(Για να διαβάσετε τη συνέντευξη στα αλβανικά, μετακινηθείτε πιο κάτω. – Për të lexuar intervistën në gjuhën shqipe, lëvizni më poshtë.)

Σήμερα έχουμε τη χαρά να φιλοξενούμε μια ξεχωριστή καλεσμένη από μια γειτονική χώρα.
Η Brunilda Cami είναι μια καταξιωμένη και σοβαρή δημοσιογράφος στην Αλβανία, γνωστή για τη δουλειά της στο Euronews Albania και την εκπομπή “Health O’Clock”. Γεννημένη και μεγαλωμένη στην Peshkopi, έχει σπουδάσει στο Πανεπιστήμιο των Τιράνων και έχει αφιερώσει τη ζωή της στην ενημέρωση και την επικοινωνία.

Την ευχαριστούμε θερμά που μας παραχώρησε με προθυμία αυτή τη συνέντευξη και μοιράστηκε μαζί μας προσωπικές σκέψεις και στιγμές.

Χαιρόμαστε πάντα να γνωρίζουμε συναδέλφους από άλλες χώρες, γιατί ο δημοσιογράφος δεν είναι μόνο ρεπορτάζ και φώτα. Κρύβει πίσω του έναν άνθρωπο με ευαισθησίες, όνειρα, δυσκολίες και προσωπικές αξίες — και κάθε ιστορία αξίζει να ειπωθεί.

Πού μεγαλώσατε και πώς ήσασταν σαν παιδί;

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Πέσκοπι, μια μικρή πόλη στη βόρεια Αλβανία. Ήμουν ένα ήσυχο και επιλεκτικό παιδί.

Ποιος σας ασκούσε μεγαλύτερη επιρροή όταν ήσασταν μικρή – και γιατί;

Η μητέρα μου. Για μένα ήταν σαν ηρωίδα – ασταμάτητη και πρόθυμη να κάνει τα πάντα για την οικογένειά της, τα παιδιά της, εμένα και τις αδελφές μου.

Ποια είναι μια παιδική ανάμνηση που ακόμα σας κάνει να χαμογελάτε;

Στην Αλβανία της δεκαετίας του ’90, αμέσως μετά την πτώση του κομμουνιστικού καθεστώτος, άρχισαν να προβάλλονται διαγωνισμοί ομορφιάς στην τηλεόραση. Τους μιμούμασταν κάνοντας παραστάσεις στις σκάλες της πολυκατοικίας μας. Κάναμε επιδείξεις μόδας, και ακόμα και σήμερα χαμογελάω όταν το θυμάμαι!

Ποιες αξίες σας δίδαξε η οικογένειά σας και σας καθοδηγούν μέχρι σήμερα;

Σκληρή δουλειά και επιμονή. Να μην τα παρατάω μπροστά στις δυσκολίες, να θυμάμαι πάντα ότι τίποτα δεν έρχεται εύκολα χωρίς προσπάθεια.

Πέρα από τη δημοσιογραφία, τι σας φέρνει πραγματική χαρά;

Η οικογένεια – ο χρόνος με τον σύζυγο και τα παιδιά μου – και η ζωγραφική. Η ζωγραφική είναι ένα πάθος που μου προσφέρει γαλήνη και χαρά, παράλληλα με τη δημοσιογραφία.

Πότε ήταν η τελευταία φορά που συγκινηθήκατε βαθιά από κάτι απροσδόκητο;

Τον Δεκέμβριο του 2019, όταν ο πατέρας μου έπεσε σε κώμα λόγω προβλημάτων στους πνεύμονες. Ήταν απρόσμενο και μου πήρε χρόνια να αποδεχτώ ότι δεν είναι πια εδώ.

Πώς φροντίζετε την καρδιά και την ψυχή σας σε δύσκολες στιγμές;

Ενθαρρύνω τον εαυτό μου θυμίζοντας ότι τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι χειρότερα. Λίγη μουσική, ένα ποτήρι κρασί ή ένα ταξίδι με βοηθούν να νιώσω καλύτερα στις δύσκολες στιγμές.

Ποιος είναι ένας προσωπικός φόβος που έπρεπε να ξεπεράσετε;

Φοβόμουν να δοκιμάζω νέες εμπειρίες και προκλήσεις, αλλά έμαθα ότι η εξέλιξη έρχεται όταν βγαίνεις από τη ζώνη άνεσής σου.

Πώς είναι για εσάς μια ήρεμη μέρα;

Ξεκινά με το να φύγω στην ώρα μου για τη δουλειά, να μην ακυρωθεί καμία από τις προγραμματισμένες μου συνεντεύξεις και τελειώνει με μια ταινία το βράδυ.

Έχετε κάποιο καθημερινό τελετουργικό ή συνήθεια που σας γειώνει;

Ξεκινάω τη μέρα με καφέ, τον πίνω στο αυτοκίνητο πηγαίνοντας στη δουλειά ακούγοντας μουσική.

Ποιο είναι ένα μικρό πράγμα στην καθημερινότητά σας που κάνει μεγάλη διαφορά;

Μια ήσυχη στιγμή το πρωί – λίγες βαθιές ανάσες ή το να απολαύσω τον καφέ μου – με βοηθά να νιώθω ήρεμη και συγκεντρωμένη για την ημέρα.

Υπάρχει κάτι που συχνά παρεξηγούν οι άλλοι σε εσάς;

Η σοβαρότητά μου. Όσοι με βλέπουν από μακριά μερικές φορές νομίζουν ότι είμαι αλαζονική, αλλά δεν είμαι.

Ποιο είναι ένα πράγμα που λίγοι γνωρίζουν για εσάς αλλά θα θέλατε να το ξέρουν;

Δεν είμαι αλαζονική – στην πραγματικότητα είμαι πολύ φιλική.

Όταν σβήνουν οι κάμερες, πότε νιώθετε περισσότερο ο εαυτός σας;

Όταν βγάζω το μακιγιάζ και τα τακούνια και αφήνω τα μαλλιά μου κάτω – τότε νιώθω πραγματικά ο εαυτός μου.

Ποια είναι η πιο ευγενική πράξη που έχει κάνει κάποιος για εσάς;

Δεν μου έρχεται κάτι εξαιρετικό στο μυαλό, αλλά κάθε καλή κουβέντα που μου έχει πει κάποιος, τη θεωρώ πράξη καλοσύνης. Με κάνει να νιώθω όμορφα.

Τι σημαίνει για εσάς η «επιτυχία» – όχι επαγγελματικά αλλά προσωπικά;

Να δω τα δύο μου παιδιά ολοκληρωμένα, να έχουν τελειώσει τις σπουδές τους και να έχουν πετύχει στη ζωή. Τότε θα πω «τα κατάφερα».

Έχετε νιώσει ποτέ ότι θέλετε να τα παρατήσετε; Τι σας κράτησε;

Μερικές φορές ναι, αλλά πάντα υπήρχε κάποιος να με συμβουλέψει και να με βοηθήσει να ξεκαθαρίσω τις σκέψεις μου. Δεν είμαι αποτυχημένη, οπότε δεν μπορώ να αφήνω πράγματα στη μέση.

Αν μπορούσατε να στείλετε ένα μήνυμα στον νεότερο εαυτό σας, ποιο θα ήταν;

Πίστεψε στον εαυτό σου. Είσαι πιο δυνατή απ’ όσο νομίζεις και αξίζεις περισσότερο απ’ ό,τι λένε οι άλλοι.

Τι συνεχίζετε να ονειρεύεστε, ακόμη και τώρα;

Επαγγελματικά δεν ονειρεύομαι πολύ – δουλεύω για να κάνω αυτό που θέλω πραγματικότητα. Πιστεύω ότι τώρα βρίσκομαι εκεί που θέλω να είμαι. Τα παιδιά μου, η αποφοίτησή τους και οι οικογένειές τους είναι το μεγαλύτερό μου όνειρο.

Πώς θα θέλατε να σας θυμούνται – όχι ως δημοσιογράφο αλλά ως άνθρωπο;

Ως έναν άνθρωπο με καλοσύνη και ανθρωπισμό, που βοήθησε όσους είχαν ανάγκη.

Σας ευχαριστώ για την ευκαιρία να μοιραστώ την ιστορία μου και για αυτή την ουσιαστική συνέντευξη!

Ευχαριστούμε θερμά τη Brunilda Cami για τον χρόνο της και τη διάθεσή της να μοιραστεί μαζί μας προσωπικές στιγμές και σκέψεις πέρα από τη δημοσιογραφική της ταυτότητα. Η παρουσία της αποτελεί για εμάς μια ξεχωριστή τιμή και ευχόμαστε να έχουμε την ευκαιρία να συνεργαστούμε ξανά στο μέλλον.

Συνέντευξη: Ερμίνα Μαρία Μουρατίδου Παπαγεωργοπούλου

Επιμέλεια: Βάγια Ραφαηλία Παράσχου

Στη συνέχεια, η συνέντευξη μεταφρασμένη στην αλβανική γλώσσα. – Në vazhdim, intervista e përkthyer në gjuhën shqipe.

Sot kemi kënaqësinë të presim një të ftuar të veçantë nga një vend fqinj.
Brunilda Cami është një gazetare e njohur dhe e respektuar në Shqipëri, e cila ka fituar vlerësim për punën e saj në Euronews Albania dhe emisionin “Health O’Clock”. E lindur dhe rritur në Peshkopi, ajo ka studiuar në Universitetin e Tiranës dhe i ka kushtuar jetën e saj informimit dhe komunikimit.

E falënderojmë përzemërsisht që pranoi me dëshirë të ndajë me ne këtë intervistë dhe të ndajë mendimet dhe momentet e saj personale.

Gjithmonë gëzohemi kur kemi mundësinë të njohim kolegë nga vende të tjera, sepse gazetari nuk është vetëm raportim dhe dritat e kamerave.
Pas tij fshihet një njeri me ndjeshmëri, ëndrra, vështirësi dhe vlera personale — dhe çdo histori meriton të tregohet.

Ku u rrite dhe çfarë fëmije ishe?

U linda dhe u rrita në Peshkopi, një qytet i vogël në veri të Shqipërisë. Isha një fëmijë i qetë dhe selektiv.

Kush ishte ndikimi më i madh në fëmijërinë tënde — dhe pse?

Nëna ime. Për mua ajo ishte si një heroinë — e pandalshme dhe e gatshme të bënte gjithçka për familjen, fëmijët e saj, për mua dhe motrat e mia.

Cili kujtim nga fëmijëria të bën ende të buzëqeshësh?

Në Shqipërinë e viteve 1990, pas rënies së regjimit komunist, në TV filluan të shfaqeshin konkurse bukurie. Ne i imitonim ato duke bërë shfaqje në shkallët e pallatit tonë. Bënim sfilata mode dhe ende buzëqesh kur e kujtoj!

Çfarë vlerash të ka mësuar familja që të udhëheqin ende sot?

Puna e palodhur dhe vendosmëria. Të mos dorëzohesh kurrë përballë vështirësive dhe të mbash mend se asgjë nuk arrihet pa përpjekje.

Përveç gazetarisë, çfarë të sjell me të vërtetë gëzim?

Familja — koha e kaluar me bashkëshortin dhe fëmijët — dhe piktura. Piktura është një pasion që më jep qetësi dhe lumturi bashkë me gazetarinë.

Kur ishte hera e fundit që u ndjeve thellësisht i/e prekur nga diçka e papritur?

Në dhjetor 2019, kur babai im ra në koma për shkak të problemeve me mushkëritë. Ishte e papritur dhe më mori vite ta pranoja që nuk është më.

Si kujdesesh për zemrën dhe shpirtin tënd në kohë të vështira?

E inkurajoj veten duke kujtuar që gjithmonë mund të ishte më keq. Një muzikë e mirë, një gotë verë ose një udhëtim më ndihmojnë të ndihem më mirë.

Cili është një frikë personale që ke kapërcyer?

Dikur kisha frikë të provoja përvoja të reja, por mësova që rritja ndodh kur del nga zona e rehatisë.

Si duket një ditë paqeje për ty?

Fillohet me të ikurit në punë me kohë, pa anulime të intervistave të planifikuara dhe përfundon me një film në mbrëmje.

A ke ndonjë ritual të përditshëm që të tokëzon?

E filloj ditën me një kafe, që e pi në makinë gjatë rrugës për në punë duke dëgjuar muzikë.

Cili është një detaj i vogël i përditshmërisë që bën një ndryshim të madh?

Një moment qetësie në mëngjes — disa frymëmarrje të thella ose një kafe e shijuar — më ndihmon të ndihem e qetë dhe e fokusuar.

A ka diçka që njerëzit shpesh keqkuptojnë për ty?

Seriozitetin tim. Njerëzit që më shohin nga larg ndonjëherë mendojnë se jam arrogante, por nuk jam.

Cili është një fakt për ty që pak njerëz e dinë por do doje të dinin?

Që nuk jam arrogante — në të vërtetë jam shumë shoqërore.

Kur kamerat janë fikur, si ndihesh më shumë vetja?

Kur heq grimmin dhe takat dhe lë flokët poshtë — atëherë ndjehem me të vërtetë vetja ime.

Cili është gjesti më i mirë që dikush ka bërë ndonjëherë për ty?

Asgjë e jashtëzakonshme nuk më vjen ndër mend, por çdo fjalë e mirë që më është thënë më bën të ndihem mirë dhe është një akt mirësie.

Çfarë do të thotë “sukses” për ty, në mënyrë personale — jo profesionale?

Të shoh dy fëmijët e mi të realizuar, të kenë mbaruar studimet dhe të kenë sukses në jetë. Atëherë do them: e bëra.

A e ke ndjerë ndonjëherë se do dorëzoheshe? Çfarë të ndihmoi të qëndroje?

Disa herë, por sa herë që doja të dorëzohesha, dikush ishte atje për të më këshilluar dhe qartësuar mendimet. Nuk jam e dështuar, kështu që nuk mund të lë gjërat përgjysmë.

Nëse mund të dërgoje një mesazh vetes tënde më të re, çfarë do t’i thoshe?

Beso tek vetja. Je më e fortë nga sa mendon dhe vlen më shumë nga sa thonë të tjerët.

Çfarë ëndërron ende, edhe sot?

Profesionalisht, nuk ëndërroj shumë — punoj për të realizuar ato që dua. Besoj se jam aty ku dua të jem. Fëmijët e mi, përfundimi i studimeve të tyre dhe familjet e tyre janë ëndrrat më të mëdha.

Si do doje të të kujtonin — jo si gazetare, por si njeri?

Si një njeri të mirë dhe human që ndihmoi këdo që kishte nevojë.

Ju faleminderit për mundësinë që më dhatë të ndaj historinë time dhe për këtë intervistë të menduar me kujdes!

E falënderojmë sinqerisht Brunilda Cami për kohën dhe gatishmërinë e saj për të ndarë me ne momente dhe mendime personale, përtej identitetit të saj si gazetare. Prania e saj ishte një nder i veçantë për ne dhe shpresojmë të kemi mundësinë të bashkëpunojmë sërish në të ardhmen.

Intervistë: Ermina Maria Mouratidou Papageorgopoulou

Redaktimi: Vagia Rafailia Paraschou