Σε μια εποχή όπου πολλοί νέοι επιλέγουν την απόσταση από τα κοινά, υπάρχουν εκείνοι που αποφασίζουν να κάνουν το αντίθετο: να αναλάβουν ευθύνη. Ο Ιωάννης Κωτσιάς, ένας νέος άνθρωπος με ζωντάνια, ενέργεια και ξεκάθαρο όραμα, βρίσκεται τα τελευταία τρία χρόνια στη θέση του Προέδρου του Συλλόγου Ηπειρωτών Ζεφυρίου, αποδεικνύοντας πως όταν η νέα γενιά παίρνει πρωτοβουλίες, η παράδοση όχι μόνο διατηρείται — εξελίσσεται.

Με σεβασμό στις ρίζες και συνεργασία με τους παλαιότερους, επιλέγει να επενδύσει στον πολιτισμό, στη συλλογικότητα και στη δύναμη της ενότητας. Γιατί οι σύλλογοι δεν είναι απλώς χώροι εκδηλώσεων· είναι ζωντανοί οργανισμοί που χρειάζονται ανθρώπους με μεράκι, συνέπεια και πίστη σε κάτι μεγαλύτερο από τον εαυτό τους.

Πείτε μας λίγα λόγια για εσάς.

Ονομάζομαι Ιωάννης Κωτσιάς και κατάγομαι από τη Βαλαώρα Ευρυτανίας και την Παραμυθιά Θεσπρωτίας. Είμαι απόφοιτος Επαγγελματικού Λυκείου και πτυχιούχος Μηχανολόγος Μηχανικός και αποτελώ πρόεδρος του Συλλόγου Ηπειρωτών Ζεφυρίου. Στην προσωπική και επαγγελματική μου πορεία προσπαθώ να λειτουργώ με συνέπεια, εργατικότητα, ευγένεια και πνεύμα συνεργασίας – αξίες που θεωρώ απαραίτητες τόσο στην καθημερινότητα, όσο και στη συλλογική δράση.

Πότε ιδρύθηκε ο Σύλλογος Ηπειρωτών Ζεφυρίου και ποια ήταν η ανάγκη που οδήγησε στη δημιουργία του;

Ο Σύλλογος Ηπειρωτών Ζεφυρίου ιδρύθηκε το 1986, με βασικό σκοπό την ένωση των Ηπειρωτών της περιοχής, καθώς και των όμορων περιοχών της Αττικής. Η ανάγκη που οδήγησε στην ίδρυσή του ήταν η διατήρηση και η μεταλαμπάδευση των ηθών και των εθίμων της Ηπείρου στις νεότερες γενιές, ώστε η παράδοσή μας να παραμένει ζωντανή και ενεργή.

Πώς εξελίχθηκε ο Σύλλογος μέσα στα χρόνια σε επίπεδο δράσεων, συμμετοχής και απήχησης στην τοπική κοινωνία;

Στη διαδρομή των ετών, ο Σύλλογός μας εξελίχθηκε δυναμικά, στηριζόμενος στο ομαδικό πνεύμα, στη συνεργασία και στην αγάπη του κόσμου. Οι δράσεις μας αγκαλιάζονται όχι μόνο από την τοπική κοινωνία, αλλά και από συλλόγους και φίλους της παράδοσης από όλη την Αττική.

Ποιες θεωρείτε ότι είναι οι σημαντικότερες στιγμές στην ιστορία του Συλλόγου;

Όλες οι στιγμές του Συλλόγου είναι για εμάς ξεχωριστές. Ωστόσο, μία από τις πιο συγκινητικές ήταν η αναβίωση του «Καγκελάρη», μετά από πολλά χρόνια. Η μεγάλη συμμετοχή του κόσμου και η παρουσία συλλόγων από όλη την Αττική, που έγιναν ένα μαζί μας, αποτέλεσαν μια βαθιά συγκινητική και ενωτική εμπειρία. Ιδιαίτερη θέση κατέχει επίσης η ετήσια Γιορτή Τσίπουρου, η οποία φέτος συμπληρώνει 40 χρόνια παρουσίας – μια επετειακή διοργάνωση με ιδιαίτερο συναισθηματικό φορτίο για όλους μας.

Πόσα χρόνια βρίσκεστε στη θέση του Προέδρου και τι σας ώθησε να αναλάβετε αυτή την ευθύνη;

Τα τελευταία τρία χρόνια έχω την τιμή να υπηρετώ τον Σύλλογο από τη θέση του Προέδρου. Αυτό που με ώθησε να αναλάβω αυτή την ευθύνη είναι η βαθιά μου πεποίθηση ότι η νέα γενιά, με τη στήριξη και τη σοφία των παλαιότερων μελών, μπορεί να διατηρήσει τους συλλόγους ζωντανούς, με αγάπη και μεράκι για την παράδοση.

Ποιο είναι το προσωπικό σας όραμα για τον Σύλλογο;

Το όραμά μου είναι να προσελκύσουμε περισσότερους νέους ανθρώπους και να δημιουργήσουμε όλοι μαζί μια μεγάλη οικογένεια. Οι αρχές που καθοδηγούν τη διοίκησή μας είναι το ομαδικό πνεύμα, η συνεργασία και η κοινή προσπάθεια για ένα άρτιο και ουσιαστικό αποτέλεσμα.

Πώς θα χαρακτηρίζατε τη συνεργασία σας με το Διοικητικό Συμβούλιο και τα μέλη;

Η συνεργασία μου με το Διοικητικό Συμβούλιο και με τα μέλη του Συλλόγου είναι άριστη, ενωτική και δημιουργική.

Ποιες ήταν οι μεγαλύτερες δυσκολίες που αντιμετωπίσατε κατά τη διάρκεια της θητείας σας;

Μέχρι στιγμής δεν έχουμε αντιμετωπίσει σοβαρές δυσκολίες. Ωστόσο, πιστεύω ότι οποιαδήποτε πρόκληση προκύψει θα την αντιμετωπίσουμε ως ευκαιρία για βελτίωση και εξέλιξη.

Υπήρξαν στιγμές που σκεφτήκατε να αποχωρήσετε; Τι σας κράτησε;

Δεν μου έχει περάσει ποτέ από το μυαλό η αποχώρηση, γιατί αυτό που με κρατά είναι το μεράκι, όχι μόνο το δικό μου, αλλά και ολόκληρου του Διοικητικού Συμβουλίου.

Θεωρείτε ότι ο κόσμος στηρίζει ενεργά τον Σύλλογο;

Η στήριξη και η αγάπη του κόσμου είναι συγκινητικές και αποτελούν τη μεγαλύτερη επιβράβευσή μας. Ιδιαίτερα σημαντικό είναι ότι συμμετέχουν ενεργά και άνθρωποι που δεν έχουν ηπειρωτική καταγωγή, γεγονός που μας δίνει ακόμη μεγαλύτερη δύναμη να συνεχίσουμε. Η διατήρηση της ηπειρωτικής παράδοσης φαίνεται πως αγγίζει και εμπνέει ευρύτερα την κοινωνία.

Ποια είναι η σχέση του Συλλόγου με τον Δήμο και άλλους τοπικούς φορείς;

Η συνεργασία μας με τον Δήμο και τους τοπικούς φορείς είναι άψογη, με έμπρακτη στήριξη και ενεργή συμμετοχή στις δράσεις μας — και τους ευχαριστούμε θερμά γι’ αυτό.

Τι μήνυμα θα θέλατε να στείλετε στους Ηπειρώτες της περιοχής;

Το μήνυμα που επιθυμώ να στέλνω πάντα, όχι μόνο προς τους Ηπειρώτες, αλλά προς όλους, είναι να στηρίζουν τους συλλόγους με αγάπη και μεράκι, ώστε να διατηρούνται ζωντανά τα ήθη και τα έθιμα κάθε τόπου.

Ποια είναι τα άμεσα και ποια τα μακροπρόθεσμα σχέδιά σας για τον Σύλλογο;

Υπάρχουν πολλά σχέδια για το μέλλον του Συλλόγου μας, τα οποία θα υλοποιηθούν σταδιακά, με υπευθυνότητα και μακροπρόθεσμο σχεδιασμό.

Εκτός από τα καθήκοντά σας στον Σύλλογο, έχετε κάποιο χόμπι που σας αποφορτίζει;

Σε προσωπικό επίπεδο, ο αθλητισμός και ιδιαίτερα το μπάσκετ αποτελεί για μένα μέσο αποφόρτισης από την καθημερινότητα. Πιστεύω ότι, όπως οι πολιτιστικοί σύλλογοι, έτσι και οι αθλητικοί χρειάζονται ουσιαστική στήριξη.

Ο αθλητισμός έχει τη δύναμη να λειτουργεί ενωτικά όπως ακριβώς και ένας πολιτιστικός σύλλογος. Η μεγαλύτερη αθλητική στιγμή που θεωρώ πως μας έκανε υπερήφανους ως Έλληνες ήταν το 2004, μια επιτυχία που απέδειξε τι μπορούμε να πετύχουμε όταν είμαστε ενωμένοι.

Η παρουσία του Ιωάννη Κωτσιά στην ηγεσία του Συλλόγου Ηπειρωτών Ζεφυρίου υπενθυμίζει κάτι ουσιαστικό: το μέλλον της παράδοσης βρίσκεται στα χέρια των νέων. Όταν οι νέοι άνθρωποι αναλαμβάνουν δράση, με όραμα και υπευθυνότητα, δημιουργούν γέφυρες ανάμεσα στο χθες και το αύριο. Η ζωντάνια, η αποφασιστικότητα και η πίστη του στη συλλογική προσπάθεια αποδεικνύουν πως η νέα γενιά δεν αδιαφορεί — απλώς χρειάζεται χώρο για να δημιουργήσει. Και όσο υπάρχουν τέτοιες πρωτοβουλίες, οι ρίζες μας θα συνεχίσουν να ανθίζουν.

Συνέντευξη: Ερμίνα Μαρία Μουρατίδου Παπαγεωργοπούλου

Επιμέλεια: Βάγια Ραφαηλία Παράσχου