Σήμερα έχουμε τη χαρά και την τιμή να φιλοξενούμε στο EMVP News την Ελένη Λιάσκα, μια ηθοποιό που αγαπήθηκε ιδιαίτερα από το κοινό μέσα από το «Καφέ της Χαράς» και που όλα αυτά τα χρόνια συνεχίζει να ακολουθεί τη δική της ξεχωριστή καλλιτεχνική διαδρομή.

Με ένα χαμόγελο που σε κερδίζει και μια προσωπικότητα που φαίνεται να κουβαλά την ίδια ζεστασιά και ειλικρίνεια, η Ελένη μιλά για την πορεία της στην υποκριτική, την αγάπη της για το θέατρο, το θεατρικό εργαστήρι που δημιούργησε στην Καλαμάτα, αλλά και για τη ζωή, την τέχνη και την ανάγκη να παραμένουμε αληθινοί.

Διαβάστε παρακάτω όσα μοιράστηκε μαζί μας:

Αν γυρίσουμε πίσω στα παιδικά σας χρόνια, ποια στοιχεία του παιδιού που ήσασταν αναγνωρίζετε σήμερα στη γυναίκα και την ηθοποιό που έχετε γίνει;

Σίγουρα θα ξεκινούσα από την καλλιτεχνική μου φύση, με την οποία γεννήθηκα, ζω και, όπως λέω, θα πεθάνω. 

Δεν είναι κάτι που επέλεξα να έχω. Είναι ο τρόπος με τον οποίο υπάρχω. Είμαι καλλιτεχνική φύση από όλες τις πλευρές· στον τρόπο που σκέφτομαι, στον τρόπο που εκφράζομαι, στον τρόπο που λειτουργώ ακόμη και στην καθημερινότητά μου. Υπάρχει μέσα μου μια πολυπλοκότητα που πιστεύω ότι υπήρχε από παιδί και συνεχίζει να με χαρακτηρίζει μέχρι σήμερα.

Και μετά θα έλεγα τον αυθορμητισμό μου, αλλά και την αθωότητα — θα τολμήσω να πω και την αγαθότητά μου. Παρόλο που νομίζω ότι δεν μου φαίνεται καθόλου, είναι ένα κομμάτι μου που έχει παραμείνει πολύ ζωντανό. Άνθρωποι που με γνωρίζουν πραγματικά καλά μπορούν να το επιβεβαιώσουν: πολλές φορές είμαι, παραείμαι, αγαθή σε κάποια πράγματα.

Η ζωή σε μαθαίνει να προστατεύεσαι, να αμφιβάλλεις, να γίνεσαι πιο προσεκτικός. Εγώ, όμως, θέλω να πιστεύω ότι μέσα μου έχει μείνει ακόμη εκείνο το παιδί που αισθάνεται, συναισθάνεται, εμπιστεύεται, αυθορμητίζεται και βλέπει τον κόσμο με έναν δικό του, λίγο πιο καλλιτεχνικό και παιχνιδιάρικο τρόπο.

Πότε καταλάβατε ότι η υποκριτική δεν ήταν απλώς ένα όνειρο, αλλά ένας δρόμος που θέλατε πραγματικά να ακολουθήσετε;

Καταρχάς, θα έλεγα ότι η υποκριτική δεν ήταν ποτέ όνειρο με την κλασική έννοια. Δεν ήμουν από τα παιδιά που έλεγαν από μικρά «θέλω να γίνω ηθοποιός». Αυτό που θυμάμαι, όμως, είναι ότι είχα πάντα πολύ έντονα μέσα μου την εικόνα του εαυτού μου πάνω σε μια σκηνή.
Θυμάμαι, για παράδειγμα, να κάθομαι στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου, καθώς οδηγούσε η μαμά μου, και να φαντάζομαι τον εαυτό μου πάνω στη σκηνή. Να παίζω, να τραγουδάω, να χορεύω, να κάνω θέατρο, ό,τι κι αν σήμαινε κάθε φορά αυτό. Και, φυσικά, να με χειροκροτούν και να με θαυμάζουν. Και το λέω όσο πιο ταπεινά μπορεί να το πει ένας καλλιτέχνης, γιατί προσωπικά πιστεύω ότι αν ακούσουμε έναν καλλιτέχνη να λέει πως δεν έχει ανάγκη τον θαυμασμό, μάλλον δεν λέει όλη την αλήθεια. Δεν μπορεί να είσαι καλλιτέχνης και να μην κουβαλάς μέσα σου, σε κάποιο βαθμό, αυτή την ανάγκη να επικοινωνήσεις με τους άλλους και να πάρεις πίσω κάτι από αυτούς… 

Ήθελα να μπω στην Καλών Τεχνών για ζωγράφος αλλά τελικά οδηγήθηκα εκεί που έπρεπε… γιατί ακολούθησα τον δρόμο που είχε γράψει η μοίρα μου, που μου ταίριαζε περισσότερο ίσως, πριν καλά καλά το καταλάβω εγώ η ίδια.

Έχετε συμμετάσχει σε αγαπημένες τηλεοπτικές σειρές, όπως το «Καφέ της Χαράς» και η «Ονειροαγίδα». Υπάρχει κάποιος ρόλος ή κάποια συνεργασία που έχει ξεχωριστή θέση στην καρδιά σας;

Η κάθε συνεργασία και ο κάθε ρόλος έχει και μια ξεχωριστή θέση μέσα μου για χίλιους δύο λόγους. Οπότε πάντα στο τέλος της μέρας το μόνο που νιώθω είναι ευγνωμοσύνη για όλα όσα μου έχει φέρει η ζωή.

Τι θυμάστε πιο έντονα από την εποχή του «Καφέ της Χαράς» και τι σημαίνει σήμερα για εσάς αυτή η σειρά που αγαπήθηκε τόσο από το κοινό;

Θυμάμαι ότι καλά καλά δεν είχα προλάβει να μπω στη σχολή και όλα έγιναν τόσο γρήγορα. Κι όμως, ταυτόχρονα, ένιωθα ότι όλα ήταν απολύτως φυσιολογικά. Σαν να έπρεπε να γίνουν ακριβώς έτσι. Σαν να το ήξερα ήδη κάπου μέσα μου. Ένιωθα τόσο οικεία με όλο αυτό, που πραγματικά δεν μπορώ να το εξηγήσω διαφορετικά. Δεν υπήρχε η αίσθηση ότι μπαίνω σε κάτι ξένο ή άγνωστο· ήταν σαν να συναντούσα κάτι που, με έναν τρόπο, με περίμενε.

Σήμερα το Καφέ της Χαράς είναι κάτι που ξέρω ότι μου έχει προσφέρει απίστευτα μεγάλες ποσότητες αγάπης από τον κόσμο κι αυτή η αγάπη είναι ένα από τα πολυτιμότερα αγαθά που έχω πάρει μέσα από τη δουλειά μου.

Από όλους τους χαρακτήρες που έχετε υποδυθεί, υπάρχει κάποιος που σας δυσκόλεψε ιδιαίτερα ή σας έκανε να ανακαλύψετε μια διαφορετική πλευρά του εαυτού σας;

Δεν θα έλεγα ότι κάποιος ρόλος με δυσκόλεψε ιδιαίτερα. Θα έλεγα όμως ότι μέσα από κάθε ρόλο ανακαλύπτεις ή επανασυνδέεσαι με πλευρές του εαυτού σου. Πιστεύω έτσι κι αλλιώς ότι οι καλλιτέχνες είμαστε πολυδιάστατα, υπερπολυδιάστατα όντα! Το ότι μπαίνοντας μέσα σε ένα ρόλο, μπορείς να συναντήσεις ξανά ένα κομμάτι του εαυτού σου ή να γνωρίσεις κάποιο καινούριο, είναι ένα από τα πιο όμορφα και μαγικά που δίνει το θέατρο. 

Πίσω από τη λάμψη της τηλεόρασης και του θεάτρου υπάρχουν πολλές δυσκολίες. Ποια ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση που χρειάστηκε να αντιμετωπίσετε στην πορεία σας;

Νομίζω ότι η μεγαλύτερη πρόκληση που χρειάστηκε να αντιμετωπίσω δεν είχε τελικά να κάνει τόσο με τη δουλειά την ίδια, όσο με το πόσο δύσκολο είναι να μάθεις να ζεις σε έναν κόσμο που μπορεί να γίνει πολύ άδικος. Σε έναν κόσμο που πολλοί φορούν παράσημο την αδικία και την υποκρισία. Τα δύο μόνα που από μικρή δεν αντέχω! Ο τρόπος που σκέφτομαι είναι η δύναμή μου αλλά μπορεί να γίνει και η καταδίκη μου αν δε προστατεύσω τον εαυτό μου.

Έχετε δημιουργήσει το δικό σας θεατρικό εργαστήρι στην Καλαμάτα. Τι σας οδήγησε σε αυτή την απόφαση και τι θέλετε να προσφέρετε μέσα από αυτό στους νέους ανθρώπους;

Για εμένα το θέατρο δεν ήταν ποτέ μόνο η σκηνή, ένας ρόλος ή μια παράσταση. Είναι ένας τρόπος να γνωρίσεις τον εαυτό σου. Να μάθεις να εκφράζεσαι, να ακούς, να παρατηρείς, να συναισθάνεσαι. Και κυρίως να συμφιλιώνεσαι με όλες εκείνες τις πλευρές του εαυτού σου που ίσως στην καθημερινή ζωή προσπαθείς να κρύψεις. Αυτό θα ήθελα να προσφέρω και στα παιδιά και στους ενήλικες που έρχονται στο εργαστήρι. Δεν με ενδιαφέρει μόνο να μάθουν να «παίζουν» θέατρο. Με ενδιαφέρει να έχουν έναν χώρο όπου μπορούν να είναι ελεύθεροι!  Να δοκιμάζουν, να κάνουν λάθη χωρίς να φοβούνται και να ανακαλύπτουν τον εαυτό τους. ΝΑ ΕΚΦΡΑΖΟΝΤΑΙ ΑΦΟΒΑ.

Γιατί επιλέξατε την Καλαμάτα ως τόπο ζωής και δημιουργίας; Τι είναι αυτό που σας κρατά εκεί;

Δεν επιλέγουμε πάντα εμείς τους τόπους στους οποίους θα ζήσουμε. Κάποιες φορές σε επιλέγουν κι εκείνοι! Έχω αλλάξει τόσες φορές, είτε χώρες είτε πόλεις, που το πιστεύω πολύ αυτό! Η Καλαμάτα είναι ένας τόπος που μου δίνει μια αίσθηση ηρεμίας που έχω ανάγκη. Είναι ένας τόπος που μου επιτρέπει να ζω με έναν ρυθμό πιο ανθρώπινο, να έχω επαφή με τη φύση, που για εμένα είναι πολύ σημαντικό. Εδώ έχω δημιουργήσει μια άλλη ζωή. Έχω ανθρώπους που αγαπώ, έχω το εργαστήρι μου, έχω πράγματα που έχουν πλέον ρίζες.

Πιστεύετε ότι ένας καλλιτέχνης μπορεί να δημιουργεί ουσιαστικά και μακριά από την Αθήνα ή τελικά η απόσταση μπορεί να γίνει πηγή έμπνευσης;

Η τέχνη δεν έχει γεωγραφικά όρια. Αν υπάρχει μέσα σου η ανάγκη να δημιουργήσεις, θα βρεις τον τρόπο να το κάνεις είτε βρίσκεσαι στην Αθήνα είτε στην Καλαμάτα είτε οπουδήποτε αλλού. Ίσως αυτό που έχει σημασία δεν είναι τόσο το πού βρίσκεσαι, αλλά το πόσο αληθινά κοιτάς τον κόσμο γύρω σου και τη ψυχή μέσα σου. Έτσι μπορείς να δημιουργείς ακόμη κι αν είσαι κλεισμένος σε κλουβί.

Αν απέναντί σας καθόταν σήμερα μια νέα κοπέλα που ονειρεύεται να γίνει ηθοποιός, ποια θα ήταν η σημαντικότερη συμβουλή που θα της δίνατε;

Θα της έλεγα να ζήσει. Να διαβάσει, να ταξιδέψει, να ερωτευτεί, να απογοητευτεί, να κάνει λάθη, να γελάσει, να κλάψει. Να παρατηρεί τους ανθρώπους και να προσπαθεί να τους καταλαβαίνει. Γιατί όλα αυτά που ζούμε, ακόμη κι αυτά που νομίζουμε ότι δεν έχουν καμία σχέση με την τέχνη, κάποια στιγμή γίνονται υλικό μέσα μας. Αυτά λέω πάντα και στους μαθητές μου στο εργαστήρι.

Ο μεγαλύτερος πλούτος ενός καλλιτέχνη είναι ακριβώς αυτό που τον κάνει μοναδικό οπότε και πάνω εκεί πιστεύω ότι πρέπει κάποιος να χτίσει και όχι σε κίβδηλα μονοπάτια.

Τι θα της λέγατε να προσέξει ιδιαίτερα στον καλλιτεχνικό χώρο και ποια όρια θεωρείτε ότι δεν πρέπει ποτέ να ξεπερνά;

Να μη χάσει ποτέ τον εαυτό της στην προσπάθειά της να γίνει αποδεκτή. Νομίζω ότι αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο στοίχημα για έναν καλλιτέχνη. Παρόλο που κρύβει μεγάλους κινδύνους αν είσαι ο εαυτός σου, αν ο εαυτός σου είναι μακριά από τα «αποδεκτά» και δεν είσαι διατεθειμένος να υποταχθείς σε όσα το εκάστοτε σύστημα θεωρεί σωστά ή βολικά. Για εμένα όμως υπάρχει πολύ μεγάλο κόστος στο να προδώσεις αυτό που είσαι μόνο και μόνο για να ταιριάξεις και να μην εξοστρακιστείς.

Καλώς ή κακώς , είμαι πάντα ωμά ειλικρινής, οπότε αυτή είναι η συμβουλή μου, μαζί όμως και με το πρόσεχε! Αν έχει ευαίσθητη ψυχή, προσοχή…

Ποια είναι τα επόμενα σχέδιά σας και τι θα θέλατε να κρατήσει το κοινό από την επόμενη σελίδα της καλλιτεχνικής σας πορείας;

Σχέδια δε θυμάμαι να έχω κάνει ποτέ! Πάω όπως με πάει. Η ζωή ξέρει!

Κλείνοντας, αν μπορούσατε να συναντήσετε τη νεότερη εκδοχή του εαυτού σας, λίγο πριν ξεκινήσει αυτό το ταξίδι, τι θα της λέγατε;

Κάτι που ήδη ξέρει… η ζωή είναι όμορφη! Όλα πάνε καλά!

Ευχαριστούμε θερμά την Ελένη Λιάσκα για την όμορφη συζήτηση, αλλά και για την εμπιστοσύνη να μοιραστεί μαζί μας σκέψεις και στιγμές από τη ζωή και την πορεία της. Της ευχόμαστε ολόψυχα να συνεχίσει να δημιουργεί, να χαμογελά και να λάμπει, κρατώντας πάντα ζωντανή εκείνη την αθωότητα και την αυθεντικότητα που τόσο όμορφα τη χαρακτηρίζουν.

Συνέντευξη: Ερμίνα Μαρία Μουρατίδου Παπαγεωργοπούλου
Επιμέλεια: Βάγια Ραφαηλία Παράσχου