Στο EMVP News επιλέγουμε να φιλοξενούμε ανθρώπους που έχουν κάτι ουσιαστικό να πουν, ανθρώπους με διαδρομή, εμπειρία και ξεκάθαρη άποψη για όσα συμβαίνουν γύρω μας. Σήμερα συνομιλούμε με τον Στέφανο Παπανίκο, πολιτικό μηχανικό και εργολήπτη δημοσίων έργων, γνωστό και μέσα από τα social media ως «Ποσειδώνα», όπου αναδεικνύει ζητήματα που αφορούν υποδομές, δημόσια έργα και προβλήματα της καθημερινότητας.

Ο Στέφανος Παπανίκος γεννήθηκε στη Γερμανία, ήρθε στην Ελλάδα σε ηλικία τριών ετών και μεγάλωσε στην Αθήνα. Είναι Μηχανικός Έργων Υποδομής του ΤΕΙ Αθήνας και Πολιτικός Μηχανικός Δομοστατικός του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου, με περισσότερα από 25 χρόνια εμπειρίας ως εργολήπτης δημοσίων έργων, με έμφαση σε σχολικές μονάδες, αθλητικές εγκαταστάσεις και κρίσιμες υποδομές.

Η παρακάτω συνέντευξη αυτή παρουσιάζει έναν άνθρωπο που φαίνεται να έχει έντονο ενδιαφέρον για τη χώρα του, για τη λειτουργία του κράτους και για την ανάγκη μιας Ελλάδας πιο οργανωμένης, πιο ασφαλούς και πιο μακριά από τη διαφθορά, την προχειρότητα και τις παθογένειες που ταλαιπωρούν τους πολίτες. Μέσα από τα λόγια του, μιλά για τη διαδρομή του, την επαγγελματική του εμπειρία, την απόφασή του να ασχοληθεί με την πολιτική και το όραμά του για το μέλλον.

Ποια ήταν η διαδρομή που σας οδήγησε από το επάγγελμα του πολιτικού μηχανικού στην ενεργό πολιτική; Υπήρξε κάποιο συγκεκριμένο γεγονός-καταλύτης;

Η διαδρομή μου δεν ξεκίνησε από τα κομματικά γραφεία και τους κομματικούς σωλήνες, αλλά από το “πεδίο”, εκεί όπου κρίνεται η καθημερινότητα του πολίτη. Με πάνω από είκοσι πέντε χρόνια μάχιμης πορείας ως Πολιτικός Μηχανικός και Εργολήπτης Δημοσίων Έργων, η δουλειά μου ήταν να χτίζω: σχολεία για τα παιδιά μας, παιδικές χαρές, αθλητικές εγκαταστάσεις και υποδομές.

Ωστόσο, μέσα σε αυτή τη διαδρομή, ήρθα αντιμέτωπος με μια σκληρή πραγματικότητα. Έβλεπα καθημερινά την εγκατάλειψη, την προχειρότητα και τις χρόνιες παθογένειες στις υποδομές της χώρας. Αυτή η εικόνα απαξίωσης με γέμισε πικρία και με έσπρωξε να ξεκινήσω να αναδεικνύω τα προβλήματα δημόσια, μέσα από τα social media.

Εκεί ακριβώς ήρθε και το γεγονός-καταλύτης. Όταν άρχισα να δείχνω την αλήθεια με τα βίντεό μου, συνέβη κάτι εξοργιστικό: βρέθηκα ξαφνικά αντιμέτωπος με μια σειρά από “συμπτώσεις”. Έχανα τη δουλειά μου, έβρισκα νέα και απολυόμουν ξανά, εντελώς απρόσμενα. Ήταν ξεκάθαρο ότι μια αόρατη “δύναμη” του συστήματος προσπαθούσε να με εξαφανίσει επαγγελματικά για να με αναγκάσει να σιωπήσω.

Όμως, αυτή η προσπάθεια καταστολής γύρισε μπούμερανγκ. Αντί να με πτοήσουν, μου απελευθέρωσαν τον χρόνο που χρειαζόμουν! Από εκεί που έκανα ένα ή δύο βίντεο την ημέρα, βρέθηκα να παράγω πέντε και έξι, ξεμπροστιάζοντας καθημερινά αυτά που ήθελαν να κρύψουν. Η ανταπόκριση του κόσμου γιγαντώθηκε και η επικοινωνία μου με τους πολίτες απογειώθηκε.
​
Αυτή η προσπάθεια φίμωσης ήταν η τελική επιβεβαίωση που χρειαζόμουν. Μου απέδειξε ότι η τεχνική γνώση, όταν συνοδεύεται από την αλήθεια, ενοχλεί βαθιά το κατεστημένο. Έτσι, αυτό που σχεδίασαν ως εμπόδιο, έγινε το σκαλοπάτι μου. Αποφάσισα ότι ήρθε η ώρα να επιστρέψω στην πατρίδα μου αυτά που μου προσέφερε, διεκδικώντας θεσμική δύναμη μέσα στη Βουλή. Πλέον, από τη σύνταξη μιας τεχνικής μελέτης, περνάω στη σύνταξη μιας νέας προοπτικής για την Ελλάδα.

Τι σας δίδαξε η επαγγελματική σας εμπειρία για τη λειτουργία του κράτους και πώς αυτό επηρέασε την απόφασή σας να πολιτευτείτε;

Η επαγγελματική μου πορεία μού δίδαξε ότι το ελληνικό κράτος, δυστυχώς, συχνά λειτουργεί ως ο μεγαλύτερος “εχθρός” του δημιουργικού πολίτη και του επαγγελματία. Ως εργολήπτης δημοσίων έργων, βρισκόμουν καθημερινά στο επίκεντρο ενός γραφειοκρατικού λαβυρίνθου.

​Η καθημερινότητά μου δεν ήταν μόνο στο εργοτάξιο, αλλά και στις τεχνικές υπηρεσίες Δήμων και Περιφερειών, στα Υπουργεία, στις Πολεοδομίες, στα δασαρχεία, στην αρχαιολογία, στα λογιστήρια του δημοσίου, στο ΙΚΑ και την Εφορία. Βίωσα από πρώτο χέρι την αιώνια παθογένεια της δημόσιας διοίκησης: Ατελείωτες ουρές, ραντεβού που ακυρώνονταν την τελευταία στιγμή γιατί “ο υπάλληλος λείπει σε άδεια ή σεμινάριο”, και μια απίστευτη έλλειψη συντονισμού. Αυτή η διαδικασία είναι κάτι παραπάνω από επίπονη· είναι ψυχοφθόρα. Είναι εξοργιστικό να θέλεις να δημιουργήσεις, να χτίσεις σχολεία και υποδομές για τον τόπο σου και να νιώθεις ότι το ίδιο το σύστημα σου βάζει διαρκώς τρικλοποδιές.

​Αυτή η εμπειρία ήταν που καθόρισε την απόφασή μου να πολιτευτώ. Συνειδητοποίησα ότι δεν αρκεί να είσαι ένας καλός μηχανικός “έξω” από το σύστημα, όταν το ίδιο το σύστημα είναι δομημένο με προχειρότητα και αναποτελεσματικότητα.

​Γνωρίζω τα προβλήματα, όχι από τα εγχειρίδια, αλλά από την επαφή μου με το γκισέ και το εργοτάξιο. Και το κυριότερο: ξέρω πώς μπορούν να διορθωθούν. Η απόφασή μου να μπω στην πολιτική είναι η απόφαση ενός ανθρώπου που κουράστηκε να περιμένει στην ουρά και αποφάσισε να αλλάξει τη δομή της, ώστε να μην χρειάζεται να περιμένει κανείς ξανά.

Σε ποιο σημείο νιώσατε ότι η τεχνοκρατική σας ιδιότητα δεν αρκεί και χρειάζεται πολιτική παρέμβαση;

Η τεχνοκρατική μου ιδιότητα και η δράση μου στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης λειτούργησαν ως ένας “ψηφιακός καθρέφτης” της πραγματικότητας. Μέσα από χιλιάδες βίντεο, ανέδειξα επικίνδυνες υποδομές σε κάθε γωνιά της Ελλάδας.

​Διαπίστωσα, όμως, ότι η απλή ανάδειξη έχει όρια. Ναι, σε ορισμένες περιπτώσεις, υπό τον φόβο της δημοσιότητας, κάποιοι δήμαρχοι ή αρμόδιοι έσπευσαν να διορθώσουν τα κακώς κείμενα. Τις περισσότερες φορές, όμως, εισέπραξα αδιαφορία, ενώ δεν έλειψαν και οι περιπτώσεις όπου δέχθηκα απειλές για να σταματήσω την ενημέρωση των πολιτών.

​Εκεί ακριβώς συνειδητοποίησα ότι δεν αρκεί να καταγράφεις το πρόβλημα ως πολίτης· πρέπει να έχεις τη θεσμική δύναμη να επιβάλλεις τη λύση του.

Στη Βουλή, η φωνή μου δεν θα είναι απλώς ένα βίντεο που μπορεί κάποιος να προσπεράσει. Θα είναι κοινοβουλευτικός έλεγχος. Με επερωτήσεις προς τους Υπουργούς, με παρεμβάσεις στις επιτροπές και με τη δύναμη του λόγου από το βήμα της Βουλής, οι αρμόδιοι δεν θα μπορούν πλέον να εθελοτυφλούν.

​Στόχος μου είναι να μετατρέψω την “πίεση της δημοσιότητας” σε “πίεση πολιτικής ευθύνης”. Εντάχθηκα στην Ελληνική Λύση γιατί πιστεύω ότι με μια σοβαρή, πατριωτική και τεχνοκρατικά τεκμηριωμένη κυβέρνηση, μπορούμε να περάσουμε από τα μπαλώματα στις πραγματικές υποδομές. Για να παραδώσουμε στα παιδιά μας μια Ελλάδα που δεν θα μας πληγώνει, αλλά θα μας κάνει περήφανους.

Τι ήταν αυτό που σας έκανε να επιλέξετε τη Ελληνική Λύση και όχι κάποιον άλλο πολιτικό φορέα;

Η απόφασή μου να συμπορευτώ με την Ελληνική Λύση δεν ήταν ούτε τυχαία, ούτε επιφανειακή. Βασίστηκε σε τρεις θεμελιώδεις άξονες: Πρώτον, η ιδεολογική ταύτιση. Ως άνθρωπος και ως οικογενειάρχης, πιστεύω ακράδαντα στο διαχρονικό τρίπτυχο “Πατρίδα – Θρησκεία – Οικογένεια”. Βρήκα στην Ελληνική Λύση έναν πολιτικό χώρο που δεν φοβάται να υπερασπιστεί αυτές τις αξίες, οι οποίες αποτελούν τα θεμέλια του έθνους μας.

​Δεύτερον, η προγραμματική σύγκλιση. Λόγω της επαγγελματικής μου ιδιότητας, έχω μάθει να βασίζομαι σε δεδομένα και σχέδια. Μελέτησα εξονυχιστικά το πρόγραμμα του κόμματος –ένα κείμενο τετρακοσίων σελίδων με συγκεκριμένες θέσεις– και διαπίστωσα ότι οι προτάσεις του για την οικονομία, την πρωτογενή παραγωγή και τις υποδομές συμπίπτουν απόλυτα με τη δική μου τεχνοκρατική οπτική. Είναι ένα πρόγραμμα ρεαλιστικό, εφαρμόσιμο και εθνικά ωφέλιμο.

​Τρίτον, η ανάγκη για εθνική ενότητα. Είναι γεγονός ότι ο πατριωτικός χώρος στην Ελλάδα υπήρξε συχνά κατακερματισμένος, γεγονός που τον καθιστούσε ανίσχυρο απέναντι στο κατεστημένο. Πιστεύω ότι όλοι όσοι αγαπάμε την Ελλάδα οφείλουμε να ενωθούμε κάτω από μια κοινή στέγη. Η Ελληνική Λύση είναι η ισχυρότερη πατριωτική δύναμη, όπως απέδειξε η εμπιστοσύνη του λαού τόσο στις εθνικές εκλογές όσο και στις ευρωεκλογές.

​Συντάσσομαι, λοιπόν, με την παράταξη που έχει τη δύναμη, τη γνώση και τη λαϊκή νομιμοποίηση να φέρει την πραγματική αλλαγή. Για να ενισχύσω την προσπάθεια του Κυριάκου Βελόπουλου για μια Ελλάδα κυρίαρχη και ισχυρή.

Ποια συγκεκριμένα στοιχεία της ιδεολογίας ή της πολιτικής πρότασης του κόμματος θεωρείτε ότι ευθυγραμμίζονται με τις προσωπικές σας αξίες;

Οι αξίες μου και το πολιτικό πρόγραμμα της Ελληνικής Λύσης ταυτίζονται σε τρεις κεντρικούς πυλώνες, που προσωπικά τους αποκαλώ η “Τρίαινα της Εθνικής Επιβίωσης”. Είναι τα τρία ζητήματα που με “καίνε” περισσότερο, γιατί αφορούν την ίδια την ύπαρξη του έθνους μας:

​-Απόλυτη Θωράκιση των Συνόρων: Για εμένα, η εθνική κυριαρχία είναι αδιαπραγμάτευτη. Τα σύνορα της Ελλάδας πρέπει να είναι απόρθητα· “ούτε κουνούπι” δεν πρέπει να εισέρχεται παράνομα στη χώρα μας. Ευθυγραμμίζομαι πλήρως με την πρόταση του Κυριάκου Βελόπουλου για την κατασκευή ενός αποτρεπτικού τείχους ύψους έξι μέτρων στον Έβρο, ενισχυμένου με τεχνολογίες αιχμής, αλλά και τη δημιουργία μιας “θαλάσσιας ασπίδας” που θα καθιστά σαφές ότι η Ελλάδα δεν είναι ξέφραγο αμπέλι.

​-Αποκατάσταση της Νομιμότητας και Απελάσεις: Η χώρα δεν αντέχει άλλο το βάρος της παράνομης μετανάστευσης. Η θέση μας είναι ξεκάθαρη. Ζητούμε την άμεση απέλαση όλων όσοι εισήλθαν παράνομα και δεν δικαιούνται άσυλο. Η ασφάλεια στις γειτονιές μας και η διατήρηση της κοινωνικής συνοχής απαιτούν την εφαρμογή του νόμου χωρίς “αστερίσκους”. Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες και η φιλοξενία έχει κανόνες που πρέπει να γίνονται σεβαστοί.

​-Μάχη κατά της Υπογεννητικότητας (Το Δημογραφικό): Αυτό είναι ίσως το κρισιμότερο ζήτημα. Η Ελλάδα “σβήνει” δημογραφικά και χωρίς νέους Έλληνες, δεν θα υπάρχει αύριο. Οι προτάσεις της Ελληνικής Λύσης για τη στήριξη της ελληνικής οικογένειας είναι οι πλέον τολμηρές:

​-Γενναίο εφάπαξ επίδομα (έως και 10.000 ευρώ) για κάθε γέννηση παιδιού από Έλληνες γονείς.

​-Πλήρης στήριξη των πολυτέκνων, με ισόβια σύνταξη στην πολύτεκνη μητέρα και φορολογικές απαλλαγές.

​-Κίνητρα για τη δημιουργία οικογένειας σε ακριτικές περιοχές.

​Θεωρώ ότι αν δεν λύσουμε το δημογραφικό, κάθε άλλη συζήτηση για οικονομία και ανάπτυξη είναι μάταιη. Πρέπει να δώσουμε ξανά στους νέους μας την ελπίδα και τα εφόδια να φέρουν στον κόσμο τα παιδιά που θα συνεχίσουν την ιστορία μας.

Ήταν μια απόφαση ιδεολογική, συγκυριακή ή στρατηγική; Και γιατί;

Θα σας έλεγα ότι ήταν ένας συνδυασμός και των τριών, καθώς οι μεγάλες αποφάσεις στη ζωή σπάνια είναι μονοδιάστατες.

​Ήταν απόφαση Ιδεολογική, γιατί οι ρίζες μου και οι πεποιθήσεις μου ακουμπούν ακριβώς πάνω στις αρχές της Ελληνικής Λύσης. Το τρίπτυχο “Πατρίς – Θρησκεία – Οικογένεια” δεν είναι για μένα ένα σύνθημα του παρελθόντος, αλλά η πυξίδα για το μέλλον. Όταν οι δικές σου αξίες ταυτίζονται με τις θέσεις ενός κόμματος, η στράτευση είναι η φυσική εξέλιξη.

​Ήταν απόφαση Στρατηγική, διότι ως άνθρωπος της αγοράς και των έργων, με ενδιαφέρει το αποτέλεσμα. Η Ελληνική Λύση αποτελεί σήμερα τον μεγαλύτερο και σοβαρότερο πατριωτικό φορέα στη χώρα. Αν θέλεις να αλλάξεις την Ελλάδα, πρέπει να συνταχθείς με τη δύναμη εκείνη που έχει τη δυναμική, τη λαϊκή βάση και τη σοβαρότητα να παρέμβει ουσιαστικά στις εξελίξεις.

​Ήταν, τέλος, και μια απόφαση Συγκυριακή, με την έννοια της “ανθρώπινης συνάντησης”. Είχα την τύχη να γνωρίσω από κοντά στελέχη και υποψήφιους του κόμματος. Συζητώντας μαζί τους, δεν είδα μόνο πολιτικούς· είδα ανθρώπους με καθαρότητα στο βλέμμα, ανιδιοτέλεια και έναν γνήσιο, άδολο πατριωτισμό. Αυτή η προσωπική διαπίστωση ήταν το τελευταίο κομμάτι του παζλ που με έκανε να πω το “ναι”.

​Όταν, λοιπόν, η ιδεολογία συναντά τη στρατηγική και η στρατηγική επιβεβαιώνεται από την ποιότητα των ανθρώπων, τότε η απόφαση δεν είναι απλώς σωστή, είναι επιβεβλημένη.

Υπήρξαν ενδοιασμοί πριν πάρετε την τελική απόφαση; Αν ναι, ποιοι;

Θα είμαι απόλυτα ειλικρινής μαζί σας: Δεν υπήρξε ο παραμικρός ενδοιασμός. Η απόφασή μου ήταν προϊόν βαθιάς σκέψης και ακλόνητης πίστης στις αρχές μου.

​Μάλιστα, η πορεία μου προς την Ελληνική Λύση ήταν η ακριβώς αντίθετη από τη συνηθισμένη. Ενώ δέχθηκα προτάσεις από τέσσερις διαφορετικούς πολιτικούς σχηματισμούς για να ενταχθώ στα ψηφοδέλτιά τους –κάποιες εκ των οποίων συνοδεύονταν ακόμα και από υποσχέσεις για “ανταλλάγματα” – τις απέρριψα όλες χωρίς δεύτερη σκέψη. Δεν έψαχνα για μια θέση· έψαχνα για μια “στέγη” αξιών.

​Δεν περίμενα να με καλέσουν στην Ελληνική Λύση. Εγώ ο ίδιος χτύπησα την πόρτα τους. Επέλεξα τον δύσκολο δρόμο. Δεν έγινα δεκτός αυτόματα· χρειάστηκε μια σειρά συναντήσεων και συζητήσεων, όπου έπρεπε να κερδίσω την εμπιστοσύνη τους και να αποδείξω ότι οι προθέσεις μου είναι καθαρές.

​Προτίμησα να αγωνιστώ για να κερδίσω τη θέση μου σε ένα κόμμα που σέβομαι, παρά να δεχθώ μια “στρωμένη” υποψηφιότητα κάπου που δεν ανήκω. Σήμερα, νιώθω πιο σίγουρος από ποτέ. Η Ελληνική Λύση δεν είναι για μένα μια ευκαιρία πολιτικής επιβίωσης, αλλά το πολιτικό μου σπίτι. Και στην οικογένεια δεν πηγαίνεις επειδή σε παρακαλούν, αλλά επειδή εκεί είναι η καρδιά και οι αρχές σου.

Σε ποια ζητήματα θεωρείτε ότι ταυτίζεστε πλήρως με τη γραμμή του κόμματος και σε ποια ενδεχομένως διατηρείτε επιφυλάξεις;

Η ταύτισή μου με την Ελληνική Λύση είναι απόλυτη στους κεντρικούς εθνικούς και ιδεολογικούς μας πυλώνες: στη φύλαξη των συνόρων, στις απελάσεις όσων βρίσκονται παράνομα στη χώρα, στο δημογραφικό και στην οικονομική μας πρόταση για το Flat Tax (Ενιαίος Φορολογικός Συντελεστής).

​Ωστόσο, θέλω να είμαι απόλυτα ειλικρινής μαζί σας, γιατί η ειλικρίνεια είναι αυτή που λείπει από την πολιτική. Θεωρώ φαιδρό το φαινόμενο υποψηφίων που παριστάνουν τους παντογνώστες. Κανείς δεν ξέρει τα πάντα και όποιος το ισχυρίζεται, απλώς υποτιμά τη νοημοσύνη των πολιτών.

​Η δική μου συμβολή επικεντρώνεται εκεί που έχω αποδεδειγμένη εμπειρία και γνώση:

​Στις Κατασκευές και τα Δημόσια Έργα – εκεί που η επιστημονική μου ιδιότητα συναντά την καθημερινή πράξη.

​Στη Δημόσια Διοίκηση – γνωρίζω πώς να “σπάσω” τα δεσμά της γραφειοκρατίας γιατί τα έχω ζήσει.

​Στην Οικογένεια- ως πατέρας τριών παιδιών, το δημογραφικό δεν είναι για μένα στατιστική, είναι βίωμα.

​Στην Εθνική Ταυτότητα – εδώ και μια δεκαετία ερευνώ προσωπικά και εκτεταμένα τους κινδύνους της παράνομης μετανάστευσης και της αλλοίωσης του πληθυσμού μας. Η ευαισθησία μου στο θέμα της “αλλοδαποποίησης” της Ελλάδας είναι η κινητήριος δύναμή μου.

​Για ζητήματα που δεν άπτονται της ειδικότητάς μου, όπως για παράδειγμα ο αγροτικός τομέας, έχω την ταπεινότητα να εμπιστεύομαι τους κορυφαίους επιστήμονες και επαγγελματίες που η Ελληνική Λύση επιστράτευσε για να συντάξουν το πρόγραμμά μας. Η πολιτική είναι ομαδική εργασία. Εγώ φέρνω στο τραπέζι την τεχνική μου γνώση και το πείσμα μου, και εμπιστεύομαι το κόμμα μου εκεί που υπάρχουν άλλοι ειδικότεροι από εμένα.

Πώς ορίζετε τη σχέση ανάμεσα στην προσωπική σας επιστημονική κρίση και την κομματική πειθαρχία;

Ως Πολιτικός Μηχανικός, έχω μάθει ότι οι νόμοι της φυσικής και τα στατικά δεδομένα δεν αλλάζουν ανάλογα με την πολιτική συγκυρία. Αν ένα κτίριο κινδυνεύει να καταρρεύσει, η επιστήμη μου επιβάλλει να το πω, ανεξαρτήτως κόστους. Αυτή την αδιαπραγμάτευτη ειλικρίνεια μεταφέρω και στην πολιτική.

​Για μένα, η κομματική πειθαρχία δεν είναι “τυφλή υπακοή”, αλλά δέσμευση σε ένα κοινό όραμα. Ο λόγος που επέλεξα την Ελληνική Λύση είναι ακριβώς επειδή οι θέσεις της βασίζονται στη λογική, την τεκμηρίωση και την κοινή λογική. Επομένως, στην πράξη, η επιστημονική μου κρίση και η γραμμή του κόμματος ταυτίζονται.

​Στην απίθανη περίπτωση μιας τεχνικής διαφωνίας, η δική μου υποχρέωση είναι να καταθέσω τα επιστημονικά στοιχεία στον Πρόεδρο και στα όργανα του κόμματος. Η Ελληνική Λύση είναι ένα κόμμα που τιμά τους ειδικούς και επιζητά την αλήθεια. Δεν μπήκα στην πολιτική για να γίνω ένας ακόμα “χειροκροτητής”, αλλά για να προσφέρω τις γνώσεις μου ώστε οι αποφάσεις μας να είναι οι βέλτιστες για την ασφάλεια και την προκοπή του ελληνικού λαού.

Αν προκύψει σύγκρουση ανάμεσα στην επαγγελματική σας γνώση και στη θέση του κόμματος, ποια πλευρά θα υπερισχύσει;

Θα σας απαντήσω ευθέως: Ως Πολιτικός Μηχανικός, έχω μάθει ότι αν αγνοήσεις τα στατικά δεδομένα, το κτίριο θα πέσει. Στη δική μου επιστήμη δεν υπάρχει “μέση λύση” ή “πολιτικός συμβιβασμός” όταν διακυβεύεται η ασφάλεια και η αλήθεια των αριθμών.

​Επομένως, η επαγγελματική μου γνώση και η ηθική μου ως επιστήμονα είναι αδιαπραγμάτευτες.

​Ωστόσο, η ερώτησή σας εμπεριέχει μια υποθετική σύγκρουση που στην περίπτωση της Ελληνικής Λύσης δεν υφίσταται. Ο λόγος που επέλεξα αυτό το κόμμα είναι ακριβώς επειδή ο Κυριάκος Βελόπουλος επενδύει στους τεχνοκράτες και στη λογική. Δεν είμαστε ένα κόμμα ιδεοληψιών, αλλά ένα κόμμα λύσεων.

​Συνεπώς, αν προέκυπτε ποτέ μια τέτοια διαφωνία, η δική μου θεσμική υποχρέωση θα ήταν να παρουσιάσω τα τεχνικά δεδομένα και να πείσω με επιχειρήματα. Στην Ελληνική Λύση δεν αναζητούμε “στρατιωτάκια” που λένε “ναι” σε όλα, αλλά ανθρώπους που θα αποτρέψουν τα λάθη του παρελθόντος.

​Αν λοιπόν η επιστημονική μου γνώση λέει ότι κάτι είναι λάθος, θα υπερισχύσει η αλήθεια – και είμαι σίγουρος ότι το κόμμα μου θα είναι το πρώτο που θα θελήσει να ακολουθήσει αυτή την αλήθεια για το καλό των Ελλήνων.

Πιστεύετε ότι ένας πολιτικός μηχανικός μπορεί να φέρει διαφορετική οπτική στη Βουλή; Αν ναι, σε ποιους τομείς;

Η Βουλή είναι γεμάτη από νομικούς και οικονομολόγους, αλλά στερείται απελπιστικά ανθρώπων που γνωρίζουν πώς να χτίζουν και να συντηρούν τη χώρα στην πράξη. Ένας Πολιτικός Μηχανικός φέρνει μια τελείως διαφορετική οπτική, η οποία συνοψίζεται σε τρεις λέξεις: Ορθολογισμός, Ασφάλεια, Αποτέλεσμα.

​Οι τομείς στους οποίους η δική μου ιδιότητα προσφέρει ουσιαστική προστιθέμενη αξία είναι:

​Ασφάλεια και Δημόσιες Υποδομές: Σε μια χώρα σεισμογενή, με γερασμένες γέφυρες και δίκτυα που καταρρέουν στην πρώτη κακοκαιρία, η τεχνική γνώση είναι ζήτημα ζωής και θανάτου. Ο μηχανικός ξέρει να αξιολογεί τη στατική επάρκεια των σχολείων μας, την ανθεκτικότητα των δρόμων μας και την ανάγκη για πραγματικά αντιπλημμυρικά έργα – όχι “μπαλώματα” της τελευταίας στιγμής.

​Διαφάνεια και Χρηστή Διαχείριση Έργων: Ως εργολήπτης δημοσίων έργων, γνωρίζω πώς “χάνονται” τα χρήματα των φορολογουμένων σε υπερτιμολογήσεις, κακοτεχνίες και ατέρμονα χρονοδιαγράμματα. Μπορώ να ελέγξω αν μια σύμβαση είναι προς το συμφέρον του δημοσίου ή αν είναι “φωτογραφική”. Ξέρω πώς να φέρω τη διαφάνεια από τη μελέτη μέχρι την παράδοση του έργου.

​Πολεοδομικός και Αναπτυξιακός Σχεδιασμός: Η Ελλάδα χρειάζεται ένα σύγχρονο, δίκαιο και σταθερό πλαίσιο για τη δόμηση και τις χρήσεις γης. Ο μηχανικός μπορεί να συμβάλει στο να σταματήσει η ομηρία των πολιτών από την πολυνομία και την αυθαιρεσία, προτείνοντας λύσεις που σέβονται το περιβάλλον αλλά προάγουν την ανάπτυξη.

​Στη Βουλή δεν χρειαζόμαστε άλλες εκθέσεις ιδεών. Χρειαζόμαστε “τεχνικά φυλλάδια” λύσεων. Η δική μου οπτική είναι η οπτική του εργοταξίου: εκεί που τα λόγια τελειώνουν και πρέπει να παραδοθεί το έργο, ασφαλές και λειτουργικό για τον πολίτη.

Πώς θα μεταφράζατε την τεχνική σας γνώση σε πολιτικές προτάσεις για υποδομές, πολεοδομία και ανάπτυξη;

Η μετάφραση της τεχνικής γνώσης σε πολιτική πράξη σημαίνει ένα πράγμα: Λύσεις που βελτιώνουν τη ζωή του πολίτη. Αν εκλεγώ, η πρώτη και κύρια παρέμβασή μου θα αφορά την απελευθέρωση της δυνατότητας του Έλληνα να αποκτήσει το δικό του σπίτι.

​Σήμερα βιώνουμε μια τεχνητή “φούσκα” στα ακίνητα. Τα οικόπεδα εντός σχεδίου είναι ελάχιστα και πανάκριβα, με αποτέλεσμα η κατοικία να έχει γίνει απλησίαστο όνειρο για τη μέση οικογένεια. Η πρότασή μου, την οποία θα παλέψω να γίνει νόμος του κράτους, είναι η απλοποίηση της δόμησης σε περιοχές εκτός σχεδίου.

​Πρέπει να δώσουμε τη δυνατότητα στον Έλληνα οικογενειάρχη να χτίσει οικονομικά μια μικρή μονοκατοικία (π.χ. 100-120 τ.μ.) σε φθηνότερη γη εκτός σχεδίου. Έτσι:

​Χτυπάμε τα πανάκριβα ενοίκια: Αντί ένας νέος άνθρωπος να δίνει μισό μισθό σε ένα νοικιασμένο διαμέρισμα, θα μπορεί να επενδύσει στο δικό του κεραμίδι.

​Λύνουμε το Δημογραφικό: Χωρίς στέγη δεν γίνονται παιδιά. Δίνοντας σπίτι στην ελληνική οικογένεια, της δίνουμε την ασφάλεια να μεγαλώσει.

​Πετυχαίνουμε την Αποκέντρωση: Ενθαρρύνουμε τον κόσμο να φύγει από το “τσιμέντο” των πόλεων και να επιστρέψει στην επαρχία και στη φύση, εξασφαλίζοντας μια ποιοτική ζωή για τα παιδιά μας.

​Παράλληλα, η τεχνική μου εμπειρία θα μεταφραστεί σε τρεις ακόμη καίριες προτάσεις:

​Ψηφιακό Μητρώο Υποδομών: Θεσμοθέτηση υποχρεωτικών ελέγχων στατικής επάρκειας σε γέφυρες και δημόσια κτίρια. Η συντήρηση πρέπει να είναι νόμος, όχι επιλογή, για να μην θρηνούμε θύματα.

​Τέλος στην Πολεοδομική Ομηρία: Δημιουργία ενός Ενιαίου Πολεοδομικού Χάρτη. Ο πολίτης πρέπει να γνωρίζει τι χτίζει αμέσως, χωρίς “παραθυράκια”, γραφειοκρατία και καθυστερήσεις δεκαετιών.

​Αναθεώρηση των Δημοσίων Έργων (Ν. 4412): Τέρμα στις “ύποπτες” χαμηλές εκπτώσεις που οδηγούν σε κακοτεχνίες. Θα προτείνω σύστημα που πριμοδοτεί την ποιότητα και την ταχύτητα, προστατεύοντας τα χρήματα του φορολογουμένου.

​Ως μηχανικός, δεν έμαθα να γράφω εκθέσεις ιδεών, αλλά τεχνικά φυλλάδια λύσεων. Η δική μου οπτική είναι η οπτική του εργοταξίου: εκεί που τα λόγια τελειώνουν και το έργο πρέπει να παραδοθεί σωστό, φθηνό και ασφαλές για τον Έλληνα πολίτη.

Θεωρείτε ότι η Ελλάδα αξιοποιεί επαρκώς τους τεχνοκράτες στη λήψη αποφάσεων;

​Η Ελλάδα, δυστυχώς, εδώ και δεκαετίες δεν αξιοποιεί τους τεχνοκράτες. Οι κυβερνήσεις αναλώνονται σε κομματικές σκοπιμότητες, εξυπηρετήσεις της “πελατείας” τους και των ελίτ, κάνοντας δουλειές του ποδαριού. Η δική μου προσέγγιση είναι τελείως διαφορετική και βασίζεται σε μια απλή αρχή: Δεν χρειάζεται να ανακαλύψουμε τον τροχό, όταν κάποιος άλλος τον έχει ήδη εφεύρει και λειτουργεί τέλεια.

​Αντί να χανόμαστε σε ιδεολογικές συγκρούσεις και πειραματισμούς “στο γόνατο”, η πρότασή μου είναι η εφαρμογή των βέλτιστων διεθνών πρακτικών.

​Αντιγραφή και Προσαρμογή: Θέλουμε να διορθώσουμε τη Δημόσια Υγεία; Κοιτάμε ποια χώρα έχει το κορυφαίο δωρεάν σύστημα παγκοσμίως. Πηγαίνουμε εκεί, μελετάμε τη δομή τους, μεταφράζουμε τους νόμους τους και τους φέρνουμε στην Ελλάδα.

​Το “Ελληνικό Ραφτάδικο”: Όπως ένας ράφτης παίρνει το σχέδιο του κορυφαίου μόδιστρου αλλά το φέρνει στα μέτρα του πελάτη, έτσι κι εμείς θα προσαρμόζουμε τα πετυχημένα μοντέλα στα δικά μας δεδομένα. Στην ελληνική οικονομία, στην κουλτούρα μας, στην ορθόδοξη παράδοσή μας και στις ιδιαίτερες ανάγκες της κοινωνίας μας.

​Τομείς Αιχμής: Γιατί να ψάχνουμε πώς θα αναστήσουμε τον αγροτικό τομέα όταν η Ολλανδία έχει το πιο πετυχημένο μοντέλο; Παίρνουμε την τεχνογνωσία, τη μεταφράζουμε και τη μπολιάζουμε με το ελληνικό κλίμα και τη δική μας εύφορη γη.

​Για μένα, ο σωστός πολιτικός είναι ένας μάνατζερ της δημόσιας διοίκησης. Δεν με ενδιαφέρει αν μια ιδέα είναι “αριστερή” ή “δεξιά”· με ενδιαφέρει αν είναι δοκιμασμένη και επιτυχημένη. Στην Ελληνική Λύση θέλουμε να σταματήσουμε να αυτοσχεδιάζουμε στις πλάτες των πολιτών και να αρχίσουμε να εφαρμόζουμε ό,τι καλύτερο υπάρχει στον κόσμο, προσαρμοσμένο πάντα στις ανάγκες του Έλληνα.

Ποιο είναι το πρώτο νομοθετικό ζήτημα που θα θέλατε να αναδείξετε αν εκλεγείτε βουλευτής;

​Αν εκλεγώ, το πρώτο νομοσχέδιο που θα καταθέσω αφορά την επίλυση του Στεγαστικού και του Δημογραφικού, μέσα από τη στοχευμένη απελευθέρωση της εκτός σχεδίου δόμησης. Και δεν μιλάω θεωρητικά, αλλά με την ακρίβεια του πολιτικού μηχανικού. Έχω έτοιμη, κοστολογημένη και τεχνικά εφαρμόσιμη πρόταση.

​Σήμερα, ένας νέος πληρώνει εξακόσια και επτακόσια ευρώ ενοίκιο για να μένει σε ένα παλιό διαμέρισμα – τρύπα στην τσιμεντούπολη. Πώς θα κάνει οικογένεια έτσι; Η λύση που προτείνω είναι η εξής:

​Δίνουμε το δικαίωμα σε νέα ζευγάρια να αγοράζουν ένα φθηνό οικόπεδο εκτός σχεδίου στην επαρχία –έστω ένα στρέμμα, 1.000 τετραγωνικά– και να χτίζουν υπό πολύ συγκεκριμένες και αυστηρές προϋποθέσεις:

​Μικρό Αποτύπωμα: Το κτίριο θα έχει κάλυψη αυστηρά 50 τετραγωνικά και θα τοποθετείται υποχρεωτικά στο κέντρο του οικοπέδου. Έτσι, αφήνουμε τεράστιες πλάγιες αποστάσεις, ώστε αν στο μέλλον η περιοχή μπει στο σχέδιο πόλης και χρειαστεί να περάσουν δρόμοι, το σπίτι να μην εμποδίζει τη ρυμοτομία.

​Λειτουργικότητα: Στα 50 τετραγωνικά κάλυψης, θα μπορούν να χτίσουν 50 τ.μ. ισόγειο και 50 τ.μ. πρώτο όροφο, δηλαδή μια σύγχρονη μεζονέτα 100 τετραγωνικών, συν ένα υπόγειο 50 τ.μ. για αποθηκευτικούς και βοηθητικούς χώρους.

​Οικονομία & Αποκέντρωση: Τα υπόλοιπα 950 τετραγωνικά του οικοπέδου μένουν ελεύθερα. Εκεί η οικογένεια θα έχει τον κήπο της, το μποστάνι της, χώρο στάθμευσης, ίσως και μερικά οικόσιτα ζώα.

​Ξέρετε πόσο κοστίζει αυτό; Με τη χρήση σύγχρονων, ποιοτικών προκατασκευασμένων (προκάτ) κατοικιών, το συνολικό κόστος για ένα τέτοιο σπίτι μαζί με το οικόπεδο υπολογίζεται γύρω στις 150.000 με 170.000 ευρώ. Αυτό μεταφράζεται σε μια μηνιαία δόση δανείου γύρω στα εξακόσια ευρώ.

​Δηλαδή, αντί ο νέος να δίνει εξακόσια ευρώ τον μήνα ενοίκιο για να ζει εγκλωβισμένος στο τσιμέντο της Αθήνας, θα δίνει τα ίδια χρήματα ως δόση για να αποκτήσει τη δική του ολοκαίνουργια “σπιταρόνα” μέσα στη φύση. Τα παιδιά του θα παίζουν στο χώμα, θα αναπνέουν καθαρό αέρα και η Ελλάδα θα πετύχει επιτέλους την πολυπόθητη επιστροφή στην περιφέρεια και την αποκέντρωση.

​Αυτή είναι η πολιτική που λύνει προβλήματα. Όχι με επιδόματα της ντροπής, αλλά δίνοντας στους Έλληνες την ευκαιρία να χτίσουν το μέλλον τους.

Ποια είναι η άποψή σας για τη σημερινή κατάσταση στις δημόσιες υποδομές και τι θα αλλάζατε άμεσα;

​Η σημερινή κατάσταση στις δημόσιες υποδομές είναι το αποτέλεσμα ενός σαθρού συστήματος που θρέφει την προχειρότητα και τη διαφθορά. Αν εκλεγώ, ο στόχος μου είναι να γκρεμίσω αυτό το σύστημα από τα θεμέλιά του. Οι άμεσες αλλαγές που προτείνω βασίζονται σε έξι κάθετους άξονες:

​1. Μαχαίρι στις “Απευθείας Αναθέσεις”

Πρέπει να ελαχιστοποιηθεί δραστικά η δυνατότητα Υπουργών, Δημάρχων και Περιφερειαρχών να μοιράζουν δημόσιο χρήμα μέσω απευθείας αναθέσεων. Όσοι προερχόμαστε από την αγορά ξέρουμε καλά τι κρύβεται πίσω από αυτόν τον όρο: σημαίνει “λάδωμα”. Έργα καταλήγουν σταθερά σε “κολλητούς” εργολάβους, συχνά χωρίς καν να υπάρχει πραγματική ανάγκη για το έργο. Οι προϋπολογισμοί φουσκώνονται τεχνητά για να βγει η “προμήθεια”. Η μαθηματική εξίσωση της ντροπής είναι γνωστή στην πιάτσα: 30% μίζα σε αυτόν που δίνει την ανάθεση, 30% υπερκέρδος για τον εργολάβο, και μόλις το 40% των χρημάτων του φορολογούμενου καταλήγει τελικά στο έργο. Αυτή η καταλήστευση τελειώνει.

​2. Μελέτες από Ανθρώπους του Εργοταξίου

Δεν νοείται να γίνονται “μελέτες στο γόνατο” από ανθρώπους που δεν έχουν πατήσει ποτέ σε εργοτάξιο. Χρειαζόμαστε άρτιες, ρεαλιστικές μελέτες από μηχανικούς με πραγματική εμπειρία στο πεδίο, ώστε να σταματήσουν τα τραγικά λάθη στον αρχικό σχεδιασμό.

​3. Τέλος στη Δικτατορία της “Φθηνότερης Τιμής”

Σήμερα, τα έργα τα παίρνει όποιος δώσει τη μεγαλύτερη έκπτωση. Πώς βγάζει κέρδος μετά ο εργολήπτης; Κάνοντας “εκπτώσεις” στην ποιότητα, βάζοντας κατώτερα υλικά και φουσκώνοντας τα κυβικά στις πιστοποιήσεις. Τα έργα πρέπει να ανατίθενται με κριτήριο τη ρεαλιστική κοστολόγηση και την ποιότητα, όχι με προσφορές κάτω του κόστους.

​4. Ουσιαστικός Έλεγχος Παραλαβής με Δειγματοληψίες

Τέρμα οι επιτροπές παραλαβής που “τα κάνουν πλακάκια” με τον εργολάβο πάνω από ένα καφεδάκι. Απαιτώ υποχρεωτικό, φυσικό έλεγχο με δειγματοληψίες. Έφτιαξες δρόμο ή πεζοδρόμιο; Θα μπει καροτιέρα για να δούμε το πάχος της ασφάλτου, αν μπήκε το σωστό μπετόν στην υπόβαση και αν υπάρχει πλέγμα. Όλα στο φως, με αδιάσειστα τεχνικά στοιχεία.

​5. Ανεξάρτητη Αρχή και Αιφνιδιαστικοί Έλεγχοι (Ψηφιακό Μητρώο)

Το κράτος δεν ελέγχει τον εαυτό του. Προτείνω τη δημιουργία μιας Ανεξάρτητης Αρχής από πιστοποιημένους ιδιώτες μηχανικούς. Παράλληλα, δημιουργούμε ένα ψηφιακό μητρώο (Live Χάρτη με GPS) όπου θα φαίνονται όλα τα ενεργά εργοτάξια. Οι ελεγκτές θα πηγαίνουν αιφνιδιαστικά, για παράδειγμα την ώρα της σκυροδέτησης, για να ελέγξουν τον οπλισμό πριν καλυφθούν οι κακοτεχνίες.

​6. Σκληρές Εγγυήσεις και Προγραμματισμένη Συντήρηση

Αν ένα έργο διαλυθεί στους έξι μήνες, ο εργολάβος δεν θα υποχρεούται απλώς να το ξαναφτιάξει. Θα πληρώνει βαρύτατο πρόστιμο. Τέλος, καθιερώνουμε ειδική υπηρεσία προγραμματισμένης συντήρησης, με έμφαση σε κρίσιμα έργα, όπως γέφυρες και σχολεία.

Πώς απαντάτε σε όσους θεωρούν ότι η πολιτική συχνά απομακρύνεται από την επιστημονική τεκμηρίωση;

​Συμφωνώ απόλυτα με όσους το πιστεύουν αυτό. Έχουν απόλυτο δίκιο. Και αυτός ακριβώς είναι ο λόγος που ένας πολιτικός μηχανικός αποφάσισε να κατέβει στον πολιτικό στίβο.

​Η παραδοσιακή πολιτική στην Ελλάδα δυστυχώς λειτουργεί συχνά με γνώμονα το εφήμερο πολιτικό κόστος, την κομματική ιδεοληψία ή, ακόμα χειρότερα, την εξυπηρέτηση συγκεκριμένων συμφερόντων. Όταν όμως η πολιτική απομακρύνεται από την επιστημονική τεκμηρίωση, η πραγματικότητα μας εκδικείται με τον πιο σκληρό τρόπο. Το βλέπουμε όταν δρόμοι κόβονται στα δύο με την πρώτη νεροποντή, όταν γέφυρες καταρρέουν και όταν εκατομμύρια ευρώ του Έλληνα φορολογούμενου σπαταλώνται σε πρόχειρα έργα “βιτρίνας” χωρίς καμία μελέτη ουσίας.

​Ένας επαγγελματίας πολιτικός μπορεί να πει ψέματα σε ένα τηλεοπτικό πάνελ ή σε ένα μπαλκόνι. Ο μηχανικός, όμως, δεν μπορεί να πει ψέματα στους νόμους της φυσικής και των μαθηματικών. Αν τα στατικά δεδομένα δείχνουν ότι ένα κτίριο θα πέσει, θα πέσει, όσους νόμους κι αν ψηφίσει η Βουλή για να πει το αντίθετο.

​Αυτή είναι η δική μου πυξίδα, αλλά και η φιλοσοφία της Ελληνικής Λύσης. Φέρνουμε τον ορθολογισμό, την τεχνοκρατική επάρκεια και τη δύναμη των δεδομένων μέσα στα κέντρα λήψης αποφάσεων. Η πολιτική οφείλει να δίνει το εθνικό και κοινωνικό όραμα, αλλά η επιστήμη είναι αυτή που πρέπει να χαράσσει τον ασφαλή δρόμο για να φτάσουμε εκεί. Η Βουλή έχει γεμίσει από θεωρητικούς. Ήρθε η ώρα να μπουν μέσα άνθρωποι που ξέρουν να διαβάζουν το σχέδιο, να ρίχνουν γερά θεμέλια και να παραδίδουν ασφαλές έργο.

Η Ελληνική Λύση έχει δεχθεί κατά καιρούς κριτική για συγκεκριμένες θέσεις της. Πώς τοποθετείστε απέναντι σε αυτές τις επικρίσεις;

​Ξέρετε, στην Ελλάδα του σήμερα, το να λες την αλήθεια και να υπερασπίζεσαι το αυτονόητο έχει σχεδόν “ποινικοποιηθεί” από ένα συγκεκριμένο σύστημα. Η Ελληνική Λύση δεν δέχεται κριτική επειδή κάνει λάθος, αλλά επειδή χαλάει τη “σούπα” της πολιτικής ορθότητας.

​Ας δούμε λοιπόν τι βαφτίζουν “ακραίο” οι επικριτές μας:

​Είναι “ακραίο” να θέλεις ασφάλεια στη γειτονιά σου και στο σπίτι σου; Είναι “ακραίο” να μη θέλουμε την ισλαμοποίηση της Ελλάδας; Ξεχνούν κάποιοι ότι αυτός ο λαός ήταν για τετρακόσια χρόνια σκλάβος των ισλαμιστών; Σήμερα βλέπουμε καθημερινά καραβιές ανθρώπων να εισέρχονται παράνομα, οι οποίοι “γενοβολάνε” με πολλαπλάσιο ρυθμό από εμάς.

​Ως μηχανικός, σας μιλώ με μαθηματική ακρίβεια: Με τον ελληνικό πληθυσμό γερασμένο, την υπογεννητικότητα στο ναδίρ και τους θανάτους να ξεπερνούν κατά πολύ τις γεννήσεις, η αντικατάσταση πληθυσμού είναι θέμα χρόνου. Αν συνεχίσουμε να ελληνοποιούμε εκατομμύρια παράνομους και να τους δίνουμε δικαίωμα ψήφου, σε είκοσι χρόνια το πολύ θα δούμε να ιδρύεται το “Ισλαμικό Κόμμα του Ελλαδιστάν”.

​Δεν είναι σενάριο φαντασίας, είναι στατιστική. Αν δεν το σταματήσουμε τώρα, θα έρθει η μέρα που ο Πρωθυπουργός θα ονομάζεται Μοχάμεντ, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Αχμέτ, η σημαία μας θα έχει την ημισέληνο και η επίσημη γλώσσα θα είναι τα αραβικά. Θα δούμε τις γυναίκες μας με μπούργκες και νόμους που θα επιτρέπουν γάμους με ανήλικα κορίτσια. Είναι “ακραίο” λοιπόν να θες να προστατέψεις την πατρίδα σου από αυτόν τον αφανισμό; Για μένα, ακραίο είναι να μένεις απαθής.

​Μας επικρίνουν επίσης επειδή υπερασπιζόμαστε το τρίπτυχο “Πατρίδα – Θρησκεία – Οικογένεια” και αντιστεκόμαστε στη “woke” ατζέντα. Είναι άραγε “λαϊκισμός” να θέλεις το παιδί σου να μεγαλώνει με υγιή πρότυπα, με πατέρα και μητέρα;

​Η λογική μου λέει ότι οι θέσεις μας δεν είναι γραφικές. Είναι πατριωτικός ρεαλισμός. Το γεγονός ότι το σύστημα μας επιτίθεται, για μένα είναι παράσημο. Αποδεικνύει ότι είμαστε η μόνη δύναμη που τολμά να περιγράψει την πραγματικότητα που έρχεται, αν δεν αλλάξουμε πορεία σήμερα.

Τι θα λέγατε σε έναν ψηφοφόρο που διστάζει να σας εμπιστευτεί λόγω της κομματικής σας επιλογής;

​Σε αυτόν τον ψηφοφόρο θα ζητούσα πρώτα απ’ όλα να εμπιστευτεί την κρίση μου. Η επιλογή μου να ταχθώ με την Ελληνική Λύση δεν έγινε ελαφρά τη καρδία. Έχω αφιερώσει δεκάδες χιλιάδες ώρες την τελευταία δεκαετία σε έρευνα, μελέτη και παρακολούθηση της πολιτικής σκηνής. Κατέληξα εδώ μετά από πολύ και εξοντωτικό ψάξιμο.

​Τους καλώ λοιπόν να μπουν στο site μας ή να πάνε στα γραφεία μας και να διαβάσουν το πρόγραμμά μας. Είναι τετρακόσιες σελίδες και έχει κοστολογημένες απαντήσεις για τα πάντα. Και επειδή ξέρω ότι οι ρυθμοί της ζωής είναι γρήγοροι, τους προτείνω κάτι σύγχρονο: Αν βαριέστε να διαβάσετε τετρακόσιες σελίδες, πάρτε το pdf, βάλτε το στο ChatGPT ή στο Gemini και ζητήστε του να σας κάνει μια περίληψη με τα σημαντικότερα σημεία. Θα καταλάβετε αμέσως τη σοβαρότητα των θέσεών μας.

​Αλλά, πάνω απ’ όλα, ζητώ από τον ψηφοφόρο να με κρίνει από τις πράξεις μου. Τον τελευταίο ενάμιση χρόνο, με μοναδικό μου όπλο ένα κινητό τηλέφωνο, γύρισα όλη την Ελλάδα. Ανέδειξα προβλήματα, τράβηξα χιλιάδες βίντεο και ανάγκασα τους ράθυμους, βολεμένους αρμόδιους να σηκωθούν από τις καρέκλες τους και να επισκευάσουν νοσοκομεία, σχολεία, γέφυρες, παιδικές χαρές, δρόμους και στάδια.

​Όταν ένας άνθρωπος, μόνος του, με ένα κινητό, καταφέρνει να παράγει τόσο έργο για όλη τη χώρα και όχι μόνο για την εκλογική του περιφέρεια, φανταστείτε τι μπορεί να κάνει μέσα στη Βουλή.

​Και θέλω να ξέρει ο κόσμος ότι αυτό το έκανα με τεράστιο προσωπικό κόστος. Λόγω της δράσης μου, έχω απολυθεί πέντε φορές μέσα σε ένα χρόνο. Είμαι πιθανότατα ο πιο γνωστός πολιτικός μηχανικός στη χώρα και ταυτόχρονα ο μόνος που το σύστημα δεν τον αφήνει να βρει δουλειά. Έχω δεχθεί χιλιάδες απειλές για τη ζωή μου. Πλήρωσα τεράστιο ψυχολογικό, σωματικό και οικονομικό τίμημα.

​Όποιος έχει κάνει τόσα πολλά, θυσιάζοντας τη δική του γαλήνη για το κοινό καλό, είναι είτε αφοσιωμένος είτε πατριώτης. Εμπιστευτείτε με λοιπόν, γιατί είμαι ένας πατριώτης με αδιαπραγμάτευτη πίστη στην Ελλάδα.

Πιστεύετε ότι η είσοδός σας στην πολιτική αλλάζει τον τρόπο που σας αντιλαμβάνονται οι συνάδελφοί σας;

​Αν αλλάζει ο τρόπος που με βλέπουν οι συνάδελφοί μου; Θα είμαι ειλικρινής: Ένα μεγάλο μέρος τους τρέμει. Και τρέμουν γιατί ξέρω το “παιχνίδι” από μέσα. Με πάνω από είκοσι πέντε χρόνια εμπειρίας στην πρώτη γραμμή της κατασκευής και των δημόσιων έργων, γνωρίζω ακριβώς πού κρύβεται η διαφθορά, πού πέφτει το “λάδωμα” και πώς κάποιοι βαφτίζουν το “τίποτα” ως έργο εκατομμυρίων.

​Μπαίνοντας στη Βουλή, ο στόχος μου είναι ένας: Να κόψω το πάρτι. Θα τελειώσουν τα υπερκέρδη που προκύπτουν από κακοτεχνίες και φουσκωμένες πιστοποιήσεις.

​Θα αναγκάσω όσους έχουν μάθει να πίνουν καφέ και να χαζεύουν στα social media περιμένοντας να “βρέξει χρήμα”, να βγουν έξω στον ήλιο, στο εργοτάξιο, εκεί που χτίζεται η Ελλάδα.

​Θα αναγκάσω όσους απέκτησαν έναν τίτλο μηχανικού από ένα ιδιωτικό κολλέγιο ή μια τριτοκοσμική χώρα και παριστάνουν τους ειδικούς, να μάθουν επιτέλους τη δουλειά ή να πάνε σπίτι τους.

​Δεν με ενδιαφέρει να είμαι αρεστός στη “συντεχνία”. Με ενδιαφέρει να είμαι ωφέλιμος στην κοινωνία. Όταν σταματήσουν να σπαταλώνται τα λεφτά του Έλληνα φορολογούμενου σε Καγιέν εργολάβων και μηχανικών, τότε θα έχουμε ασφαλή σχολεία, σύγχρονα νοσοκομεία και δρόμους που δεν θα διαλύονται. Η δική μου παρουσία στη Βουλή είναι η εγγύηση ότι τα λεφτά του λαού θα πιάνουν τόπο και θα μετατρέπονται σε έργα που θα αντέχουν στον χρόνο, και όχι σε πλούτο για τους λίγους και εκλεκτούς του συστήματος.

Τι σημαίνει για εσάς προσωπικά η επιτυχία στην πολιτική; Είναι η εκλογή ή η επιρροή στις πολιτικές αποφάσεις;

​Για μένα, η εκλογή από μόνη της δεν σημαίνει απολύτως τίποτα. Δεν ψάχνω για καρέκλα, ψάχνω για εργαλεία. Η εκλογή είναι απλώς το “κλειδί” για να μπω εκεί που παίρνονται οι αποφάσεις. Η πραγματική επιτυχία ξεκινά την επόμενη μέρα και μεταφράζεται σε δύο πολύ συγκεκριμένα πράγματα.

​Πρώτον, επιτυχία σημαίνει να μπορώ επιτέλους να πω όλη την αλήθεια. Σήμερα υπάρχουν πράγματα που γνωρίζω, σκάνδαλα και παθογένειες, που αν τα πω ανοιχτά το σύστημα θα με πνίξει στις μηνύσεις. Σκοπεύω να χρησιμοποιήσω το βήμα της Βουλής και τη βουλευτική ασυλία, όχι για να κρυφτώ από τον νόμο όπως κάνουν πολλοί συνάδελφοί μου, αλλά ως ασπίδα για να αποκαλύψω την αλήθεια και να πω ονόματα χωρίς φόβο.

​Δεύτερον, επιτυχία είναι η μετάβαση από την καταγγελία στην πράξη. Σήμερα, όταν βλέπω ένα κατεστραμμένο έργο ή όταν οι πολίτες μου καταγγέλλουν προβλήματα, το μόνο που μπορώ να κάνω είναι ένα βίντεο στο TikTok, ελπίζοντας μήπως “φιλοτιμηθεί” και συγκινηθεί κάποιος αρμόδιος. Ως βουλευτής, δεν θα περιμένω καμία φιλότιμη αντίδραση. Θα φέρνω τον φάκελο και τις αποδείξεις απευθείας στο έδρανο. Θα καταθέτω επερωτήσεις, θα φέρνω τον εκάστοτε Υπουργό στη Βουλή και θα τον εκθέτω ανοιχτά, προ των ευθυνών του, μπροστά σε όλο τον ελληνικό λαό.

​Επιτυχία, λοιπόν, δεν είναι να γίνω ένα “γρανάζι” του συστήματος. Επιτυχία είναι να γίνω ο θεσμικός “εφιάλτης” όσων νομίζουν ότι το δημόσιο χρήμα και η Ελλάδα είναι τσιφλίκι τους.

Ποιο είναι το μήνυμα που θέλετε να στείλετε στους νέους επαγγελματίες που σκέφτονται να ασχοληθούν με την πολιτική;

Το μήνυμά μου στους νέους επαγγελματίες και στη νέα γενιά γενικότερα είναι ένα κάλεσμα για αντεπίθεση. Η Ελλάδα χρειάζεται επειγόντως πολιτική αναγέννηση. Πρέπει επιτέλους να αποσύρουμε όσους κάθονται στα έδρανα επί δεκαετίες, ανθρώπους με σκουριασμένα μυαλά, που προσπαθούν να λύσουν τα προβλήματα του 21ου αιώνα με ιδεοληψίες του 19ου και του 20ού αιώνα.

​Χρειαζόμαστε νέο αίμα, νέους Έλληνες να μπουν στην πολιτική. Και ένας από τους βασικούς λόγους που μπήκα σε αυτή τη μάχη, με τον τρόπο που το έκανα, ήταν ακριβώς για να τους εμπνεύσω. Ήθελα να τους αποδείξω στην πράξη πόσο εύκολο είναι να φέρεις την αλλαγή.

​Είμαι πενήντα έξι ετών. Πήρα την απόφαση να μπω στο TikTok, μια πλατφόρμα που ανήκει κυρίως στη νέα γενιά. Και τι συνέβη; Μέσα σε λιγότερο από έναν χρόνο, ένα απλό προφίλ έγινε viral. Η φωνή μου ακούστηκε σε όλη την Ελλάδα, βγήκα στα μεγαλύτερα τηλεοπτικά δίκτυα και, το κυριότερο, ανάγκασα τους αρμόδιους να φτιάξουν εκατοντάδες δημόσια έργα σε όλη τη χώρα. Όλο αυτό το ταξίδι –από την απόλυτη ανωνυμία μέχρι τα ψηφοδέλτια για τη Βουλή– έγινε μέσα σε μόλις δεκαπέντε μήνες.

​Αν λοιπόν ένας άνθρωπος της δικής μου ηλικίας μπορεί να τα βάλει με το σύστημα και να παράγει τέτοιο αποτέλεσμα στο δικό τους “γήπεδο”, στα social media, φανταστείτε τι μπορεί να κάνει ένας εικοσιπεντάρης ή ένας τριαντάρης! Για εσάς είναι ακόμα πιο εύκολο.

​Σταματήστε, λοιπόν, να κάθεστε στην άκρη. Σταματήστε απλώς να γκρινιάζετε και να παραπονιέστε για τα χάλια της χώρας πίσω από μια οθόνη. Περάστε στην αντεπίθεση. Πάρτε την τύχη της Ελλάδας στα χέρια σας. Το μόνο που χρειάζεται είναι ένα κινητό τηλέφωνο και αληθινή θέληση.

Αν σε λίγα χρόνια κοιτάξετε πίσω, ποιο θα θέλατε να είναι το αποτύπωμά σας;

​Το αποτύπωμα που θέλω να αφήσω δεν μετριέται με πολιτικές καρέκλες, αλλά με το μέλλον του ίδιου μας του Έθνους. Το όραμά μου είναι ξεκάθαρα εθνικό και δημογραφικό.

​Αν σε λίγα χρόνια κοιτάξω πίσω, η μεγαλύτερη επιτυχία για μένα θα είναι να περπατήσω ξανά στην Ομόνοια και στο κέντρο της Αθήνας, και να βλέπω γύρω μου μόνο Έλληνες και τουρίστες. Να έχουμε πάρει πίσω τις γειτονιές μας, εφαρμόζοντας τον νόμο και την τάξη.

​Θέλω να δω τα σχολεία της Αθήνας να γεμίζουν ξανά με Ελληνόπουλα. Να δω την ελληνική επαρχία, που σήμερα ρημάζει και ερημώνει, να ζωντανεύει και να αντηχεί από παιδικές φωνές. Και αυτό θα γίνει μόνο αν περάσουν οι νομοθεσίες που θα προτείνω για τη στέγαση και τη στήριξη της οικογένειας, ώστε να γεννηθούν ξανά εκατομμύρια νέα Ελληνόπουλα.

​Σήμερα η Ελλάδα σβήνει. Είμαστε ένα γερασμένο έθνος με μέσο όρο ηλικίας τα πενήντα έτη. Το δικό μου αποτύπωμα, ο δικός μου αγώνας, είναι να δω αυτόν τον μέσο όρο να γκρεμίζεται και η χώρα να γεμίζει ξανά με νιάτα και ζωή.

​Αν πρέπει να συνοψίσω τον σκοπό της εισόδου μου στην πολιτική σε μία φράση, είναι αυτή: Θέλω μια Ελλάδα γεμάτη Ελληνόπουλα. Μια Ελλάδα που, επιτέλους, θα ανήκει και πάλι στους Έλληνες.

Ευχαριστούμε θερμά τον Στέφανο Παπανίκο για τον χρόνο που μας αφιέρωσε και για την αναλυτική συζήτηση γύρω από θέματα που αφορούν τις υποδομές, τη δημόσια διοίκηση, την καθημερινότητα των πολιτών και τη δική του διαδρομή προς την πολιτική.

Ανεξάρτητα από πολιτικές τοποθετήσεις, είναι σημαντικό να ακούγονται άνθρωποι που καταθέτουν την εμπειρία τους, τις θέσεις τους και το προσωπικό τους όραμα για τη χώρα. Του ευχόμαστε καλή επιτυχία στα επόμενα βήματά του και να συνεχίσει να αγωνίζεται με πείσμα και θάρρος για όσα πιστεύει.

Συνέντευξη: Ερμίνα Μαρία Μουρατίδου Παπαγεωργοπούλου

Επιμέλεια: Βάγια Ραφαηλία Παράσχου