The interview that follows is available in both Greek and English, allowing our readers in Greece and abroad to get to know Tommy Bayiokos and the moving journey of his life and career more closely.

Στο EMVP News έχουμε τη μεγάλη τιμή να φιλοξενούμε έναν άνθρωπο με μια πραγματικά ξεχωριστή διαδρομή στον χώρο της τέχνης και της μουσικής. Ο Tommy Bayiokos, γεννημένος ως Athanasios Bayiokos στη Νέα Υόρκη, είναι ηθοποιός, μουσικός, εκπαιδευτικός και performer με βαθιές ελληνικές ρίζες και μια πορεία γεμάτη εμπειρίες, συγκίνηση και δημιουργία.

Με καταγωγή από τη Σπάρτη και το Γύθειο, ο ίδιος δεν κρύβει ποτέ την αγάπη του για την Ελλάδα, την οποία χαρακτηρίζει ως έναν ατελείωτο τόπο πολιτισμού, ιστορίας, φιλοσοφίας και φιλότιμου. Από τη συνεργασία του με τη θρυλική Laura Branigan μέχρι τη συμμετοχή του σε σημαντικές κινηματογραφικές και θεατρικές παραγωγές στη Νέα Υόρκη, ο Tommy Bayiokos έχει καταφέρει να δημιουργήσει μια πολυδιάστατη καριέρα, βασισμένη στην αφοσίωση, την αυθεντικότητα και το πάθος για την τέχνη.

Μέσα από τη συνέντευξη που ακολουθεί, μιλά για τα παιδικά του χρόνια, τις ελληνικές του μνήμες, τις δυσκολίες που αντιμετώπισε στον χώρο του θεάματος, τη βαθιά σχέση του με τη μουσική και την υποκριτική, αλλά και για ανθρώπους που σημάδεψαν τη ζωή του. Μια συνέντευξη γεμάτη συναίσθημα, αλήθεια και στιγμές που αποκαλύπτουν τον άνθρωπο πίσω από τον καλλιτέχνη.

Tommy, σας ευχαριστούμε που είστε μαζί μας. Θα θέλατε να συστηθείτε και να μας πείτε λίγα λόγια για τη ζωή σας;

Σας ευχαριστώ πάρα πολύ! Ονομάζομαι Tommy Bayiokos (Αθανάσιος Bayiokos). Γεννήθηκα στη Νέα Υόρκη των Ηνωμένων Πολιτειών και σήμερα ζω στο Brooklyn της Νέας Υόρκης. Είμαι ηθοποιός, μοντέλο, εκπαιδευτικός και μουσικός.

Η οικογένειά σας έχει ελληνικές ρίζες. Θα μπορούσατε να μας πείτε από ποια μέρη της Ελλάδας κατάγεται η οικογένειά σας και τι σημαίνει για εσάς η ελληνική σας κληρονομιά;

Ο πατέρας μου, Παναγιώτης, γεννήθηκε στο χωριό Αναβρυτή της Σπάρτης και η μητέρα μου, Ελευθερία, καταγόταν από το Γύθειο της Μάνης. Είναι ένας πραγματικά πανέμορφος τόπος. Θεωρώ την ελληνική μου καταγωγή πραγματικό παράσημο τιμής και λατρεύω την Ελλάδα ως μια ατελείωτη όαση ομορφιάς, πολιτισμού, ιστορίας, φιλοσοφίας και φιλότιμου. Συχνά θυμάμαι τις φωτογραφίες της μητέρας μου όταν είχε στεφθεί “Miss Greek Independence” το 1957 στη Νέα Υόρκη.

Πόσο επηρέασαν η ελληνική κουλτούρα και οι παραδόσεις τα παιδικά σας χρόνια μεγαλώνοντας στη Νέα Υόρκη;

Ενδιαφέρον είναι πως στα παιδικά μου χρόνια ήμουν περισσότερο επηρεασμένος από την ελληνική κουλτούρα παρά από την αμερικανική. Όταν ήμουν εννέα ετών, έζησα στην Ελλάδα για έναν ολόκληρο χρόνο και φοίτησα σε δημόσιο σχολείο εκεί. Ήταν ένα μεγάλο πολιτισμικό σοκ και μια δύσκολη μετάβαση, καθώς η οικογένειά μου σχεδίαζε να μετακομίσει μόνιμα στην Ελλάδα. Θυμάμαι ότι όλοι φορούσαμε μπλε σχολικά στολές, τις λεγόμενα “ποδιές”, και μας έκαναν στρατιωτικού τύπου κουρέματα.

Ωστόσο, αφού ζήσαμε εκεί με συγγενείς, αναγκαστήκαμε να επιστρέψουμε στις Ηνωμένες Πολιτείες όταν η μητέρα μου, Ελευθερία, αρρώστησε και αργότερα πέθανε την Πρωτοχρονιά του 1976. Ήταν μια ημέρα που άλλαξε για πάντα τη ζωή μου και κουβαλώ αυτό το τραύμα από τότε. Έχω αποδεχτεί ότι είναι κάτι από το οποίο ποτέ δεν θεραπεύεσαι πλήρως, αλλά με τον χρόνο γίνεται πιο διαχειρίσιμο. Όμως το πνεύμα της αγάπης δεν σε εγκαταλείπει ποτέ.

Ποιες είναι μερικές από τις πιο όμορφες αναμνήσεις που κρατάτε από την παιδική σας ηλικία;

Οι πιο όμορφες παιδικές μου αναμνήσεις ήταν τα τεράστια ελληνικά οικογενειακά τραπέζια, όταν καθόμασταν όλοι μαζί σαν οικογένεια. Αυτό μου λείπει περισσότερο — μια πραγματική γιορτή της ζωής. Επίσης, οι στιγμές που δούλευα στο εστιατόριο του πατέρα μου, το SUGAR BOWL, είναι γεμάτες όμορφες αναμνήσεις, καθώς ο πατέρας μου πάντα μου φώναζε ότι «έτρωγα τα κέρδη»… κυριολεκτικά. Ναι, ήμουν κοντός και παχουλός στα παιδικά μου χρόνια.

Πότε ανακαλύψατε για πρώτη φορά το πάθος σας για την υποκριτική και τις τέχνες;

Όταν πέθανε η μητέρα μου άρχισα να αναζητώ τρόπους έκφρασης μέσα από διάφορες δημιουργικές διεξόδους. Θυμάμαι τον ενθουσιασμό που ένιωθα όταν παρακολουθούσα παρελάσεις και έβλεπα τους ντράμερ ως παιδί. Στα δώδεκά μου, στο σχολείο με έβαλαν να παίξω φλάουτο, γιατί όλες οι θέσεις για τύμπανα ήταν ήδη καλυμμένες, αφού όλοι ήθελαν να παίζουν ντραμς. Η μοίρα όμως είχε άλλα σχέδια. Δυσκολευόμουν πολύ με το φλάουτο επειδή είχα σοβαρό άσθμα, οπότε με ιατρική γνωμάτευση μου επέτρεψαν να παίξω τύμπανα στο σχολείο. Και από εκεί ουσιαστικά ξεκίνησαν όλα, καθώς εξασκούμουν μανιωδώς.

Αργότερα ασχολήθηκα με την υποκριτική, όταν παρακολούθησα μάθημα υποκριτικής στο Brooklyn College με τον καθηγητή Scott Kennedy και υποδύθηκα τον Biff στο έργο “Death Of A Salesman”. Ωστόσο, η πρώτη μου πραγματική επαφή με την υποκριτική ήταν όταν υποδύθηκα τον Uncle Sam σε μια σχολική παράσταση ως παιδί. Η μητέρα μου ήταν τόσο περήφανη για εμένα. Βρήκα την υποκριτική εξίσου ικανοποιητική με τη μουσική και άρχισα να ισορροπώ και τα δύο στην επαγγελματική μου πορεία.

Το πρώτο μου κινηματογραφικό γύρισμα ήταν στο Boathouse της Νέας Υόρκης, μαζί με την ηθοποιό Rebecca Gayheart, στην ταινία “PUPPET”. Πέρασα υπέροχα στο πλατό και αυτή η εμπειρία μου έδωσε αμέσως την αυτοπεποίθηση να συνεχίσω μέσα από μαθήματα υποκριτικής και εντατική εκπαίδευση.

Ποιοι ήταν οι μεγαλύτεροι άνθρωποι που σας ενέπνευσαν όταν ξεκινούσατε την καριέρα σας;

Είχα αρκετές επιρροές όταν ξεκίνησα στον χώρο του θεάματος. Πρώτα απ’ όλα, ο αείμνηστος Buddy Rich, ίσως ο σπουδαιότερος ντράμερ όλων των εποχών, υπήρξε τεράστια επιρροή για εμένα. Μάλιστα, τον γνώρισα προσωπικά το 1984 στο Lincoln Center της Νέας Υόρκης. Του είπα: «Ήσασταν εκπληκτικός» και εκείνος μου έσφιξε το χέρι τόσο δυνατά και μου απάντησε: «Σε ευχαριστώ, μικρέ». Δεν θα ξεχάσω ποτέ εκείνη τη μέρα.

Στην υποκριτική, χωρίς αμφιβολία, θα έλεγα τον Marlon Brando. Παρακολουθώντας τις ταινίες του, ένιωθα πως κάθε ερμηνεία του ήταν ένα μάθημα υποκριτικής. Το ταλέντο του να αποτυπώνει την αλήθεια μέσα από τους ρόλους του ήταν αψεγάδιαστο. Άλλες επιρροές μου υπήρξαν οι Jack Nicholson, Gene Hackman, James Gandolfini και Brian Dennehy.

Μουσικά, η αείμνηστη φίλη μου και τραγουδίστρια Laura Branigan παραμένει για πάντα η μεγαλύτερη έμπνευσή μου. Ήταν η σημαντικότερη δασκάλα μου και, χρόνια μετά, συνεχίζω να κατανοώ όλα όσα μου δίδαξε για την εσωτερική έμπνευση και τη ζωή. Ήταν πραγματικά μία στο εκατομμύριο.

Ποιες ήταν μερικές από τις δυσκολίες που αντιμετωπίσατε προσπαθώντας να καθιερωθείτε στον χώρο της ψυχαγωγίας;

Οι μεγαλύτερες δυσκολίες που αντιμετώπισα στον χώρο ήταν οι απορρίψεις. Οι οντισιόν, χωρίς να ακολουθεί κάποια ενημέρωση, ήταν πολλές φορές πολύ σκληρές. Θυμάμαι επίσης μια τηλεοπτική σειρά για την οποία κάναμε πρόβες έξι μήνες και είχα υπογράψει για τον πρωταγωνιστικό ρόλο ενός σκοτεινού γιατρού. Λίγες μέρες πριν τα γυρίσματα, οι παραγωγοί ακύρωσαν το project λόγω οικονομικών προβλημάτων. Παρ’ όλα αυτά, η εμπειρία αυτή με έκανε καλύτερο ηθοποιό.

Με τα χρόνια εξελίχθηκα και έμαθα να αντιμετωπίζω τον φόβο, τη σκληρότητα του χώρου και την απόρριψη με ηρεμία και καθαρό μυαλό. Πλέον δεν με επηρεάζουν αρνητικά — αντιθέτως, έμαθα να συμβιώνω μαζί τους. Θυμάμαι αυτό που είχε πει κάποτε ο αείμνηστος ηθοποιός Ricardo Montalban: «Πρέπει να είσαι σαν μποξέρ. Να σηκώνεσαι και να συνεχίζεις να παλεύεις στον επόμενο γύρο, γιατί αυτή η δουλειά μπορεί να γίνει πολύ σκληρή». Αυτή η σκέψη με βοήθησε πολύ στη ζωή μου.

Έχετε εργαστεί στην τηλεόραση, στον κινηματογράφο και στη μουσική. Ποια πλευρά της καριέρας σας σας έχει προσφέρει τη μεγαλύτερη ικανοποίηση και γιατί;

Η μεγαλύτερη ικανοποίηση προέρχεται από το να γνωρίζω πως αποτελώ μέρος κάτι μεγαλύτερου από εμένα και από τη δύναμη μιας δυνατής ερμηνείας που μπορεί να εμπνεύσει τόσο πολύ κόσμο. Για παράδειγμα, πρόσφατα διηύθυνα τους μαθητές μουσικής μου από το The BayRidge School Of Music στην εμβληματική σκηνή του Carnegie Hall στη Νέα Υόρκη. Η μαγεία που συνέβη πάνω σε εκείνη τη σκηνή άξιζε για μένα εκατομμύρια και η συγκίνηση ήταν τεράστια.

Ανάμεσα σε όλα τα projects στα οποία έχετε συμμετάσχει, ποιος ρόλος ή ποια παραγωγή κατέχει ξεχωριστή θέση στην καρδιά σας;

Λάτρεψα να υποδύομαι τον ρόλο του Benito Mussolini στην off-Broadway μαύρη κωμωδία “Eleanora Duse Dies In Pittsburgh”. Ήταν μια υπέροχη θεατρική εμπειρία με ένα εξαιρετικό καστ. Όμως η καρδιά μου συγκινείται ιδιαίτερα που συμμετείχα στη βραβευμένη podcast σειρά με τον ανταποκριτή του CBS, Mo Rocca, σε ένα ολόκληρο επεισόδιο αφιερωμένο στη Laura Branigan. Ήταν κάτι βαθιά συναισθηματικό και ολοκληρωμένο, καθώς αποτύπωσε τις πολλές αλήθειες γύρω από τη Laura, τη ζωή της και την ιδιαίτερη ψυχή της. Πάντα πίστευα πως η ζωή της άξιζε να γίνει βιογραφική ταινία, και πιο συγκεκριμένα οι στιγμές που ζήσαμε μαζί.

Τα τελευταία χρόνια προχωρώ μπροστά υποδυόμενος τον σκοτεινό ρόλο του Drayton στην ταινία HALF WAY HOME του Michael Newman, ενώ παράλληλα στρέφω το βλέμμα μου στην επερχόμενη ταινία του Chaise Cortes De Vargas, ORDINARY HEROES: THE CROSSES WE BEAR, όπου θα υποδυθώ τον πρωταγωνιστικό ρόλο του Michael. Παράλληλα συνεχίζω να δίνω auditions μέσω των πρακτόρων μου, που συνεχίζουν να παλεύουν για εμένα, ενώ εμφανίζομαι μουσικά με συγκροτήματα όπως οι Esteem Allstars και Jake’s Rockin’ Country Band σε διάφορους χώρους.

Θα μπορούσατε να μοιραστείτε μαζί μας μια αξέχαστη ιστορία πίσω από τις κάμερες από την υποκριτική σας πορεία;

Μια αξέχαστη στιγμή συνέβη στην ταινία THE TAKING OF PELHAM 123, στο remake της ταινίας. Είχα επιλεγεί για έναν ρόλο αστυνομικού και, από καθαρή τύχη, ο αείμνηστος σκηνοθέτης Tony Scott με διάλεξε ώστε να γίνω ο “ήρωας” της σκηνής, με έναν ρόλο U5, δηλαδή με λιγότερες από πέντε ατάκες. Θυμάμαι ότι η σκηνή χρειάστηκε 15 ώρες γυρισμάτων και η ζέστη στην υπόγεια πλατφόρμα του μετρό ήταν αφόρητη. Ήμουν απίστευτα ευγνώμων που μου έδωσε αυτή την ευκαιρία και που είχα την εμπειρία να δεχτώ σκηνοθετική καθοδήγηση από εκείνον.

Υπήρξατε επίσης μέλος της μπάντας της Laura Branigan. Πώς προέκυψε αυτή η συνεργασία;

Ο φίλος μου και κιθαρίστας από το Brooklyn College, Matt Kaslow, ήταν μουσικός διευθυντής της Laura Branigan και μου τη σύστησε μια μέρα όταν εργαζόμουν ως bartender σε ένα ελληνικό εστιατόριο που λεγόταν Molyvos στο Midtown της Νέας Υόρκης. Ταιριάξαμε αμέσως και εκείνη κανόνισε να πάω στο Las Vegas για να μάθω το show. Λίγο αργότερα έδωσα audition και έγινα ο front-man percussionist της μπάντας της.

Πώς ήταν να εργάζεστε και να εμφανίζεστε δίπλα στη Laura Branigan;

Η συνεργασία μου με τη Laura ήταν μουσικά συγκλονιστική και αποτέλεσε μια τεράστια περίοδο εξέλιξης για εμένα. Αργότερα, το γεγονός ότι βρεθήκαμε μαζί ως ζευγάρι για τους τελευταίους οκτώ μήνες της ζωής της ήταν κάτι εντελώς απρόσμενο — γιατί η αληθινή αγάπη εμφανίζεται σπάνια στη ζωή μας.

Το ταλέντο της ήταν μοναδικό και η μπάντα μας λειτουργούσε σαν δεύτερη οικογένειά της. Η Laura υπήρξε η σημαντικότερη δασκάλα μου τόσο στη ζωή όσο και στη μουσική. Το επίπεδο αριστείας που μου μετέδωσε δεν με εγκατέλειψε ποτέ, ενώ οι προσωπικές μας στιγμές και οι συζητήσεις μας για τη ζωή παραμένουν βαθιά χαραγμένες μέσα μου. Το να είμαι ένας από αυτούς που κρατούσαν το φέρετρό της στην κηδεία της ήταν μία από τις πιο θλιβερές ημέρες της ζωής μου. Μας λείπει πραγματικά και πιστεύω βαθιά πως κάποια μέρα θα επανενωθούμε όλοι στη βασιλεία του Θεού.

Ποια μαθήματα αποκομίσατε από αυτή την εμπειρία, τόσο σε επαγγελματικό όσο και σε προσωπικό επίπεδο;

Αυτό που έμαθα προσωπικά από τη Laura ήταν κάτι που μου έλεγε συνεχώς: «Να είσαι απλώς ο εαυτός σου, Tommy». Σε επαγγελματικό επίπεδο, η φράση που μου επαναλάμβανε διαρκώς ήταν πως «πρέπει να έχεις εμμονή με αυτό», αναφερόμενη στην τέχνη και στην ανάγκη να ξεπερνάς πάντα αυτό που αναμένεται από εσένα, ώστε να ανήκεις πραγματικά στο κορυφαίο 1%.

Έχετε επισκεφθεί την Ελλάδα; Αν ναι, ποιες ήταν οι εντυπώσεις σας από τη χώρα;

Όσο μεγαλώνω, η αγάπη μου για την Ελλάδα αποκτά νέες διαστάσεις. Ναι, έχω επισκεφθεί τη Σπάρτη, την Αθήνα, την Κόρινθο, τη Μύκονο, το Γύθειο, τη Μάνη, τη Μονεμβασιά και πολλά ακόμη μέρη. Η επίσκεψή μου στα Μετέωρα στην Καλαμπάκα τα τελευταία χρόνια ήταν πραγματικά ένα πνευματικό προσκύνημα που άλλαξε τη ζωή μου και σίγουρα θέλω να επιστρέψω ξανά εκεί.

Τώρα έχω βάλει στόχο να επισκεφθώ τη Μήλο, την Κρήτη, την Ύδρα, ενώ με εμπνέει βαθιά και η ιδέα να επισκεφθώ το Άγιο Όρος, έναν από τους πιο ιερούς τόπους στη Γη. Φυσικά, πάντα θα επιστρέφω στην Ελλάδα για να συναντώ την οικογένειά μου και να απολαμβάνω υπέροχο ελληνικό φαγητό και ούζο γύρω από ένα μεγάλο τραπέζι, με θέα τα επιβλητικά βουνά του Ταϋγέτου στη Σπάρτη.

Θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε θερμά τον Tommy Bayiokos για τον χρόνο, την ειλικρίνεια και τις τόσο προσωπικές στιγμές που μοιράστηκε μαζί μας μέσα από αυτή τη συνέντευξη. Η πορεία του, η αφοσίωσή του στην τέχνη και η αγάπη που διατηρεί για την Ελλάδα και τις ρίζες του αποτελούν πραγματική πηγή έμπνευσης. Μέσα από τα λόγια του γίνεται ξεκάθαρο πως πίσω από κάθε καλλιτέχνη κρύβεται ένας άνθρωπος με βιώματα, δυσκολίες, όνειρα και βαθιά συναισθήματα.

Του ευχόμαστε ολόψυχα υγεία, δημιουργικότητα και ακόμη μεγαλύτερες επιτυχίες σε κάθε νέο του βήμα. Ελπίζουμε αυτή να είναι μόνο η αρχή μιας όμορφης επικοινωνίας και συνεργασίας και να έχουμε τη χαρά να τον φιλοξενήσουμε ξανά στο EMVP News στο μέλλον.

Συνέντευξη: Ερμίνα Μαρία Μουρατίδου Παπαγεωργοπούλου

Επιμέλεια: Βάγια Ραφαηλία Παράσχου

Below follows the full interview in English:

At EMVP News, we are truly honored to host a remarkable artist with an inspiring journey in the worlds of music, acting, and performance. Tommy Bayiokos, born Athanasios Bayiokos in New York City, is an actor, musician, educator, and performer whose life and career have been deeply shaped by both his Greek heritage and his passion for the arts.

With family roots from Sparta and Gythio, Tommy speaks about Greece with immense love and admiration, describing it as an endless oasis of beauty, culture, history, philosophy, and philotimo. From performing alongside the legendary Laura Branigan to appearing in important film and theater productions in New York, Tommy Bayiokos has built a multifaceted career driven by authenticity, dedication, and artistic passion.

In the interview that follows, he opens up about his childhood memories, his connection to Greek culture, the struggles he faced while building his career in entertainment, and the life lessons he gained through music, acting, and personal experiences. It is a heartfelt and deeply human conversation that reveals the soul behind the artist.

Tommy, thank you for joining us. Could you please introduce yourself and tell us a little about your background?

Thank you so so much! I’m Tommy Bayiokos, born Athanasios Bayiokos in New York U.S.A. and I currently reside in Brooklyn, New York. I am an actor, model, educator and musician.

Your family has Greek roots. Could you tell us where your family comes from and what your Greek heritage means to you?

My father Panagiotis was born in the village of Anavriti in Sparti and my mother Eleftheria was from Gythio in the Mani region of Greece. It’s so beautiful there. I regard my Greek heritage as a true badge of honor and I adore Greece as an endless oasis of beauty, culture, history, philosophy and philotimo. I often reflect back on my mother’s pictures of her being crowned “Miss Greek Independence” winner 1957 in NYC.

How much did Greek culture and traditions influence your upbringing while growing up in New York?

Interestingly enough, I was more Greek cultured during my childhood than American. When I was nine years old, I lived in Greece for one full year and attended public school there. It was quite a cultural shock and transition as my family was planning to move there permanently. I recall we all wore blue jackets at school called ‘podies’ and even given a military-like hair crew cut.

However, after living there with relatives, we were later forced to return to the states when my mother Eleftheria got sick and later died on New Year’s Day 1976. It was a day that forever changed my life and I’ve carried that trauma ever since, as I have accepted that it is something unrecoverable, but gets better over time. But that spirit of love never leaves you.

What are some of your fondest childhood memories?

My fondest childhood memories were of fantastic and delightful huge Greek dinners just sitting traditionally all together as a family is what I miss most; a celebration of life in effect! Also, my times working at my dad’s restaurant SUGAR BOWL were a wealth of fond memories, as my dad always yelled at me saying that I was “eating the profits”… literally. Yes, I was short and fat during my childhood years.

When did you first discover your passion for acting and performing?

When my mother Eleftheria passed away, I was leaning towards varied outlets to find self expression. I have recollections of huge excitement from attending parades and watching the drummers as a child. At twelve years old, I was assigned to play the flute in school. There were no drummer slots open as everyone wanted to play the drums. As fate would have it, I struggled with the flute because I was a severe asthmatic, so a Doctor’s note enabled me to play the drums in school. The rest is really history as I practiced obsessively. I later got into acting upon taking an acting course at Brooklyn College with Professor Scott Kennedy and I played Biff in Death Of A Salesman. But my first acting gig really during my childhood was playing Uncle Sam in a school play. My mother was so proud of me. I found acting just as satisfying as music and started to balance both into my career path.

My first film set was at the Boathouse in NYC with actress Rebecca Gayheartin the film PUPPET and I had a ball on set and it instantly gave me the confidence to pursue further through acting classes and intensive coach training.

Who were your biggest inspirations when you were starting your career?

I had several inspirations when starting in showbiz. Firstly, the late world’s greatest ever drummer Buddy Rich was a huge influence. I actually met him and shook hands with him in 1984 in NYC at Lincoln Center and said to him “you were so great” and he crushed my hand with the firmest of grips and he said “thank you kid.” I’ll never forget that day. Acting wise, I would, of course say, hands down Marlon Brando. Watching his film works were all master classes for me and his gifted talent to find the truth in his performances were flawless. Other inspirations include Jack Nicholson, Gene Hackman, James Gandolfini and Brian Dennehy. Musically of course, my late friend and bandleader songstress Laura Branigan as my top forever inspiration.. She was my greatest teacher and I find myself years later making sense of all that she taught me about our inner inspirations and life. She was one in a million.

What were some of the challenges you faced while trying to establish yourself in the entertainment industry?

The biggest challenges I faced in the industry were rejections. Auditioning and not getting a callback were always harsh at times. Another memory was of a pilot TV series and we rehearsed for six months and signed to play the sinister lead Doctor and a few days before production, the producers pulled the plug on the pilot, citing budgeting issues. Ultimately the experience made me a better actor.

In later years, I’ve evolved and dealt with fear, cruelty of the biz and rejection with calm clarity, it does not affect me negatively but rather I’ve become friends with it. I recall what the late actor Ricardo Montalban once said during an interview: “You have to be like a boxer, get up and continue to fight into the next round as this business can be so cruel.” This conceptualization has served me well.

You have worked in television, film, and music. Which aspect of your career has brought you the most satisfaction and why?

The satisfaction comes from knowing that I’m part of something bigger than myself and the power of a strong performance that can inspire so many. For instance, I recently conducted my music students from The BayRidge School Of Music on the iconic stage at Carnegie Hall in NYC. The magic that occurred on that stage was worth millions to me and the gratification immense.

Among all the projects you have worked on, which role or production holds a special place in your heart?

I loved playing the role of Benito Mussolini in the off-Broadway dark comedy “Eleanora Duse Dies In Pittsburgh”, ..it was a fabulous show run and with a stellar cast ensemble. But my heart melts to have been part of the award winning podcast series with CBS Correspondent Mo Rocca in a full episode on Laura Branigan. It was heartfelt and thorough, as it really captured the many truths and underpinnings of Laura, her life and her kindred soul; I always foresaw a biopic on her life and more specifically on my times with her. Moving ahead these years playing the sinister role of Drayton in Michael Newman’s HALF WAY HOME and setting my sights on the upcoming film by Chaise Cortes De Vargas ORDINARY HEROES: THE CROSSES WE BEAR playing the starring role of Michael. And I’m constantly auditioning via my agents who continue to fight for me and playing musical gigs with bands such as Esteem Allstars & Jake’s Rockin’ Country Band, headlining various venues.

Could you share a memorable behind-the-scenes story from your acting career?

One memorable moment occurred in the film THE TAKING OF PELHAM 123…the remake. I was cast to play a cop role and by a stroke of luck, the late great Director Tony Scott picked me to be the hero in the scene with a U5 meaning under five lines. I recall the scene took 15 hours to shoot and was hot as hell working on the subway underground platform. I was so grateful he gave me the opportunity and the experience of taking direction from him.

You were also part of Laura Branigan’s band. How did that opportunity come about?

My Brooklyn College guitarist pal Matt Kaslow was Laura’s music director and he introduced me to Laura one fine day when I was bartending in a Greek restaurant called Molyvos in midtown NYC. We hit it off immediately and she arranged for me to come to Vegas to learn the show. Soon after I auditioned and became her front-man percussionist.

What was it like working and performing alongside Laura Branigan?

Working with Laura was musically astounding and a huge period of growth for me. And later dating her for those final eight months being her boyfriend was unplanned – as true love happens in our lives once in a while.

Her talent was second to none and our band was like her second family. Laura was my greatest teacher in life and musically. That standard of excellence she bestowed on me has never left me and our private shared times about life forever poignant. Being a pallbearer at her funeral was one of the saddest of days in my life. She is truly missed and I vehemently believe we will all be reunited in God’s heavenly kingdom.

What lessons did you learn from that experience, both professionally and personally?

What I learned personally from Laura is what she had said repeatedly to me, that is …”just be yourself Tommy” she used to say. Professionally, the mantra Laura reinforced to me of “you have to be obsessed with it”  regarding the craft and to excel beyond what is expected,…to be that top 1%.

Have you visited Greece? If so, what were your impressions of the country?

As I’ve gotten older, my love affair with Greece has taken new horizons. Yes, I’ve been to Sparti, Athens, Corinthos, Mykonos, Gythio, Mani, Monemvasia and all. Visiting Meteora in Kalambaka in recent years was certainly a spiritual life changing pilgrimage and warrants a return.

I’ve now set my sights on the islands, to visit the island of Milos, Crete, Hydra and I’m even inspired to visit Mount Athos, which is one of the holiest places on earth. Of course, I will always visit family there and rejoice in wonderful Greek food and drink Ouzo together at a long dinner table overlooking the superfluous mountains of Taygetus in Sparta.

We would like to sincerely thank Tommy Bayiokos for his time, honesty, and for sharing such meaningful and personal moments with us through this interview. His journey, artistic dedication, and deep love for Greece and his roots are truly inspiring. Through his words, it becomes clear that behind every artist there is a human being shaped by memories, struggles, dreams, and emotion.

We wholeheartedly wish him continued health, creativity, and success in all his future endeavors. We truly hope this is only the beginning of a wonderful connection and collaboration, and we look forward to welcoming him again to EMVP News in the future.

Interview: Ermina Maria Mouratidou Papageorgopoulou

Edited by: Vagia Rafailia Paraschou