Στο EMVP News είναι πάντα χαρά μας να φιλοξενούμε ανθρώπους με πολυδιάστατη προσωπικότητα, καλλιτεχνική ευαισθησία και ουσιαστική σκέψη. Σήμερα συναντάμε τη Στεφανία Γκουρνέλου, μια γυναίκα με πολυπλεύρα ενδιαφέροντα και ταλέντα, που μέσα από την πορεία της στην υποκριτική και τη συγγραφή αποδεικνύει πως η τέχνη μπορεί να γίνει τρόπος έκφρασης, επικοινωνίας αλλά και βαθύτερης κατανόησης του ανθρώπου.
Η ίδια, μέσα από τις απαντήσεις της, φανερώνει έναν άνθρωπο με ενσυναίσθηση, ειλικρίνεια και μια ιδιαίτερη σύνδεση με την παιδική αθωότητα και τη φαντασία. Ως συγγραφέας παιδικών βιβλίων αλλά και ως ηθοποιός, δείχνει να προσεγγίζει τον κόσμο με μια ματιά γεμάτη συναίσθημα, τρυφερότητα και ανάγκη για αλήθεια — στοιχεία που σίγουρα επηρεάζουν και τον τρόπο με τον οποίο δημιουργεί.
Η Στεφανία Γκουρνέλου αποτελεί μια γυναίκα πρότυπο για τα νέα παιδιά, καθώς αποδεικνύει πως μπορεί κανείς να συνδυάζει διαφορετικές μορφές τέχνης, χωρίς να χάνει την αυθεντικότητα και την ευαισθησία του. Σε μια εποχή που όλα μοιάζουν να κινούνται γρήγορα, εκείνη επιλέγει να δίνει χώρο στη φαντασία, στην έκφραση και στις ιστορίες που αξίζει να διατυπωθούν.
Διαβάστε παρακάτω όσα μοιράστηκε μαζί μας!
Αν έπρεπε να συστηθείτε σε κάποιον που δεν γνωρίζει τίποτα για εσάς, ποια τρία στοιχεία θα κρατούσατε ως πιο αντιπροσωπευτικά της προσωπικότητάς σας;
Θα έλεγα πως είμαι ένα μείγμα περιέργειας, άγχους και ενσυναίσθησης. Μου αρέσει να κοιτάζω τα πράγματα από παράξενες γωνίες, να νοιάζομαι βαθιά, αλλά και να γελάω λιγάκι με τη σοβαροφάνειά μας.
Πόσο έχει επηρεάσει η καταγωγή σας τον τρόπο που αντιλαμβάνεστε την τέχνη και τη γραφή;
Μεγάλωσα σε μια οικογένεια που έβαζε το φαγητό και τη φαντασία στο ίδιο τραπέζι. Αυτή η αίσθηση κοινότητας, του να μοιράζεσαι το ψωμί και την ιστορία, είναι μέσα σε όσα γράφω και όσα παίζω.
Το όνομά σας κουβαλά κάποια ιστορία ή συμβολισμό που έχει παίξει ρόλο στην πορεία σας;
Το όνομά μου κατά κάποιο τρόπο σημαίνει «φως». Ίσως γι’ αυτό δεν έπαψα ποτέ να ψάχνω τρόπους να φωτίζω σκοτεινά σημεία — δικά μου και μακάρι και των άλλων.
Ποια είναι η πρώτη εικόνα από τα παιδικά σας χρόνια που θεωρείτε ότι «πρόδωσε» την καλλιτεχνική σας φύση;
Ντυμένη με ρούχα της μαμάς, να δίνω παράσταση στο δωμάτιο μου μπροστά σε ένα ανυποψίαστο κοινό από λούτρινα. Είχα ήδη πολλή ανάγκη να μεταμορφώνομαι, αλλά και να με δοκιμάζω!
Υπήρξε κάποιος άνθρωπος ή μια στιγμή που να λειτούργησε καταλυτικά ώστε να στραφείτε στην υποκριτική ή τη συγγραφή;
Όσον αφορά την υποκριτική, έχω μνήμες να παίζω σε παραστάσεις απο τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Αλλά ο Σάκης Μπουλάς είναι ο πρώτος άνθρωπος που πίστεψε σε μένα!
Αν μπορούσατε να μιλήσετε σήμερα στον παιδικό σας εαυτό, τι θα του λέγατε;
Μην βιαστείς να μεγαλώσεις· αλλά και μην φοβηθείς να αλλάξεις. Όλα θα χωρέσουν τελικά στη σκηνή σου. Και θα τον έπαιρνα μια τεράστια αγκαλιά και θα του έλεγα: «Είσαι ασφαλής, προχώρα».
Οι σπουδές σας λειτούργησαν ως επιβεβαίωση ή ως ανατροπή όσων πιστεύατε για τον εαυτό σας;
Ήταν ανατροπή. Έμαθα ότι η τεχνική δε σκοτώνει το αυθόρμητο, το κάνει να αντέχει.
Υπήρξε κάποιο μάθημα ή δάσκαλος που άλλαξε ριζικά τον τρόπο που βλέπετε την τέχνη;
Είναι πολλοί οι άνθρωποι που με έκαναν να αλλάξω τον τρόπο που βλέπω τα πράγματα στην τέχνη! Αλλά νομίζω πως αυτό που σε κάνει να βλέπεις πιο ουσιαστικά την τέχνη, είναι η απελευθέρωση και η εμπειρία!
Πόσο σημαντική θεωρείτε τη θεωρητική κατάρτιση σε ένα καλλιτεχνικό επάγγελμα;
Όσο το δέντρο χρειάζεται ρίζες για να αντέξει τον άνεμο…
Τι σας προσφέρει η υποκριτική που δεν μπορεί να σας δώσει η συγγραφή και το αντίστροφο;
Η υποκριτική με βγάζει από μένα· η συγγραφή με γυρίζει πίσω. Σαν εκκρεμές που κρατά ισορροπία.
Νιώθετε ότι «υποδύεστε» και όταν γράφετε;
Ναι, αλλά με διαφορετικό ένδυμα. Εκεί φοράω τις λέξεις, όχι το σώμα.
Ποια από τις δύο ιδιότητες σας εκθέτει περισσότερο συναισθηματικά;
Η ποίηση ίσως… Μπορεί να κρυφτείς πίσω από έναν ρόλο, αλλά απο τις λέξεις σου δύσκολα. Ειδικά λέξεις που “σε δείχνουν εντελώς γυμνό”… Γιατί στην ποίηση βγάζεις και βάζεις τις πιο βαθιά κρυμμένες αλήθειες σου!
Τι σας ώθησε να στραφείτε στη συγγραφή παιδικού βιβλίου;
Ήθελα να κοιτάξω ξανά τον κόσμο χωρίς κυνισμό. Τα παιδιά βλέπουν το μαγικό, εκεί που εμείς βλέπουμε το αυτονόητο. Μακάρι να ζούσαμε στον κόσμο των παιδιών. Και μακάρι να κάναμε τον κόσμο ένα ασφαλές μέρος για αυτά!
Ήταν μια συνειδητή επιλογή ή μια ανάγκη που προέκυψε;
Ξεκίνησε ως ανάγκη. Ήθελα να ξαναθυμηθώ πώς είναι να πιστεύεις ότι όλα διορθώνονται με μια ιστορία.
Πόσο δύσκολο είναι να μιλήσεις σε παιδιά χωρίς να απλοποιήσεις υπερβολικά την αλήθεια;
Πολύ. Τα παιδιά καταλαβαίνουν τα πάντα, απλώς δεν έχουν υπομονή για ψέματα.
Αν έπρεπε να συνοψίσετε το μήνυμα του βιβλίου σας σε μία πρόταση, ποια θα ήταν;
Το παραμυθιού μου, «Ο Αμόρε και το κόκκινο λουρί», αυτό που θέλει να πεί είναι πως η αγνότητα και η αγάπη είναι τόσο γοητευτικές και πως όλοι έχουμε ανάγκη από ένα σπίτι! Κι όταν λέω σπίτι εννοώ την οικογένεια! Έχουμε ανάγκη κάποιον να μας κοιτάξει στα μάτια και να μας πεί: «Σ’αγαπώ, είμαι εδώ»…
Υπήρξε στιγμή στην πορεία σας που σκεφτήκατε να τα παρατήσετε; Τι σας κράτησε;
Ναι, αρκετές. Με κράτησε η απουσία. Όταν σταμάτησα, ένιωσα ότι κάτι μέσα μου σώπασε — και ενώ γενικά αγαπώ την ησυχία αυτή η σιωπή με τρόμαξε!
Ποια αποτυχία σας αποδείχθηκε τελικά πιο χρήσιμη από μια επιτυχία;
Δυστυχώς δεν μπορώ να σκεφτώ καμία. Αυτό είναι κάτι που πρέπει να δουλέψω. Απογοητεύομαι πάρα πολύ απο τις αποτυχίες και δυσκολα βλέπω θετικά εκεί!
Πώς διαχειρίζεστε την αβεβαιότητα που συχνά συνοδεύει τα καλλιτεχνικά επαγγέλματα;
Με χιούμορ και ζάναξ (πλάκα κάνω)! Αν δεν γελάς ή δεν γράφεις, το χάος σου σε τρώει νομίζω!
Πώς βλέπετε τη θέση της γυναίκας σήμερα στον χώρο της υποκριτικής και της λογοτεχνίας;
Κερδίζει χώρο, αλλά με το δικό της λεξιλόγιο. Είμαστε πιο εσωτερικά και αναλυτικά όντα. Οπότε έχουμε πολλά να πούμε!
Πόσο έχει αλλάξει η σχέση σας με την έκθεση και τη δημόσια εικόνα μέσα στα χρόνια;
Έμαθα ότι η έκθεση δεν σημαίνει αφαίρεση ιδιωτικότητας. Είναι επιλογή φωτισμού — τι θέλεις να δείξεις, όχι ποια είσαι όλη.
Τι σημαίνει για εσάς «επιτυχία» σε αυτή τη φάση της ζωής σας;
Να δουλεύω με χαρά και να επιστρέφω σπίτι με ψυχή σώα. Όλα τα άλλα είναι μπόνους.
Υπάρχει κάτι που δεν έχετε τολμήσει ακόμη καλλιτεχνικά και θα θέλατε να δοκιμάσετε;
Ναι, να γράψω ένα έργο όπου δε θα έχω καμία διάθεση να αρέσω. Αυτό θα το ήθελα γενικά στη ζωή μου – να μην έχω την ανάγκη να αρέσω!
Ποια ιστορία νιώθετε ότι «περιμένει» να ειπωθεί από εσάς;
Η ιστορία μιας γυναίκας που θυμάται ποια ήταν πριν τη δασκαλέψουν να είναι “καλή”, “σωστή” και “ήσυχη”.
Πώς φαντάζεστε τον εαυτό σας σε δέκα χρόνια — περισσότερο στη σκηνή, στη γραφή ή κάπου απρόσμενα;
Περισσότερο ελεύθερη…
Αν το κοινό κρατούσε μία μόνο σκέψη ή συναίσθημα φεύγοντας από τη δουλειά σας, ποιο θα θέλατε να είναι αυτό;
Ότι δεν είμαστε μόνοι μέσα στα παράδοξά μας.
Τελικά, τι είναι αυτό που σας κινεί περισσότερο: η ανάγκη να εκφραστείτε ή η ανάγκη να επικοινωνήσετε;
Τα θεωρώ απόλυτα συνυφασμένα!
Στεφανία, σε ευχαριστούμε θερμά για την ενδιαφέρουσα συνέντευξη και για τον χρόνο που μας αφιέρωσες. Σου ευχόμαστε να συνεχίσεις να γράφεις, να δημιουργείς και να εξελίσσεσαι τόσο καλλιτεχνικά όσο και προσωπικά, χωρίς ποτέ να χάσεις αυτή τη φωτεινή ευαισθησία και τον όμορφο τρόπο με τον οποίο βλέπεις τον κόσμο.
Συνέντευξη: Ερμίνα Μαρία Μουρατίδου Παπαγεωργοπούλου
Επιμέλεια: Βάγια Ραφαηλία Παράσχου
