Ο Δεκαπενταύγουστος έχει κάτι ιδιαίτερο. Για πολλούς σηματοδοτεί, σχεδόν άτυπα, την αρχή του τέλους του καλοκαιριού. Οι διακοπές σιγά σιγά τελειώνουν, οι άδειες φτάνουν στο τέλος τους και η καθημερινότητα αρχίζει να επιστρέφει.

Και κάπου εκεί μπορεί να εμφανιστεί μια περίεργη μελαγχολία. Μπορεί να κοιτάμε τις ημέρες που απομένουν μέχρι τον Σεπτέμβριο και να σκεφτόμαστε πως «το καλοκαίρι τελείωσε».

Όμως, μήπως βιαζόμαστε λίγο να αποχαιρετήσουμε το καλοκαίρι;

Ακόμη κι αν οι μεγάλες διακοπές τελείωσαν, υπάρχουν στιγμές που μπορούμε να απολαύσουμε. Ένα απογευματινό μπάνιο, μια βόλτα δίπλα στη θάλασσα, ένας καφές με φίλους, ένα ήσυχο βράδυ στο μπαλκόνι. Δεν χρειάζεται κάθε όμορφη στιγμή να είναι μέρος μιας μεγάλης καλοκαιρινής απόδρασης.
Και όταν έρθει το φθινόπωρο, ας μην το υποδεχτούμε σαν κάτι που μας «στερεί» το καλοκαίρι.

Κάθε εποχή έχει τη δική της ομορφιά.

Το φθινόπωρο έχει τα πρώτα δροσερά βράδια, τις βόλτες χωρίς την έντονη ζέστη, τα ζεστά ροφήματα, τις συναντήσεις στο σπίτι, την επιστροφή σε αγαπημένες συνήθειες και, για πολλούς, την αίσθηση μιας νέας αρχής.

Το σημαντικότερο, λοιπόν, είναι να μην περνάμε μια ολόκληρη εποχή περιμένοντας την επόμενη.

Να μη ζούμε το καλοκαίρι με τον φόβο ότι θα τελειώσει. Να μη ζούμε τον χειμώνα περιμένοντας την άνοιξη. Να μην περιμένουμε συνεχώς «την επόμενη όμορφη στιγμή». Να προσπαθούμε να ζούμε αυτή που έχουμε μπροστά μας.

Γιατί κάθε εποχή, όπως και κάθε περίοδος της ζωής μας, έχει κάτι διαφορετικό να μας προσφέρει.

Η πραγματική ομορφιά να βρίσκεται ακριβώς εκεί: στο να επιτρέπουμε στον εαυτό μας να απολαμβάνει το «τώρα», χωρίς να στενοχωριέται από πριν για το «μετά».

Το καλοκαίρι δεν χρειάζεται να τελειώσει μέσα μας επειδή αλλάζει η εποχή. Οι όμορφες στιγμές που ζήσαμε μένουν μαζί μας — και μπροστά μας υπάρχουν ακόμη πολλές καινούριες.

Επιμέλεια: Βάγια Ραφαηλία Παράσχου