Σήμερα στο EMVP News φιλοξενούμε μια γυναίκα με πολυδιάστατη διαδρομή και ουσιαστική κοινωνική παρουσία.

Η Χρυσούλα Σύλβια Αντώναρου, πρόεδρος και ιδρύτρια του σωματείου «ΔΥΑΜΕΑ» – Δεν Υπάρχουν Άνθρωποι Με Ειδικές Ανάγκες Μόνο Άνθρωποι – μιλά για τη ζωή της, τις προσωπικές της δοκιμασίες και το όραμά της για μια κοινωνία χωρίς διαχωρισμούς.

Με πορεία από τον χώρο του μόντελινγκ μέχρι μια σταθερή επαγγελματική καριέρα τριών δεκαετιών και με μια βαθιά προσωπική εμπειρία που άλλαξε τον τρόπο που βλέπει τον κόσμο, επέλεξε να αφιερώσει τη δράση της στον άνθρωπο και στη συμπερίληψη. Για εκείνη, η αναπηρία δεν είναι ταμπέλα. Είναι κομμάτι ζωής. Και η ζωή αξίζει να βιώνεται χωρίς διαφορετικότητα, αλλά με ισότητα.

Πείτε μας λίγα λόγια για εσάς.

Ονομάζομαι Χρυσούλα Σύλβια Αντώναρου. Είμαι πρόεδρος και ιδρύτρια του σωματείου “ΔΥΑΜΕΑ” (Δεν Υπάρχουν Άνθρωποι Με Ειδικές Ανάγκες Μόνο Άνθρωποι).

Είμαι μητέρα δύο παιδιών, της Κατερίνας και του Αντώνη, που μεγαλώσαμε μαζί, γεγονός που μας έκανε να είμαστε τρεις ενήλικες σε μικρές ηλικίες. Η καταγωγή μου είναι από την Μάνη και νιώθω πολύ υπερήφανη για αυτό.

Έχω τελειώσει γραμματειακή υποστήριξη – χρηματοοικονομικό και διοίκηση επιχειρήσεων. Διαχειρίζομαι υποθέσεις σε νομικό πλαίσιο εδώ και τριάντα χρόνια, με μια σταθερή πορεία σε μια μεγάλη πολυεθνική εταιρεία.

Στη δεκαετία του ’90 είχατε μια πορεία στον χώρο του μόντελινγκ. Πώς θυμάστε εκείνη την περίοδο;

Το 1987 ξεκίνησα σε πρακτορείο μοντέλων και ταυτόχρονα έλαβα μέρος στον διαγωνισμό του περιοδικού “DISCOMODA iN” όπου κέρδισα και τον διαγωνισμό.

Το 1988 λαμβάνω μέρος στα Πανελλήνια Καλλιστεία Ελλάδος και κερδίζω τον τίτλο της Αναπληρωματικής Μις Ελλάς. Η πορεία μου στο χώρο είχε διάρκεια μέχρι το 2001 με τρομερές εμπειρίες στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

Τα τελευταία 30 χρόνια εργάζεστε ως ιδιωτική υπάλληλος. Τι σημαίνει για εσάς αυτή η σταθερή επαγγελματική πορεία;

Ήταν σκοπός ζωής η εξασφάλιση για το μέλλον, για αυτό και το 1995 μπήκα ενεργά στον εργασιακό χώρο ως υπάλληλος γραφείου.

Τα φώτα της δημοσιότητας δεν σταματούν ποτέ, όμως έχουν αρχή και τέλος αν θέλουμε να ζούμε στην πραγματικότητα και να γνωρίζουμε ότι κάθε χρόνο βγαίνουν και νέα άτομα στην πασαρέλα.

Είστε επίσης ενεργό μέλος σε σωματείο αναπηρίας. Πόσα χρόνια συμμετέχετε και τι σας ώθησε σε αυτή τη δράση;

Το σωματείο ιδρύθηκε το 2017 με πρώτη δράση την πρώτη επίδειξη μόδας ατόμων με αναπηρία στην Ελλάδα, όπου συνεχίζεται μέχρι και σήμερα.

Η προσωπική μου εμπειρία είναι η αφορμή να ξεκινήσει το σωματείο. Μέσα από μια δοκιμασία που δέχθηκα και έμεινα κλινήρης για δύο χρόνια και είδα την ζωή με άλλα μάτια – με τα μάτια της ψυχής – η απόφαση ήταν πολύ εύκολη: Να σταματήσω να είμαι εθελόντρια και να γίνω ιδρυτικό μέλος με σκοπό και γνώμονα τον ΑΝΘΡΩΠΟ!

Ποια είναι η φιλοσοφία σας σχετικά με τη συμπερίληψη και την κοινωνική ευαισθητοποίηση;

Η ζωή με έμαθε ότι όση δυσπιστία και να υπάρχει και όσο καχύποπτοι κι αν είναι οι άνθρωποι, πρέπει να βλέπουν και τι συμβαίνει γύρω τους. Να μην περιμένουν να τους συμβεί κάτι για να πράξουν, αλλά να πράττουν και να συνομωτούν με την θετική πλευρά της καθημερινότητας.

Ποιοι στηρίζουν το έργο του συλλόγου και πόσο σημαντική είναι αυτή η στήριξη;

Υποστηρικτές έχουμε πάρα πολλούς από διάφορα μέτωπα. Ταυτόχρονα έχουμε και την πολιτική στήριξη. Μην ξεχνάτε ότι δεν επιδοτούμαστε και δεν λαμβάνουμε ποσά από ευρωπαϊκά πακέτα. Οπότε όσοι συμμετέχουν το κάνουν με πολύ αγάπη και όρεξη ταυτόχρονα.

Τι σας έχει προσφέρει προσωπικά η ενασχόληση με τον σύλλογο;

Την ψυχική μου ηρεμία.

Ποια είναι τα μελλοντικά σας σχέδια, τόσο σε προσωπικό όσο και σε κοινωνικό επίπεδο;

Σε προσωπικό επίπεδο δεν έχω ιδιαίτερα σχέδια. Έχω τα παιδιά μου, τον σύντροφό μου και το σημαντικότερο, την υγεία μου.

Σε κοινωνικό επίπεδο θέλω να ακούγεται συνεχώς ο τίτλος του σωματείου μας: ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΜΕ ΕΙΔΙΚΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΜΟΝΟ ΑΝΘΡΩΠΟΙ!

Ένα μήνυμα που θα θέλατε να στείλετε στον κόσμο;

Να ευχαριστούν τον Θεό καθημερινά που ανοίγουν τα μάτια τους, που αναπνέουν, ακούνε, νιώθουν και αισθάνονται. Αν αυτό το νιώθουν καθημερινά, είναι πλούσιοι.

Το σημαντικότερο κομμάτι του ανθρώπου είναι να έχει την αίσθηση ότι ΥΠΑΡΧΕΙ! Να βλέπουν με τα μάτια της ΨΥΧΗΣ…

Η Χρυσούλα Σύλβια Αντώναρου δεν μιλά απλώς για συμπερίληψη – την κάνει πράξη.Μέσα από το έργο του ΔΥΑΜΕΑ αποδεικνύει ότι η κοινωνική προσφορά δεν χρειάζεται καρδιά. Το μήνυμά της είναι ξεκάθαρο: “Να βλέπουμε με τα μάτια της ψυχής. Να μην περιμένουμε να μας συμβεί κάτι για να ευαισθητοποιηθούμε. Να θυμόμαστε καθημερινά ότι το μεγαλύτερο δώρο είναι το ότι υπάρχουμε.” Της ευχόμαστε δύναμη και υγεία. Γιατί πολίτες σαν την Χρυσούλα μας υπενθυμίζουν τι σημαίνει πραγματικά να είσαι Άνθρωπος.

Συνέντευξη: Ερμίνα Μαρία Μουρατίδου Παπαγεωργοπούλου

Επιμέλεια: Βάγια Ραφαηλία Παράσχου