Στο EMVP News φιλοξενούμε σήμερα μια γυναίκα που αποδεικνύει έμπρακτα πως, όταν αγαπάς πραγματικά κάτι, πάντα βρίσκει τον τρόπο να επιστρέψει στη ζωή σου. Ακόμη κι αν οι επαγγελματικές σου επιλογές σε οδηγήσουν αρχικά σε διαφορετικά μονοπάτια, το πάθος για αυτό που σε εκφράζει παραμένει ζωντανό και, κάποια στιγμή, σε καλεί να το ακολουθήσεις.

Η Ελένη Τερεζάκη, με καταγωγή από τα Χανιά και τις Βρύσες Κυδωνίας, ξεκίνησε τη διαδρομή της σπουδάζοντας στο Τμήμα Κοινωνικών Υπηρεσιών με ειδίκευση Βοηθός Μικροβιολόγου. Στη συνέχεια επένδυσε στην εκμάθηση της αγγλικής γλώσσας, αποκτώντας το Cambridge Certificate of Proficiency in English (CPE), ενώ αργότερα αποφάσισε να ακολουθήσει το παιδικό της όνειρο, σπουδάζοντας επαγγελματικό μακιγιάζ στο Sydney College of Makeup Arts στην Αυστραλία. Με την επιστροφή της στην Ελλάδα συνέχισε να εξειδικεύεται μέσα από σπουδές, σεμινάρια και masterclasses, παραμένοντας μέχρι σήμερα αφοσιωμένη στη διαρκή εξέλιξη.

Στη συνέντευξη που ακολουθεί, μιλά για τις δυσκολίες, τις επιλογές, τις αλλαγές πορείας, την οικογένεια, την εκπαίδευση, τη δημιουργία της δικής της σχολής, αλλά και για τη δύναμη που έχει ένας άνθρωπος όταν αποφασίζει να ακούσει τη δική του εσωτερική φωνή.

Πείτε μας λίγα λόγια για εσάς, να σας γνωρίσουμε καλύτερα…

Από όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, το μακιγιάζ ήταν κάτι που με γοήτευε. Παρ’ όλα αυτά, την εποχή εκείνη δεν αποτελούσε μια αναγνωρισμένη επαγγελματική επιλογή και, όπως συνέβαινε στις περισσότερες οικογένειες, οι γονείς μου με ενθάρρυναν να ακολουθήσω έναν πιο ασφαλή δρόμο.

Αποφοίτησα από το Τμήμα Κοινωνικών Υπηρεσιών του Επαγγελματικού Λυκείου, όμως από πολύ νωρίς ένιωσα την ανάγκη να εργάζομαι και να είμαι οικονομικά ανεξάρτητη. Έτσι, με τη στήριξη του πατέρα μου, μόλις στα δεκαοχτώ απέκτησα την πρώτη μου επιχείρηση! Ανέλαβα τη λειτουργία ενός μικρού ξενοδοχείου στα Χανιά. Ήταν η πρώτη μου επαγγελματική εμπειρία και, χωρίς να το γνωρίζω τότε, ένα σπουδαίο σχολείο ζωής.

Εκείνη την εποχή γνώρισα ανθρώπους από κάθε γωνιά του κόσμου. Οι ταξιδιώτες έφταναν με το σακβουαγιάζ τους, αναζητώντας εμπειρίες και επαφή με τον τόπο και τους ανθρώπους. Αυτή η καθημερινή επικοινωνία με διαφορετικές κουλτούρες ενίσχυσε ακόμη περισσότερο την αγάπη μου για την αγγλική γλώσσα και την επιθυμία μου να διευρύνω συνεχώς τους ορίζοντές μου.

Παράλληλα με την εργασία μου ως ξενοδόχος, επένδυσα συστηματικά και στις σπουδές μου στην αγγλική γλώσσα. Παρακολούθησα πρόγραμμα στο Pitman Training Centre στο Λονδίνο και στη συνέχεια ολοκλήρωσα τις σπουδές μου αποκτώντας το Cambridge Certificate of Proficiency in English μέσω του British Council Θεσσαλονίκης.

Μετά από τρία χρόνια στον χώρο του τουρισμού, η ζωή μου άλλαξε. Παντρεύτηκα, απέκτησα το πρώτο μου παιδί και αποφάσισα να αφήσω το ξενοδοχείο για να ακολουθήσω έναν διαφορετικό επαγγελματικό δρόμο. Για τα επόμενα δέκα χρόνια εργάστηκα στην ιδιωτική εκπαίδευση, διδάσκοντας Αγγλικά σε φροντιστήρια κάνοντας ιδιαίτερα μαθήματα. Ήταν μια περίοδος που αγάπησα βαθιά, γιατί μέσα από τη σχέση μου με τα παιδιά ανακάλυψα πόσο με γέμιζε η διαδικασία της διδασκαλίας, η μεταφορά της γνώσης και η χαρά να βλέπεις έναν άνθρωπο να εξελίσσεται.
Κι όμως, όσο όμορφη κι αν ήταν αυτή η διαδρομή, υπήρχε πάντα μέσα μου η αίσθηση ότι κάτι έλειπε. Κάποια στιγμή συνειδητοποίησα ότι είχα αφήσει στην άκρη το όνειρο που είχα από παιδί: το μακιγιάζ… το χρώμα… τα καλλυντικά!

Το 2002 ταξίδεψα στην Αυστραλία με αφορμή τον γάμο ενός ξαδέλφου μου. Εκείνη την εποχή οι δυνατότητες εκπαίδευσης στο επαγγελματικό μακιγιάζ στην Ελλάδα ήταν ελάχιστες, γι’ αυτό και αποφάσισα να αξιοποιήσω την παραμονή μου εκεί και να σπουδάσω στο Sydney College of Makeup Arts στο Σίδνεϊ. Ήταν μια απόφαση που άλλαξε τη ζωή μου.

Επιστρέφοντας στην Ελλάδα, δεν εγκατέλειψα αμέσως τη δουλειά μου ως καθηγήτρια Αγγλικών. Άρχισα να εργάζομαι δειλά-δειλά ως makeup artist, συνεργαζόμενη με κομμωτήρια και αναλαμβάνοντας τις πρώτες μου πελάτισσες, κυρίως τα απογεύματα και τα Σαββατοκύριακα.

Όσο το πελατολόγιό μου μεγάλωνε, τόσο πιο ξεκάθαρο γινόταν ότι είχε έρθει η στιγμή να αφιερωθώ ολοκληρωτικά σε αυτό που αγαπούσα περισσότερο. Έτσι, το 2008 άνοιξα τον πρώτο μου επαγγελματικό κατάστημα! Στην πραγματικότητα όμως το μεγάλο μου όνειρο δεν ήταν απλώς να δημιουργήσω ένα studio μακιγιάζ· ήταν να ιδρύσω μια σχολή. Ωστόσο, γνώριζα ότι για να μπορέσω να στηρίξω αυτό το όνειρο, έπρεπε πρώτα να δημιουργήσω μια σταθερή επαγγελματική βάση.

Έτσι, το 2009 γεννήθηκε το The Make Up School, ένα σεμιναριακό κέντρο που λειτουργεί αδιάκοπα μέχρι σήμερα. Από τότε μέχρι και σήμερα συνεχίζω να εργάζομαι με την ίδια αγάπη, τόσο ως επαγγελματίας makeup artist όσο και ως εκπαιδεύτρια.

Τίποτα από όλα αυτά δεν ήρθε εύκολα. Στην πορεία της ζωής μου βρέθηκα να μεγαλώνω μόνη μου δύο παιδιά, ενώ ταυτόχρονα έχτιζα την επιχείρησή μου από το μηδέν. Κοιτάζοντας πίσω, όμως, νιώθω ευγνωμοσύνη για κάθε δυσκολία, γιατί κάθε εμπειρία μού έδωσε δύναμη, γνώση και επιμονή.

Σήμερα, έπειτα από όλα αυτά τα χρόνια, εξακολουθώ να πιστεύω πως η εξέλιξη δεν σταματά ποτέ. Συνεχίζω να εκπαιδεύομαι, να δημιουργώ και να διδάσκω με την ίδια αγάπη που με έκανε κάποτε να ακολουθήσω εκείνο το παιδικό όνειρο που περίμενε υπομονετικά να γίνει πραγματικότητα. Από τότε μέχρι σήμερα, το όραμά μου δεν ήταν ποτέ απλώς να δημιουργώ όμορφα μακιγιάζ. Ήθελα να δημιουργήσω έναν χώρο όπου η γνώση θα μεταδίδεται με ουσία και οι άνθρωποι θα μπορούν να εξελίσσονται πραγματικά. Πιστεύω βαθιά ότι η επιτυχία δεν έρχεται μόνο μέσα από το ταλέντο, αλλά κυρίως μέσα από τη συνέπεια, τη σωστή εκπαίδευση και την αδιάκοπη διάθεση για εξέλιξη.

Γι’ αυτό και δεν σταμάτησα ποτέ να εκπαιδεύομαι. Ταξίδεψα σε πολλές χώρες, παρακολούθησα σεμινάρια από κορυφαίους επαγγελματίες του χώρου και συνέχισα να επενδύω στη γνώση, γιατί θεωρώ ότι ένας εκπαιδευτής οφείλει πρώτα ο ίδιος να εξελίσσεται.

Σήμερα, αυτό που με γεμίζει περισσότερο είναι να βλέπω τις μαθήτριές μου να ανοίγουν τα φτερά τους. Να ξεκινούν με ανασφάλεια και να φεύγουν με αυτοπεποίθηση, να δημιουργούν τη δική τους πορεία και να αγαπούν πραγματικά αυτό που κάνουν. Αυτή είναι ίσως η μεγαλύτερη ανταμοιβή για μένα.

Πώς ξεκίνησε η αγάπη σας για το μακιγιάζ;

Η αγάπη μου για το μακιγιάζ γεννήθηκε πολύ νωρίς, σχεδόν χωρίς να το καταλάβω. Οι γονείς μου είχαν μεταναστεύσει στο εξωτερικό και, όταν επέστρεψαν στην Ελλάδα, κάθε καλοκαίρι μάς επισκέπτονταν συγγενείς που ζούσαν ακόμη εκεί. Ανάμεσά τους ήταν και οι ξαδέλφες μου.

Θυμάμαι ότι έφερναν μαζί τους όμορφα νεσεσέρ γεμάτα καλλυντικά. Για μένα ήταν κάτι εντελώς πρωτόγνωρο. Μπουκαλάκια, πινέλα, κραγιόν, σκιές, χρώματα… όλα αυτά μου φαίνονταν μαγικά. Τις παρακολουθούσα με τις ώρες να ετοιμάζονται, είτε πριν βγούμε βόλτα, είτε απλώς για να φρεσκαριστούν στο σπίτι. Εκείνες έβλεπαν τον ενθουσιασμό μου και με άφηναν να ανοίγω τα νεσεσέρ τους, να πιάνω τα προϊόντα και να τα παρατηρώ. Για ένα μικρό κορίτσι ήταν σα να κρατούσα έναν πραγματικό θησαυρό στα χέρια μου. Περίμενα με ανυπομονησία κάθε καλοκαίρι και κάθε επίσκεψή τους, γιατί ήξερα ότι θα καθίσουμε όλες μαζί πάνω στο κρεβάτι, με τα καλλυντικά απλωμένα μπροστά μας κι εγώ θα τις χαζεύω να βάφονται.

Το πιο χαρακτηριστικό είναι ότι στο δικό μας σπίτι δεν υπήρχαν σχεδόν καθόλου καλλυντικά. Γι’ αυτό και όταν τα είδα για πρώτη φορά, ένιωσα πραγματικά να ανοίγεται μπροστά μου ένας καινούργιος κόσμος. Τα μάτια μου έλαμπαν από ενθουσιασμό. Νομίζω ότι εκεί, μέσα από αυτές τις τόσο απλές παιδικές στιγμές, γεννήθηκε η αγάπη μου για το μακιγιάζ.

Υπήρχε από την παιδική σας ηλικία η καλλιτεχνική αυτή πλευρά;

Ναι, πιστεύω πως η καλλιτεχνική μου πλευρά υπήρχε από την παιδική μου ηλικία. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου μου άρεσε να ζωγραφίζω, να δημιουργώ και να ασχολούμαι με οτιδήποτε γινόταν με τα χέρια.

Η πρώτη μου έμπνευση ήταν η μητέρα μου. Ήταν ένας άνθρωπος με εξαιρετικό καλλιτεχνικό χέρι, αν και η ίδια ποτέ δεν αναγνώρισε πραγματικά αυτό το χάρισμά της. Θυμάμαι στο Δημοτικό, όταν έπρεπε να φτιάξουμε χάρτες ή άλλες σχολικές εργασίες, να με βοηθάει με τόση λεπτομέρεια και αισθητική που εγώ καθόμουν και τη θαύμαζα. Μέσα από εκείνες τις στιγμές άρχισα να αγαπώ τη ζωγραφική, τη χειροτεχνία και τη δημιουργία.

Η μητέρα μου ήταν μοδίστρα και είχε εργαστεί σε εργοστάσιο στην Αυστραλία. Είχε φέρει μαζί της έναν μεγάλο κατάλογο με φιγουρίνια και σχέδια ρούχων, από αυτούς που χρησιμοποιούσαν για τα πατρόν. Δεν είχε φωτογραφίες, αλλά υπέροχες εικονογραφήσεις γυναικείων μορφών με εντυπωσιακά ρούχα. Για μένα εκείνο το βιβλίο ήταν ένας μικρός θησαυρός. Κάθε φορά που μου επέτρεπε να το ξεφυλλίσω, μαγευόμουν. Χάζευα τις φιγούρες, τα χρώματα, τις γραμμές και ονειρευόμουν να ζωγραφίζω κι εγώ κοπέλες. Αυτό ήταν άλλωστε και το αγαπημένο μου θέμα. Σχεδόν πάντα ζωγράφιζα γυναικείες μορφές.

Αργότερα έμαθα ότι γίνονταν μαθήματα ζωγραφικής και ζήτησα να πάω. Θυμάμαι ακόμη το πρώτο μάθημα. Μας είχαν βάλει να σχεδιάσουμε ένα άγαλμα και, όταν ο δάσκαλος είδε το σχέδιό μου, στάθηκε πάνω από τη ζωγραφιά μου και σχολίασε το μεράκι και την ευαισθησία που έβλεπε σε αυτήν. Ήταν η πρώτη φορά που κάποιος εκτός οικογένειας αναγνώρισε ότι ίσως είχα πραγματικά καλλιτεχνική κλίση. Εκείνη η στιγμή μου έμεινε αξέχαστη. Δυστυχώς δεν συνέχισα τα μαθήματα. Όχι γιατί δεν το ήθελα, αλλά γιατί γνώριζα ότι οι γονείς μου δυσκολεύονταν οικονομικά και δεν ήθελα να τους επιβαρύνω. Έτσι, κράτησα μέσα μου εκείνη την όμορφη επιβεβαίωση και συνέχισα να δημιουργώ μόνη μου.

Η ανάγκη μου να εκφράζομαι καλλιτεχνικά δε σταμάτησε ποτέ. Χρόνια αργότερα, όταν έμεινα έγκυος και ετοίμαζα τα παιδικά δωμάτια των παιδιών μου, αντί να αρκεστώ στους συνηθισμένους μονόχρωμους τοίχους της εποχής, ζωγράφισα μόνη μου τους τοίχους, τα προσκέφαλα των κρεβατιών και πολλές διακοσμητικές λεπτομέρειες με ειδικά χρώματα. Ήθελα τα παιδιά μου να μεγαλώσουν μέσα σε έναν κόσμο γεμάτο χρώμα, φαντασία και αισιοδοξία.

Κοιτάζοντας πίσω, καταλαβαίνω ότι η καλλιτεχνική δημιουργία ήταν πάντα κομμάτι του χαρακτήρα μου. Το μακιγιάζ απλώς έγινε αργότερα ο πιο ολοκληρωμένος τρόπος να εκφράσω αυτή την ανάγκη.

Οι γονείς και το οικογενειακό σας περιβάλλον στήριξαν από την αρχή αυτή την επιλογή;

Όχι, δε με στήριξαν από την αρχή. Όμως σήμερα μπορώ να πω ότι το έκαναν από αγάπη και από την ανάγκη τους να με προστατεύσουν. Πρέπει να θυμόμαστε ότι μιλάμε για μια διαφορετική εποχή. Τότε οι επαγγελματικές επιλογές για μια γυναίκα θεωρούνταν πολύ συγκεκριμένες. Αν ήθελες να έχεις μια «σίγουρη» ζωή, οι επιλογές ήταν λίγες: να γίνεις δασκάλα, νηπιαγωγός, βρεφονηπιοκόμος, νοσηλεύτρια ή ίσως δικηγόρος ή γιατρός. Οτιδήποτε ξέφευγε από αυτό το πλαίσιο αντιμετωπιζόταν με μεγάλη επιφύλαξη.

Έτσι, όταν εξέφραζα την αγάπη μου για το μακιγιάζ, η απάντηση ήταν συνήθως ένα μεγάλο οχι .Όχι επειδή ήθελαν να μου στερήσουν το όνειρό μου, αλλά επειδή δεν μπορούσαν να φανταστούν ότι αυτό θα μπορούσε να γίνει ένα σοβαρό και βιώσιμο επάγγελμα. Για τη δική τους γενιά ήταν κάτι αδιανόητο.

Στην πραγματικότητα, δεν ήταν μόνο οι δικοί μου γονείς. Αυτή ήταν η νοοτροπία της εποχής. Οι περισσότεροι γονείς πίστευαν ότι η μεγαλύτερη απόδειξη αγάπης προς τα παιδιά τους ήταν να τα κατευθύνουν προς ένα ασφαλές και σταθερό επάγγελμα. Έτσι μεγάλωσαν και έτσι είχαν μάθει να σκέφτονται. Γι’ αυτό και ποτέ δεν κράτησα κακία. Αντίθετα, σήμερα καταλαβαίνω ότι προσπαθούσαν να με προστατεύσουν με τον τρόπο που εκείνοι θεωρούσαν σωστό. Απλώς η ζωή απέδειξε ότι το δικό μου όνειρο μπορούσε τελικά να γίνει και επάγγελμα και τρόπος ζωής. Και κάθε φορά που κοιτάζω πίσω, νιώθω βαθιά ευγνωμοσύνη που δεν άφησα τον φόβο να σβήσει αυτό που πραγματικά ήμουν μέσα μου.

Πριν αφοσιωθείτε στον χώρο της ομορφιάς, είχατε σκεφτεί να ακολουθήσετε κάποιο άλλο επάγγελμα ή να σπουδάσετε κάτι διαφορετικό;

Στην πραγματικότητα υπήρχαν δύο πράγματα που με εξέφραζαν από πολύ μικρή ηλικία. Από τη μία ήταν η ζωγραφική, τα χρώματα και οτιδήποτε είχε σχέση με τη δημιουργία. Από την άλλη ήταν ο αθλητισμός, η κίνηση και δράση.

Ήμουν ένα πολύ δραστήριο και ενεργητικό παιδί και ένιωθα ότι η κίνηση ήταν ανάγκη για εμένα. Μου άρεσε να δοκιμάζω αθλήματα, μου άρεσε ο χορός και γενικά οτιδήποτε με έκανε να εκφράζομαι μέσα από το σώμα. Ωστόσο, η βασική μου προτεραιότητα έπρεπε να είναι το σχολείο και οι σπουδές, ώστε να έχω ένα ασφαλές μέλλον.

Τελικά η ζωή τα έφερε με έναν όμορφο τρόπο. Ακολούθησα επαγγελματικά τον δρόμο της ομορφιάς και της δημιουργίας, αλλά δεν άφησα ποτέ πίσω την αγάπη μου για τη γυμναστική. Για κάποια χρόνια δίδαξα αερόβια προγράμματα σε γυμναστήρια και χάρηκα που κατάφερα να ζήσω και αυτή την πλευρά του εαυτού μου.

Κοιτάζοντας πίσω, συνειδητοποιώ ότι δεν χρειάστηκε ποτέ να διαλέξω ανάμεσα στις δύο μεγάλες μου αγάπες. Απλώς η καθεμία βρήκε τη δική της στιγμή μέσα στη ζωή μου.

Ποιες ήταν οι μεγαλύτερες δυσκολίες που συναντήσατε στα πρώτα επαγγελματικά σας βήματα;

Οι μεγαλύτερες δυσκολίες στα πρώτα μου επαγγελματικά βήματα δεν είχαν να κάνουν τόσο με το ίδιο το μακιγιάζ, όσο με τις συνθήκες της ζωής μου εκείνη την περίοδο. Ήμουν μια νέα μητέρα, μόνη με δύο παιδιά, έχοντας περάσει έναν χωρισμό και χωρίς καμία οικονομική ασφάλεια. Δεν υπήρχε κάποιο δίχτυ προστασίας ή ένα σχέδιο Β. Ήξερα ότι έπρεπε να σταθώ στα πόδια μου, όχι μόνο για μένα, αλλά κυρίως για τα παιδιά μου. Αυτή ήταν ίσως η μεγαλύτερη πρόκληση που έχω αντιμετωπίσει.

Ταυτόχρονα, έπρεπε να χτίσω μια καριέρα από το μηδέν. Και μαζί με την προσπάθεια, υπήρχαν και όλοι εκείνοι οι φόβοι που συνοδεύουν κάθε νέο ξεκίνημα. Θα τα καταφέρω; Είμαι αρκετά καλή; Θα με εμπιστευτεί ο κόσμος; Θα μπορέσω να ζήσω από αυτό που αγαπώ;

Σήμερα πιστεύω πως πολλές φορές οι πιο δύσκολες περίοδοι της ζωής μάς αναγκάζουν να ανακαλύψουμε δυνάμεις που ούτε εμείς οι ίδιοι γνωρίζαμε ότι έχουμε. Δεν θα ευχόμουν σε κανέναν να περάσει αυτές τις δυσκολίες, όμως μέσα από εκείνες τις συνθήκες γεννήθηκε η αποφασιστικότητα που με οδήγησε να παλέψω πραγματικά για το όνειρό μου.

Κοιτάζοντας πίσω, δεν θυμάμαι τόσο την κούραση, όσο τη δύναμη που ανακάλυψα μέσα μου. Και αυτή είναι ίσως η μεγαλύτερη νίκη. Αν σήμερα μου έλεγες ότι πρέπει να ξεκινήσω από την αρχή, θα το έκανα χωρίς τον φόβο που είχα τότε, γιατί πλέον ξέρω ότι οι δυσκολίες δεν είναι πάντα εμπόδιο· πολλές φορές είναι η αφορμή για να ανακαλύψουμε ποιοι πραγματικά είμαστε.

Τι ήταν αυτό που σας οδήγησε στη δημιουργία της δικής σας σχολής μακιγιάζ στα Χανιά;

Η δημιουργία της σχολής στα Χανιά ήταν για μένα κάτι απόλυτα φυσικό. Τα Χανιά ήταν το σπίτι μου. Εκεί μεγάλωναν τα παιδιά μου, εκεί ήταν η οικογένειά μου, οι φίλοι μου και η ζωή που είχα χτίσει. Δεν υπήρχε λόγος να αναζητήσω κάπου αλλού το επόμενο βήμα μου.

Αυτό που ένιωθα όμως πολύ έντονα ήταν η ανάγκη να δημιουργήσω έναν χώρο όπου θα μπορούσα να μεταδίδω τη γνώση. Ποτέ δεν πίστεψα ότι η γνώση αποκτά αξία όταν την κρατάς για τον εαυτό σου. Αντίθετα, πιστεύω ότι αποκτά πραγματική δύναμη όταν τη μοιράζεσαι.

Από πολύ νωρίς ένιωθα πως όσα μαθαίνω, όσα ανακαλύπτω και όσα κατακτώ μέσα από την εμπειρία μου, έχω ευθύνη να τα παραδώσω στους ανθρώπους που έρχονται μετά από εμένα. Αυτή είναι, για εμένα, η ουσία της εκπαίδευσης.

Θέλω οι μαθητές μου να φεύγουν όχι μόνο με τεχνικές γνώσεις, αλλά και με αγάπη για αυτή την τέχνη, με ήθος, με σεβασμό προς τον άνθρωπο και με την ταπεινότητα να συνεχίζουν κι εκείνοι να εξελίσσονται και, με τη σειρά τους, να εμπνέουν άλλους.

Πιστεύω ότι έτσι προχωράει κάθε όμορφη τέχνη: όταν η γνώση περνάει από άνθρωπο σε άνθρωπο, με γενναιοδωρία, αγάπη και αληθινή διάθεση προσφοράς.

Πόσο απαιτητικό είναι σήμερα να διατηρεί κανείς μια σχολή ομορφιάς και παράλληλα να παραμένει ενεργός επαγγελματίας στον χώρο;

Πιστεύω ότι η σχολή και η επαγγελματική δραστηριότητα δεν μπορούν να λειτουργήσουν πραγματικά η μία χωρίς την άλλη. Με σωστή οργάνωση και πρόγραμμα όχι μόνο συνδυάζονται, αλλά αλληλοσυμπληρώνονται.

Όσο παραμένεις ενεργός επαγγελματίας, εξελίσσεσαι καθημερινά. Βλέπεις τις νέες τάσεις, δοκιμάζεις νέα προϊόντα και τεχνικές, αντιλαμβάνεσαι τις πραγματικές ανάγκες των πελατών και του χώρου. Όλες αυτές οι εμπειρίες δεν μένουν σε εσένα· μεταφέρονται καθημερινά μέσα στην αίθουσα διδασκαλίας.

Για μένα, η ομορφιά είναι ένας ζωντανός οργανισμός που εξελίσσεται συνεχώς. Το ίδιο πρέπει να είναι και μια σχολή. Δεν μπορεί να βασίζεται μόνο σε γνώσεις του παρελθόντος. Οφείλει να ζει το σήμερα, να αφουγκράζεται την αγορά και να προετοιμάζει τους μαθητές για την πραγματικότητα που θα συναντήσουν όταν ξεκινήσουν να εργάζονται.

Γι’ αυτό θεωρώ πολύ σημαντικό ο εκπαιδευτής να παραμένει ενεργός επαγγελματίας. Όχι μόνο γιατί συνεχίζει να εξελίσσεται ο ίδιος, αλλά γιατί έτσι μπορεί να μεταφέρει στους μαθητές του γνώση που είναι σύγχρονη, βιωματική και πραγματικά εφαρμόσιμη. Έτσι, για εμένα, οι δύο αυτοί ρόλοι δεν είναι ανταγωνιστικοί, αλλά αλληλοτροφοδοτούνται!

Η κόρη σας έχει επιλέξει να ακολουθήσει τον ίδιο δρόμο. Πώς νιώθετε βλέποντας τη νέα γενιά της οικογένειας να συνεχίζει αυτό που εσείς χτίσατε;

Νιώθω πάνω απ’ όλα περηφάνια και βαθιά χαρά. Είναι πραγματικά ένα μοναδικό συναίσθημα να μοιράζομαι με τον πιο δικό μου άνθρωπο την τεράστια αγάπη για αυτή την τέχνη.

Αν μου το έλεγε κάποιος πριν από χρόνια, ίσως να μην το πίστευα. Η κόρη μου μεγάλωσε βλέποντας όλη αυτή τη διαδρομή. Έζησε από κοντά τις δυσκολίες, τις ατέλειωτες ώρες δουλειάς, την εξέλιξη, αλλά και τη χαρά που μου έδινε κάθε μικρό ή μεγάλο βήμα. Χωρίς καμιά πίεση από μέρους μου έκανε την αποκλειστικά δική της επιλογή!! Και αυτό κάνει τη χαρά μου ακόμη μεγαλύτερη.

Το ακόμα πιο όμορφο όμως είναι ότι δεν προσπάθησε να γίνει η συνέχεια της μητέρας της. Χάραξε τη δική της πορεία, με τη δική της αισθητική, τη δική της προσωπικότητα και τον δικό της τρόπο έκφρασης. Αυτό είναι που θαυμάζω περισσότερο.

Ειλικρινά, είμαι η μεγαλύτερη θαυμάστριά της. Συγκινούμαι βαθιά βλέποντας όσα δημιουργεί και τον τρόπο με τον οποίο εξελίσσεται. Αλλά πάνω απ’ όλα συγκινούμαι γιατί τη βλέπω ευτυχισμένη. Και πιστεύω πως αυτή είναι η μεγαλύτερη επιτυχία για κάθε γονιό: όχι να δει το παιδί του να συνεχίζει το δικό του έργο, αλλά να το δει να βρίσκει τον δικό του δρόμο και να τον περπατά με πάθος και χαρά.

Αν υπάρχει κάτι που με γεμίζει περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, δεν είναι η σκέψη ότι κάποιος συνεχίζει αυτό που ξεκίνησα εγώ. Είναι ότι βλέπω το παιδί μου να αγαπά πραγματικά αυτό που κάνει. Και αυτό, για εμένα, δε συγκρίνεται με τίποτα!!

Της δώσατε ποτέ συμβουλές ή προτιμήσατε να βρει μόνη της τη δική της ταυτότητα στον χώρο του μακιγιάζ;

Νομίζω πως αυτό είναι κάτι που άλλαξε πολύ μέσα μου με τα χρόνια. Ως νεότερη, είχα την τάση να δίνω συμβουλές εύκολα, πολλές φορές ακόμη κι όταν δεν μου τις ζητούσαν. Πίστευα ότι έτσι βοηθούσα…

Μεγαλώνοντας όμως, και κυρίως μεγαλώνοντας τα παιδιά μου, κατάλαβα κάτι πολύ σημαντικό: οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν ήδη μέσα τους την απάντηση. Αυτό που χρειάζονται δεν είναι κάποιος να τους δείξει τον δρόμο, αλλά κάποιος να τους δώσει τον ΧΩΡΟ και τον χρόνο να τον ανακαλύψουν μόνοι τους.

Γι’ αυτό και με την κόρη μου προσπάθησα να κάνω ακριβώς αυτό. Δεν ήθελα να της δώσω τη δική μου ταυτότητα ούτε να τη διαμορφώσω σύμφωνα με τον δικό μου τρόπο σκέψης. Ήθελα να βρει τη δική της φωνή, τη δική της αισθητική και τον δικό της δρόμο.
Φυσικά, όταν μου ζητούσε τη γνώμη ή τη συμβουλή μου, ήμουν πάντα εκεί. Αλλά πιστεύω βαθιά ότι οι συμβουλές έχουν αξία μόνο όταν είναι καλοδεχούμενες. Διαφορετικά, όσο καλή πρόθεση κι αν έχεις, υπάρχει ο κίνδυνος να οδηγήσεις έναν άνθρωπο μακριά από αυτό που πραγματικά είναι.

Ίσως, βέβαια, αυτή να είναι μια ερώτηση που θα έπρεπε να απαντήσει η ίδια. Εγώ μπορώ μόνο να πω ότι η μεγαλύτερη επιθυμία μου ήταν να της αφήσω τον χώρο να γίνει ο εαυτός της. Και βλέποντάς τη σήμερα, νιώθω ότι αυτό ήταν το μεγαλύτερο δώρο που μπορούσα να της κάνω.

Πιστεύετε ότι το ταλέντο στο μακιγιάζ είναι έμφυτο ή καλλιεργείται μέσα από σπουδές και συνεχή εξάσκηση;

Πιστεύω ότι πολλές φορές χρησιμοποιούμε τη λέξη «ταλέντο» πολύ εύκολα. Για μένα, το ταλέντο δεν είναι κάτι που εμφανίζεται ξαφνικά, σα να γεννιέται κάποιος γνωρίζοντας ήδη μια τέχνη.

Πιστεύω ότι το πρώτο και σημαντικότερο ταλέντο είναι να αγαπάς πραγματικά αυτό που κάνεις. Όταν κάτι σε συναρπάζει, θέλεις να ασχολείσαι ασταμάτητα μαζί του. Διαβάζεις, παρατηρείς, πειραματίζεσαι, εξασκείσαι και εξελίσσεσαι. Και μέσα από αυτή τη διαδικασία γίνεσαι ολοένα και καλύτερος.

Αν, για παράδειγμα, δεν είχα ποτέ ενδιαφερθεί για ένα άθλημα όπως το χόκεϊ, δεν θα μπορούσα να ξέρω αν έχω ταλέντο σε αυτό. Δε μου γεννήθηκε ποτέ η επιθυμία να το δοκιμάσω. Αντίθετα, το μακιγιάζ ήταν κάτι που με τραβούσε από παιδί. Η αγάπη αυτή με έκανε να αφιερώσω αμέτρητες ώρες εξάσκησης και, μέσα από αυτή τη συνεχή προσπάθεια, ήρθε και η εξέλιξη.

Στη δική μας τέχνη χρειάζονται πολλά στοιχεία μαζί: αισθητική αντίληψη, παρατηρητικότητα, συντονισμός, σταθερό χέρι, επιμονή, πειθαρχία και διάθεση να μαθαίνεις συνεχώς. Όλα αυτά, σε συνδυασμό με την αγάπη για αυτό που κάνεις, δημιουργούν αυτό που τελικά ονομάζουμε «ταλέντο».

Γι’ αυτό δεν πιστεύω ότι το ταλέντο αρκεί από μόνο του. Πιστεύω ότι είναι μια σπίθα. Και αυτή η σπίθα χρειάζεται καθημερινή εξάσκηση, γνώση και αφοσίωση για να γίνει πραγματική δεξιότητα.

Σήμερα τα social media έχουν αλλάξει εντελώς την εικόνα του επαγγέλματος. Θεωρείτε πως βοηθούν ουσιαστικά έναν νέο make up artist ή δημιουργούν και πίεση για «τέλειες εικόνες»;

Τα social media έχουν αλλάξει όχι μόνο το επάγγελμα του makeup artist, αλλά συνολικά τον τρόπο που επικοινωνούμε, εργαζόμαστε και παρουσιαζόμαστε στον κόσμο. Είναι μια πραγματικότητα που ήρθε για να μείνει και πιστεύω ότι οφείλουμε να τη χρησιμοποιούμε δημιουργικά.

Για έναν νέο επαγγελματία αποτελούν μια μοναδική ευκαιρία. Μέσα από αυτά μπορεί να δείξει τη δουλειά του, να επικοινωνήσει την αισθητική του και να φτάσει σε ανθρώπους που, πριν από λίγα χρόνια, δεν θα μπορούσε ποτέ να προσεγγίσει. Ταυτόχρονα, όμως, απαιτούν χρόνο, συνέπεια και γνώση. Η παρουσία στα social media είναι πλέον κομμάτι της δουλειάς μας.

Από την άλλη πλευρά, υπάρχει και μια παγίδα. Ζούμε σε μια εποχή όπου η τεχνολογία, η υπερβολική επεξεργασία των εικόνων και πλέον η τεχνητή νοημοσύνη μπορούν πολύ εύκολα να δημιουργήσουν μια πραγματικότητα που δεν υπάρχει.

Πιστεύω ότι, ειδικά όταν μιλάμε για το μακιγιάζ ως τέχνη και ως επάγγελμα, έχουμε ευθύνη να παρουσιάζουμε τη δουλειά μας με ειλικρίνεια. Φυσικά όλοι αναζητούμε μια όμορφη εικόνα. Η αισθητική, η αρμονία και η φροντίδα της παρουσίασης είναι μέρος της δουλειάς μας. Άλλο όμως η σωστή παρουσίαση και άλλο να διορθώνουμε ψηφιακά ένα αποτέλεσμα που στην πραγματικότητα δεν δημιουργήσαμε ποτέ.

Θεωρώ ότι η μεγαλύτερη αξία για έναν επαγγελματία είναι η εμπιστοσύνη. Και η εμπιστοσύνη χτίζεται όταν αυτό που βλέπει κάποιος στην οθόνη είναι αυτό που θα αντικρίσει και στην πραγματική ζωή. Τα social media είναι ένα εξαιρετικό εργαλείο, αρκεί να υπηρετούν την αλήθεια της δουλειάς μας και όχι να την αντικαθιστούν.

Παρατηρούμε πλέον όλο και περισσότερους άντρες να ασχολούνται επαγγελματικά με το μακιγιάζ. Ποια είναι η δική σας άποψη γι’ αυτή την εξέλιξη;

Η αλήθεια είναι ότι οι άνδρες υπήρχαν πάντα στον χώρο του μακιγιάζ. Ίσως σήμερα να είναι περισσότερο ορατοί, όμως δεν πρόκειται για κάτι καινούριο.

Προσωπικά πιστεύω ότι η τέχνη δεν έχει φύλο. Όπως δεν υπάρχει «ανδρικό» ή «γυναικείο» επάγγελμα στην ιατρική, στην εκπαίδευση ή σε οποιονδήποτε άλλο χώρο, έτσι δεν υπάρχει και στο μακιγιάζ. Αυτό που έχει σημασία δεν είναι ποιος είσαι, αλλά τι δημιουργείς.

Ο κόσμος δεν επιλέγει έναν επαγγελματία για το φύλο του. Τον επιλέγει για το αποτέλεσμα, την αισθητική του, τη συνέπειά του και τον τρόπο με τον οποίο κάνει τον άνθρωπο απέναντί του να αισθάνεται.

Πιστεύω βαθιά ότι κάθε άνθρωπος έχει το δικαίωμα να εκφράζει το ταλέντο, τη δημιουργικότητα και την προσωπικότητά του μέσα από την τέχνη που αγαπά. Και η δική μας δουλειά, ως επαγγελματίες, είναι να υπηρετούμε αυτή την τέχνη με ήθος, σεβασμό και αφοσίωση.

Στο τέλος της ημέρας, αυτό που μένει δεν είναι το φύλο του καλλιτέχνη. Είναι η ποιότητα της δουλειάς του και το αποτύπωμα που αφήνει στους ανθρώπους.

Πιστεύετε ότι ο χώρος της ομορφιάς έχει πλέον ξεπεράσει τα στερεότυπα γύρω από το φύλο;

Πιστεύω ότι έχουμε κάνει πολύ μεγάλα βήματα. Ζούμε σε μια εποχή όπου οι άνθρωποι εκφράζονται πολύ πιο ελεύθερα και ο χώρος της ομορφιάς έχει ανοίξει τις πόρτες του σε πολύ περισσότερες μορφές έκφρασης συγκριτικά με το παρελθόν.

Βέβαια, δε θα έλεγα ότι τα στερεότυπα έχουν εξαφανιστεί εντελώς. Υπάρχουν ακόμη, αλλά πλέον αμφισβητούνται πολύ περισσότερο και δεν καθορίζουν τις επιλογές των ανθρώπων όπως παλαιότερα.

Στον επαγγελματικό χώρο, φυσικά, κάθε εταιρεία ή κάθε καμπάνια έχει τη δική της αισθητική και επιλέγει τα πρόσωπα που εξυπηρετούν το δημιουργικό της όραμα. Αυτό όμως αφορά την καλλιτεχνική κατεύθυνση μιας συγκεκριμένης δουλειάς και όχι το ποιος έχει δικαίωμα να εκφράζεται μέσα από την ομορφιά.

Για μένα, η ομορφιά δεν μπαίνει σε κουτάκια και δεν ανήκει σε κανένα φύλο. Είναι ένας τρόπος έκφρασης, μια μορφή δημιουργίας και μια αισθητική ανάγκη που αφορά όλους τους ανθρώπους.

Η αισθητική υπάρχει παντού γύρω μας: στη φύση, στην αρχιτεκτονική, στη ζωγραφική, στη μουσική, στους ανθρώπους. Είναι κάτι διαχρονικό και πανανθρώπινο. Και πιστεύω ότι όσο περισσότερο αφήνουμε τον καθένα να εκφράζεται αυθεντικά, τόσο πιο όμορφος γίνεται ο κόσμος μας.

Ποια χαρακτηριστικά θεωρείτε απαραίτητα για να ξεχωρίσει κάποιος σήμερα στον χώρο του make up;

Το μακιγιάζ έχει ως γνωστόν πολλά επίπεδα και κλάδους και είναι μία ανερχόμενη βιομηχανία η οποία αυτή τη στιγμή διέπει ώρες δόξας!! Είναι πιο διαδομένη από ποτέ! Ωστόσο, άλλα είναι τα χαρακτηριστικά ενός makeup artist που εργάζεται με ιδιώτες πελάτες, που ασχολείται με τη μόδα, με τον χώρος της τηλεόρασης, του κινηματογράφου ή των καλλιτεχνικών παραγωγών. Είναι ένας πολύ μεγάλος κόσμος, με πολλές διαφορετικές κατευθύνσεις.

Υπάρχουν όμως κάποια χαρακτηριστικά που πιστεύω ότι δεν αλλάζουν ποτέ, όποιον δρόμο κι αν επιλέξει κάποιος. Το πρώτο είναι η αγάπη για αυτή την τέχνη. Χωρίς πραγματική αγάπη δύσκολα μπορείς να αντέξεις τις απαιτήσεις και τη συνεχή εξέλιξη που χρειάζεται το επάγγελμα. Το δεύτερο είναι η αφοσίωση. Να έχεις τη διάθεση να δουλεύεις, να εξελίσσεσαι και να μη θεωρείς ποτέ ότι έμαθες τα πάντα. Το τρίτο είναι η συνεχής εξάσκηση. Στο μακιγιάζ δε σταματάς ποτέ να μαθαίνεις. Κάθε πρόσωπο, κάθε συνεργασία και κάθε νέα εμπειρία είναι ένα ακόμη μάθημα.

Και πάνω απ’ όλα, πρέπει να βάλεις την ψυχή σου μέσα σε αυτό. Οι τεχνικές διδάσκονται, η εμπειρία αποκτιέται, αλλά η ψυχή είναι αυτή που κάνει τη διαφορά. Είναι αυτή που μετατρέπει ένα σωστό μακιγιάζ σε μια δημιουργία που έχει συναίσθημα, χαρακτήρα και αφήνει το δικό της αποτύπωμα.

Αν όλα αυτά συνδυαστούν με σεβασμό προς τον άνθρωπο που κάθεται απέναντί σου, τότε πιστεύω ότι υπάρχουν οι πιο ουσιαστικές προϋποθέσεις για να ξεχωρίσει κάποιος, σε όποιον τομέα του μακιγιάζ κι αν επιλέξει να ακολουθήσει.

Υπήρξε στιγμή στην πορεία σας που σκεφτήκατε να τα παρατήσετε; Και τι ήταν αυτό που σας κράτησε;

Ναι, υπήρξε μία στιγμή που πραγματικά αναρωτήθηκα αν έπρεπε να συνεχίσω. Δεν ήταν εύκολη περίοδος και, για πρώτη φορά, πέρασε από το μυαλό μου η σκέψη ότι ίσως αυτός να μην είναι πια ο δρόμος μου.

Τελικά, όμως, αυτό που με κράτησε ήταν η δική μου αλήθεια. Όταν ηρέμησα και κοίταξα βαθιά μέσα μου, κατάλαβα ότι, από όλα όσα έχω αγαπήσει στη ζωή μου, αυτό εξακολουθούσε να είναι το πρώτο. Ήξερα ότι όσο έχω την υγεία μου, όσο ο Θεός μού δίνει τη δύναμη να δημιουργώ, δεν θέλω να σταματήσω.

Είμαι ένας άνθρωπος με πολλά ενδιαφέροντα. Μου αρέσει να μαθαίνω, να πειραματίζομαι και να ανακαλύπτω συνεχώς καινούρια πράγματα. Όμως, όσο κι αν εξελίσσομαι και ανοίγω νέους ορίζοντες, το μακιγιάζ παραμένει πάντα η μεγαλύτερη αγάπη μου και η πρώτη μου επιλογή.

Δεν το βλέπω απλώς ως επάγγελμα. Είναι ο τρόπος με τον οποίο εκφράζομαι, δημιουργώ και επικοινωνώ με τους ανθρώπους. Και γι’ αυτό δεν μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς αυτό. Πιστεύω πως όταν βρίσκεις κάτι που σε γεμίζει τόσο βαθιά, δεν το εγκαταλείπεις. Απλώς συνεχίζεις, ίσως με περισσότερη σοφία, αλλά με την ίδια αγάπη.

Ποιο είναι το μεγαλύτερο επαγγελματικό όνειρο που έχετε ακόμη και θέλετε να πραγματοποιήσετε;

Για να είμαι ειλικρινής, αισθάνομαι ότι η ζωή έχει ήδη ξεπεράσει τα επαγγελματικά όνειρα που κάποτε τολμούσα να κάνω.

Ποτέ δεν ονειρεύτηκα τίτλους, διακρίσεις ή κάτι μεγαλεπήβολο. Το μεγαλύτερό μου όνειρο ήταν πολύ πιο απλό και, τελικά, πολύ πιο ουσιαστικό: να μπορώ να ξυπνάω κάθε πρωί και να πηγαίνω σε μια δουλειά που να αγαπώ πραγματικά. Να γεμίζω από τους ανθρώπους που συναντώ, από τη δημιουργία, από την επικοινωνία και να νιώθω ότι, ακόμη και όταν κουράζομαι σωματικά, η ψυχή μου ξεκουράζεται!!

Για μένα αυτή είναι η μεγαλύτερη πολυτέλεια. Ή, όπως μου αρέσει να λέω, το να ζω ΠΟΛΥ-ΤΕΛΕΙΑ! Να έχεις μια καθημερινότητα που σε γεμίζει τόσο πολύ, ώστε να νιώθεις ευγνωμοσύνη που τη ζεις. Και αισθάνομαι πραγματικά ευλογημένη που το έχω καταφέρει.

Αν υπάρχει σήμερα ένα μεγαλύτερο όνειρο, αυτό δεν αφορά τόσο εμένα όσο τα παιδιά μου. Εύχομαι να τα βλέπω να προχωρούν στον δικό τους δρόμο, να κατακτούν τις κορυφές που εκείνα ονειρεύονται και να νιώθουν την ίδια χαρά και πληρότητα που νιώθω κι εγώ όταν δημιουργώ.

Δεν με ενδιαφέρει να ζήσω τα δικά μου όνειρα μέσα από τα παιδιά μου. Με ενδιαφέρει να τα καμαρώνω να ζουν τα δικά τους. Και αυτό, για εμένα, είναι ίσως η μεγαλύτερη ευλογία.

Υπάρχουν νέα σχέδια ή στόχοι που ετοιμάζετε για το μέλλον, είτε για τη σχολή είτε για εσάς προσωπικά;

Νομίζω ότι ένας άνθρωπος που σταματά να ονειρεύεται, σταματά και να εξελίσσεται. Οπότε, ναι, υπάρχουν πάντα νέα σχέδια, νέες ιδέες και καινούργιοι στόχοι, τόσο για τη σχολή όσο και για μένα προσωπικά.

Δεν είμαι όμως από τους ανθρώπους που ανακοινώνουν κάτι πριν έρθει η σωστή στιγμή. Μου αρέσει να δουλεύω αθόρυβα, να χτίζω με υπομονή και να μιλώ όταν πια υπάρχει κάτι ουσιαστικό να παρουσιάσω.

Αυτό που μπορώ να πω είναι ότι βρίσκομαι σε μια πολύ δημιουργική περίοδο και ότι υπάρχουν όμορφα πράγματα που ωριμάζουν. Όταν έρθει η κατάλληλη στιγμή, θα τα μοιραστώ με μεγάλη χαρά. Μέχρι τότε… θα ζητήσω μόνο λίγη υπομονή. Πιστεύω ότι τα πιο όμορφα νέα είναι αυτά που ανακοινώνονται όταν είναι πραγματικά έτοιμα να πάρουν ζωή.

Τι συμβουλή θα δίνατε στα νέα παιδιά που αγαπούν το μακιγιάζ αλλά φοβούνται να ακολουθήσουν το όνειρό τους;

Δεν ξέρω αν θα το έλεγα συμβουλή. Περισσότερο θα έλεγα ότι είναι μια κουβέντα που θα ήθελα να κάνω με κάθε νέο άνθρωπο που αγαπά το μακιγιάζ αλλά φοβάται να το ακολουθήσει.

Θα του έλεγα να κοιτάξει εμένα. Έναν άνθρωπο που χρειάστηκε αρκετό χρόνο για να πιστέψει πραγματικά ότι μπορεί να τα καταφέρει. Δεν γεννήθηκα με βεβαιότητες. Είχα φόβους, αμφιβολίες και πολλές φορές αναρωτήθηκα αν θα τα καταφέρω. Αυτό όμως που έμαθα στην πορεία είναι κάτι πολύ απλό. Αν το έχει καταφέρει ΕΝΑΣ άνθρωπος, τότε μπορούν να το καταφέρουν και ΑΛΛΟΙ!!. Δεν σημαίνει ότι θα είναι εύκολο. Σημαίνει όμως ότι είναι δυνατό.

Γι’ αυτό θα τους έλεγα να είναι απόλυτα ειλικρινείς με τον εαυτό τους. Να αναρωτηθούν: «Τι είναι αυτό που πραγματικά επιθυμώ;». Και όταν βρουν την απάντηση να αρχίσουν να χτίζουν τον δρόμο που θα τους οδηγήσει εκεί. Βήμα βήμα. Με υπομονή, με επιμονή και με πολλή δουλειά.

Οι φόβοι θα υπάρχουν πάντα. Είναι μέρος του μυαλού μας και πολλές φορές προσπαθούν να μας κρατήσουν εκεί όπου νιώθουμε ασφαλείς. Δεν πιστεύω όμως ότι γεννηθήκαμε για να ζούμε μόνο μέσα στην ασφάλεια. Πιστεύω ότι γεννηθήκαμε για να ανακαλύψουμε ποιοι πραγματικά είμαστε.

Γι’ αυτό δεν θα ήθελα ποτέ να εγκαταλείψουν τον εαυτό τους εξαιτίας του φόβου. Θα ήθελα να του δώσουν το χέρι και να τον οδηγήσουν εκεί όπου πραγματικά λαχταρά να βρεθεί. Γιατί, στο τέλος της ημέρας, το μεγαλύτερο ρίσκο δεν είναι να αποτύχεις. Το μεγαλύτερο ρίσκο είναι να ΜΗΝ ΕΧΕΙΣ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕΙ ποτέ…

Αν μπορούσατε να δώσετε μία μόνο συμβουλή στον νεότερο εαυτό σας όταν ξεκινούσατε, ποια θα ήταν αυτή;

Νομίζω ότι θα του έλεγα μόνο μία φράση: «Τα πας καλά. Συνέχισε.» Όχι γιατί δεν έκανε λάθη. Έκανε πολλά. Όχι γιατί δεν φοβήθηκε. Φοβήθηκε αρκετές φορές. Αλλά γιατί σήμερα ξέρω ότι κάθε δυσκολία, κάθε αμφιβολία και κάθε εμπόδιο τον οδήγησαν ακριβώς εκεί που έπρεπε να φτάσει.

Αν μπορούσα να του μιλήσω, θα του έλεγα να πιστέψει λίγο περισσότερο στον εαυτό του και λίγο λιγότερο στους φόβους του. Να μη βιάζεται να αποδείξει τίποτα σε κανέναν και να απολαμβάνει περισσότερο τη διαδρομή.

Θα του έλεγα, επίσης, να είναι πιο επιεικής με τον εαυτό του. Να καταλαβαίνει ότι η εξέλιξη θέλει χρόνο και ότι δεν χρειάζεται να τα ξέρει όλα από την αρχή. Αρκεί να συνεχίζει να αγαπά αυτό που κάνει και να μην εγκαταλείπει ποτέ την προσπάθεια.

Και στο τέλος θα του χαμογελούσα και θα του έλεγα: «Μην ανησυχείς τόσο. Όλα όσα σήμερα σε φοβίζουν, μια μέρα θα γίνουν η δύναμή σου. Τα πας καλά… συνέχισε.»

Τελικά, τι σημαίνει για εσάς η ομορφιά πέρα από το μακιγιάζ;

Η ομορφιά είναι η αισθητική. Είναι κάτι που υπάρχει παντού γύρω μας. Στη φύση, στο φως, στα χρώματα, στις αναλογίες, στη μουσική, στους ανθρώπους, στις σχέσεις. Πιστεύω ότι ο Θεός μάς χάρισε απλόχερα αυτή την αίσθηση του όμορφου και ότι γεννιόμαστε όλοι με την ικανότητα να τη νιώθουμε.

Στην πορεία της ζωής μας επηρεαζόμαστε από το περιβάλλον, την εποχή και τις εμπειρίες μας. Η αισθητική του καθενός διαμορφώνεται, εξελίσσεται και ωριμάζει. Όμως η ανάγκη μας να αναζητούμε την ομορφιά δεν χάνεται ποτέ. Για εμένα, η αισθητική δεν είναι πολυτέλεια. Είναι μια βαθιά ανθρώπινη ανάγκη. Είναι μια εμπειρία που γαληνεύει την ψυχή, που μας φέρνει πιο κοντά στην αρμονία και μας βοηθά να βλέπουμε τον κόσμο με περισσότερη ευαισθησία.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο βλέπω και το μακιγιάζ. Δεν είναι απλώς χρώματα πάνω σε ένα πρόσωπο. Όταν γίνεται με σεβασμό και μέτρο, μπορεί να βοηθήσει έναν άνθρωπο να νιώσει πιο ολοκληρωμένος, πιο ήρεμος, πιο κοντά στον εαυτό του. Και αυτό, για εμένα, είναι η πραγματική του αξία.

Τελικά, πιστεύω ότι η αισθητική είναι ένας από τους θεμέλιους λίθους της ανθρώπινης ύπαρξης. Δεν υπάρχει μόνο στα καλλυντικά, ούτε μόνο στην τέχνη. Υπάρχει στον τρόπο που ζούμε, στον τρόπο που φερόμαστε, στον τρόπο που αγαπάμε και στον τρόπο που αφήνουμε τον κόσμο λίγο πιο όμορφο από ό,τι τον βρήκαμε.

Η συζήτησή μας με την Ελένη Τερεζάκη δεν αφορά μόνο τον κόσμο της ομορφιάς ή του μακιγιάζ. Είναι μια ανθρώπινη ιστορία για τα όνειρα που περιμένουν υπομονετικά τη στιγμή που θα τους επιτρέψουμε να γίνουν πραγματικότητα.

Μέσα από την πορεία της καταλαβαίνουμε πως καμία διαδρομή δεν είναι χαμένη, αφού κάθε εμπειρία μπορεί να γίνει το θεμέλιο για το επόμενο βήμα. Πάνω απ’ όλα, όμως, μας υπενθυμίζει ότι η πραγματική επιτυχία δεν βρίσκεται μόνο στην επαγγελματική καταξίωση, αλλά στο να ξυπνάς κάθε πρωί και να κάνεις αυτό που αγαπάς.

Ελπίζουμε πως η συνέντευξη αυτή θα εμπνεύσει ιδιαίτερα τους νέους ανθρώπους που αναζητούν ακόμη τον δρόμο τους. Γιατί, όπως δείχνει και η ιστορία της Ελένης, οι απαντήσεις υπάρχουν ήδη μέσα μας. Αρκεί να αφιερώσουμε λίγο χρόνο, να αφουγκραστούμε τον εαυτό μας και να βρούμε το θάρρος να ακολουθήσουμε αυτό που πραγματικά αγαπάμε.

Συνέντευξη: Ερμίνα Μαρία Μουρατίδου Παπαγεωργοπούλου
Επιμέλεια: Βάγια Ραφαηλία Παράσχου