιο «υγιής» με τον τρόπο αυτό. Βάζω διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα στην προσωπική και την επαγγελματική ζωή μου. Δε θα βγω ποτέ να φάω με φίλους και θα αρχίσω να μιλάω ή να ακούω για τη δουλειά, με κουράζει, άσε που μοιάζει σα να μην έχεις δική σου ζωή, δικά σου θέματα να συζητήσεις. Θεωρώ τραγικό να περιστρέφονται όλα γύρω και μόνο από τη δουλειά, δεν είναι υγιές.
Ποιο επαγγελματικό «στραβοπάτημα» σε έκανε πιο δυνατή;
Πάντα «στραβοπατάω» μέχρι σήμερα, δείχνοντας εμπιστοσύνη σε ανθρώπους που νομίζω ότι είναι ό τι φαίνεται ή τους κρίνω σύμφωνα με τα δικά μου δεδομένα, λέγοντας, «δε μπορεί να είναι αλλιώς». Έχω ένα «ελάττωμα», να τους βλέπω όλους καλούς, κι αυτό με έχει κάνει, ουκ ολίγες φορές, να την «πατάω», κάτι που με στεναχωρεί και με πληγώνει αφάνταστα. Όμως το προτιμώ από το να κάνω δεύτερες σκέψεις ή να φοράω προσωπείο.
Υπάρχει βιβλίο, μουσική ή άνθρωπος που αναζητάς όταν «στερεύεις»;
Πάντα αναζητώ τους δικούς μου ανθρώπους, την οικογένειά μου, εκείνοι είναι και θα είναι, το καταφύγιό μου, αδιαπραγμάτευτα.
Θυμάσαι κάποιο περιστατικό πίσω από τις κάμερες που σε άγγιξε ανθρώπινα;
Αρκετά χρόνια πίσω, στην πρώτη μου ραδιοφωνική εκπομπή, ακριβώς 5 λεπτά πριν βγω στον ραδιοφωνικό αέρα, έμαθα ότι έφυγε από τη ζωή ένα συγγενικό μου πρόσωπο… δε με άγγιξε απλά, με ισοπέδωσε…
Πώς φροντίζεις τις σχέσεις και την ψυχική σου υγεία μέσα στον διαρκή ρυθμό της επικαιρότητας;
Απλά, ήρεμα, συνετά.
Αν μπορούσες να στείλεις ένα σημείωμα στον νεότερο εαυτό σου, τι θα έγραφες;
Με τη γνώση και την εμπειρία που έχω αποκτήσει με την πάροδο του χρόνου, θα του ζητούσα συγγνώμη για κάποιες φορές που τον κούρασα παραπάνω, που τον πίεσα να τρέξει, που τον άφησα να στεναχωρηθεί για θέματα και καταστάσεις που δεν έπρεπε… Όμως, σίγουρα, θα μου έδινα μια μεγάλη αγκαλιά.
Ακολουθούν φωτογραφίες από τη ζωή και την καριέρα της Ρενέ Σαραντινού:
Κλείνοντας αυτή τη συνέντευξη, δεν μπορούμε παρά να εκφράσουμε τις θερμές μας ευχαριστίες στη Ρενέ Σαραντινού για την εμπιστοσύνη και τον χρόνο που μας αφιέρωσε. Η διαδρομή της υπενθυμίζει ότι η δημοσιογραφία δεν είναι απλώς επάγγελμα, αλλά στάση ζωής, που απαιτεί θάρρος, ευαισθησία και απόλυτο σεβασμό στον άνθρωπο. Της ευχόμαστε από καρδιάς υγεία, δύναμη και κάθε επιτυχία στις μελλοντικές της διαδρομές, και ελπίζουμε στο μέλλον να έχουμε ξανά την ευκαιρία να συναντηθούν οι δρόμοι μας σε νέα όμορφα συνεργατικά ταξίδια. Γιατί άνθρωποι σαν τη Ρενέ μάς εμπνέουν να συνεχίζουμε να πιστεύουμε στη δύναμη της αλήθειας και της αυθεντικής επικοινωνίας.
Συνέντευξη: Ερμίνα Μαρία Μουρατίδου Παπαγεωργοπούλου
Επιμέλεια: Βάγια Ραφαηλία Παράσχου
