Με μεγάλη χαρά και τιμή φιλοξενούμε στο EMVP News μια συνέντευξη με τον σπουδαίο ηθοποιό και σκηνοθέτη Δημήτρη Γιώτη.
Ο Δημήτρης γεννήθηκε στην Αθήνα και εισήχθη στη Δραματική Σχολή Αθηνών Γεωργίου Θεοδοσιάδη ως εξαιρετικό ταλέντο με υποτροφία του Υπουργείου Πολιτισμού. Έχει σπουδάσει επίσης στο Πρότυπο Ιδιωτικό Σχολείο Ι.Σ. Μπαρμπίκα, ενώ έχει διακριθεί από νωρίς με βραβεία προόδου και καλλιτεχνική συνέπεια. Η πορεία του ξεκίνησε με θεμέλιο την αγάπη του για το θέατρο και τη βαθιά του ανάγκη να ζήσει πολλές ζωές μέσα από την τέχνη. Από τις πρώτες συνεργασίες του με την Εύα Κοταμανίδου και την Αλίκη Βουγιουκλάκη, μέχρι τις μεγάλες θεατρικές και τηλεοπτικές παραγωγές των τελευταίων ετών, ο Δημήτρης Γιώτης έχει χαράξει μια ξεχωριστή και πολυεπίπεδη διαδρομή, γεμάτη συνέπεια, ευαισθησία και θεατρική ποιότητα.
Παρά το βεβαρημένο και απαιτητικό του πρόγραμμα, μας παραχώρησε αυτή την ειλικρινή και ουσιαστική συνέντευξη, δίνοντάς μας την ευκαιρία να γνωρίσουμε τον άνθρωπο πίσω από τον καλλιτέχνη. Μέσα από τη συζήτησή μας, δεν είδαμε μόνο τον ερμηνευτή αλλά και τον βαθιά σκεπτόμενο δημιουργό, έναν άνθρωπο με αλήθεια, βάθος και ουσιαστική αγάπη για τη ζωή και το θέατρο.
Είναι ένας αφηγητής ζωής, που επιλέγει να μιλήσει για την ουσία των πραγμάτων, χωρίς προσποιήσεις, χωρίς φόβο.
Ποιός είναι ο Δημήτρης ως άνθρωπος;
Δύσκολη ερώτηση… Ξέρω, βγάζω μια εικόνα του πολύ κοινωνικού, επικοινωνιακού, μονίμως γελαστού ανθρώπου,… Είμαι αρκιβώς το αντίθετο – εσωστρεφής, κλειστός, μοναχικός… Το παίζω το έργο καλά …ίσως γιατί δεν θέλω να ξέρουν τι ακριβώς μου συμβαίνει. Επιλέγω τη χαρά ως στάση ζωής! Όταν τα αληθινά είναι μόνο τα δυσάρεστα ας ζήσουμε τα ευχάριστα έστω και σαν ψέμα.
Κύριε Γιώτη, πότε και πώς γεννήθηκε η ανάγκη σας να εκφραστείτε μέσα από την τέχνη του θεάτρου και του κινηματογράφου;
Ήμουν πέντε χρονών πιτσιρίκι όταν το πρωτοείπα και δεν απέκλινα ποτέ από τότε. Η ζωή μου όλη είχε μια προδιαγεγραμμένη πορεία…ήθελα να ξεφύγω από πράγματα και καταστάσεις που βίωνα και να ζήσω διαφορετικές ζωές…
Ποια ήταν η πρώτη σας επαφή με τη σκηνή ή τον φακό; Ποια εμπειρία θυμάστε ως καταλυτική για τη μετέπειτα πορεία σας;
Στα πολύ μικρά μου, με είχαν πάει να δω τον ”Μάγο του Οζ”, στο θέατρο Χατζηχρήστου, ανήμερα Χριστουγέννων. Εκεί με ανεβάζει στη σκηνή ο Νίκος Δαφνής – πάνω σε μια διαδραστική σκηνή με το λιοντάρι. Η χαρά μου ήταν απερίγραπτη. Υπήρξα από τους τυχερούς. Πάρα πολύ νωρίς, μαθητής ακόμα στη δραματική σχολή, με επέλεξε ο Μίνως Βολανάκης να παίξω δίπλα στην Εύα Κοταμανίδου στο ”Λόφο με το συντριβάνι” του Ρίτσου…
Σκηνοθέτης και ηθοποιός: Δύο ρόλοι που πολλές φορές συγκρούονται. Ποια είναι η πρόκληση όταν πρέπει να υπηρετήσετε και τους δύο;
Όταν καλούμαι να είμαι μόνο ηθοποιός υπηρετώ το όραμα του σκηνοθέτη. Όταν όμως ανεβάζω εγώ μια παράσταση, η δουλειά, το όραμα, το όνειρο, το πώς και το γιατί είναι εξ ολοκλήρου δική μου ανάγκη, έμπνευση και τρόπος έκφρασης. Δεν συγκρούονται αυτοί οι ρόλοι, είναι σύμμαχοι, όπως πρέπει κάθε φορά να συμβαίνει στη σχέση ηθοποιού με τον σκηνοθέτη του. Χρειάζεται εμπιστοσύνη, αγάπη προς το κοινό αποτέλεσμα, συμμαχία προς…το έγκλημα.
Υπάρχει κάποιο έργο – θεατρικό ή κινηματογραφικό – που θεωρείτε σταθμό στην καριέρα σας; Αν ναι, γιατί;
Έχω ευτυχήσει και έχω αρκετούς σταθμούς στη ζωή μου… Σίγουρα τη συνάντηση μου με τον Μίνω Βολανάκη όπως προανέφερα, τη ”Μελωδία της Ευτυχίας” με την Αλίκη, τη γνωριμία μου με τον Μίκη Θεοδωράκη στο ”Μια ζωή Ελλάδα, Μίκης Θεοδωράκης”, στο Νόνο στο ”Ο άνθρωπος, το κτήνος και η αρετή” με Δάνη Κατρανίδη, Βέρα Κρούσκα, Κοσμά Ζαχάρωφ, το ‘Ρεμπέτικο” με τον Κώστα Φέρρη και τη Σωτηρία Λεονάρδου, το ”Equus” την πρώτη μου δουλειά που είχα τα ηνία εγώ με αποκλειστικά δικαιώματα απο τον Peter Shaffer, το ”M.Butterfly” που ανεβάσαμε με τον Αντώνη Λουδάρο, ”Το Ημερολόγιο ενός Τρελλού” που έγινε μεγάλη επιτυχία και το παρουσιάζω έξι σεζόν, τον ”Όσκαρ και η Θεία Ροζ” με τη Μαρία Αλιφέρη… Απ’ ό τι βλέπεις είναι πολλά τα ”παιδιά” μου και πώς να τα ξεχωρίσω – τα αγάπησα, τα πόνεσα πολύ…
Πώς επιλέγετε τα έργα που ανεβάζετε ή συμμετέχετε; Υπάρχουν θεματικές ή είδη που σας γοητεύουν ιδιαίτερα;
Υπάρχουν αρκετά έργα στο συρτάρι και βλέπω, παρακολουθώ, αφουγκράζομαι την εποχή μα και τη δική μου ανάγκη κάθε φορά. Με έναν μαγικό τρόπο, αλήθεια, ξεπετάγεται αυτό που έχει κάτι να μου πει παραπάνω και γίνεται εμμονή, εξάρτηση, ιδέα, όραμα, κοιμάμαι και ξυπνάω με αυτό – πως θα του δώσω σάρκα και οστά… Όντως με γοητεύουν έργα όπως το Ημερολόγιο ή ο Όσκαρ, όμως τώρα για παράδειγμα στο ”Black out the sequel” έχω ξενυχτήσει, πασχίσει, ψάξει, μελετήσει συμπεριφορές, ανατρέξει στο τότε και στο τώρα, τι μετράει στη ζωή, τις ψυγολογικές διακυμάνσεις της κάθε ηρωίδας, του κάθε ήρωα, στην εποχή του φαίνεσθαι και του ό,τι δηλώσεις είσαι, στην εποχή του fb, του instragram, του x και του tik – tok όπου ανεβάζουμε συνέχεια πού βρίσκομαι, τι τρώω και πού πάω – ποστάρω άρα υπάρχω… Ξένοι στην ίδια μας την πόλη, ξένοι στην ίδια μας τη ζωή… Γενικά παιδεύομαι με ό,τι καταπιάνομαι, δεν αφήνω τίποτα στην τύχη του…
Ποιο θεωρείτε ότι είναι το πιο απαιτητικό κομμάτι της δημιουργικής διαδικασίας; Η σύλληψη, η υλοποίηση ή η επικοινωνία με το κοινό;
Το καθένα έχει άλλη διαδικασία, άλλη μαγεία, μα όλα συντελούν στο τελικό αποτέλεσμα. Η σύλληψη καταρχάς είναι μια μαγική στιγμή, είναι τόσο προσωπική που γίνεται εξάρτηση και εμμονή μαζί, η υλοποίησή της έχει τα στάδια εκείνα που χωρούν την αγωνία, τη χαρά, την αμφισβήτηση, τη λαχτάρα, την πολλή δουλειά, τα ξενύχτια και σίγουρα η επικοινωνία με το κοινό εμπεριέχει τη λύτρωση, την ικανοποίηση, την επιβράβευση ότι ο στόχος επετεύχθη.
Πώς αντιλαμβάνεστε τη θέση του σύγχρονου καλλιτέχνη μέσα στην κοινωνία του σήμερα;
Ο καλλιτέχνης όσο κι αν λέμε ότι αφουγκράζεται την κοινωνία, όλα μα όλα περνούν από ένα διαφορετικό πρίσμα… Η αλήθεια είναι, να μιλήσω προσωπικά, ότι δεν νιώθω ότι ανήκω στην ίδια κοινωνία… Σκέφτομαι και μιλάω με μια πιο εξειδικευμένη οπτική των πραγμάτων. Η οπτική μου και η εσωτερική μου αναζήτηση τα βλέπει ίσως πιο ρομαντικά, ίσως πιο ουτοπικά. Με απασχολούν ιδέες, η σκέψη μου για τα παιδιά, για τους μεγάλους ανθρώπους… όταν φεύγει η ζωή, όταν είσαι στη δύση της τι σκέφτεσαι, πού πήγαν τα όνειρα, τα σχέδια… εκείνο το μικρό παιδί μέσα σου το προστάτεψες, το φρόντισες ή χάθηκε στο κυκεώνα της ζωής; Δεν έχω την αγωνία του φαίνεσθαι, ούτε του να αποδείξω κάτι…έχω την αγωνία να μην περάσει η ζωή αχρησιμοποίητη…
Ο πολιτισμός βιώνει κρίση ή αναγέννηση στις μέρες μας; Ποια είναι η δική σας ματιά;
Ο πολιτισμός πάντα καθρεφτίζει την εποχή που διανύουμε… και μάλλον πάντα περνάει μια είδους κρίση…
Έχετε βρεθεί ποτέ μπροστά σε λογοκρισία ή έντονη αντίδραση για κάποιο έργο σας; Πώς το αντιμετωπίσατε;
Με απόλυτη στωικότητα… Κόσμος πολύς και γνώμες άλλες τόσες… Εννοείται πως η αποδοχή και η αγάπη είναι το ζητούμενο, όμως σίγουρα δεν μπορούμε να αρέσουμε σε όλους…
Με ποιους δημιουργούς θα θέλατε να συνεργαστείτε στο μέλλον και γιατί;
Δεν μπορώ να μιλήσω συγκεκριμένα για δημιουργούς, ευτύχησα να έχω συνεργαστεί με σπουδαίους σκηνοθέτες, από τον Σπύρο Ευαγγελάτο, το Μίνω Βολανάκη και τη Ρούλα Πατεράκη μέχρι τον Αντώνη Καλογρίδη, τον Γιάννη Διαμαντόπουλο, τον Σήφη τον Βαρδάκη, τον Γιάννη Ιορδανίδη και πλέον αφήνομαι στη ροή των πραγμάτων… Είναι ωραίο να αφήνεσαι στα σχέδια που έχει η ζωή… Κάποιες φορές σε εκπλήσσει ευχάριστα…
Τι ρόλο παίζει για εσάς η εκπαίδευση και η θεατρική παιδεία στις νεότερες γενιές;
Πάρα πολύ μεγάλη!! Υπάρχουν φωτεινά παραδείγματα ευτυχώς. Σε μια κοινωνία του φαίνεσθαι και της μόστρας…υπάρχει φως κι ελπίδα με τα νέα παιδιά, στις θεατρικές ομάδες, στα ωδεία, στις χορωδίες… Η ψυχή του καλλιτέχνη θα βρει τρόπο να αναπεύσει… Είχε πει κάποτε ο Διονύσης Σαββόπουλος ”όταν ήμουν πιτσιρίκι, στην Κέρκυρα, ακούσαμε την μπάντα από μακρυά, τρέξαμε όλα τα παιδιά να τη δούμε από κοντά, ένα μόνο δάκρυσε κι αυτό ήμουν εγώ”… Νομίζω τα είπε όλα
Μπορεί η τέχνη να γίνει εργαλείο κοινωνικής αλλαγής ή παραμένει απλώς καθρέφτης της πραγματικότητας;
Καθρέφτης είναι πάντα… μέχρι να σπάσεις τον καθρέφτη και να επέλθει η αλλαγή.
Έχετε κάποιο καλλιτεχνικό όνειρο που δεν έχει ακόμη πραγματοποιηθεί;
Πολλά… Αλλά αφήνομαι στη ροή και όλα θα γίνουν…
Ποιο είναι το επόμενο βήμα σας; Μπορείτε να μας δώσετε μια μικρή «γεύση» από μελλοντικά σχέδια;
Ποτέ δεν βλέπω το επόμενο, είμαι παθιασμένος γι’ αυτό που δημιουργώ τώρα. Προς το παρών το “Black out the sequel” μου ‘χει πάρει το μυαλό. Δουλεύω πάρα πολύ – πρόβες, χορευτικά, συζητήσεις, ξενύχτια, σκηνικά, κοστούμια, τραγούδια, στούντιο, φωτογραφήσεις – όλα περνούν από μένα. Είμαι απίστευτα συγκενρτωτικός σε σημείο που θέλω να έχω τον έλεγχο… Είμαι ταγμένος στο ”Black out the sequel”.
Κλείνοντας, τι θα θέλατε να πείτε σε όσους αγαπούν το θέατρο και την τέχνη, αλλά διστάζουν να εκτεθούν δημιουργικά;
Το να αγαπάει κάποιος το θέατρο, τον κινηματογράφο, τη μουσική ή την ποίηση δεν σημαίνει ότι απαραίτητα πρέπει να το κάνει πράξη… Μας λείπουν ταγμένοι θεατές, άνθρωποι που αγαπούν το σκοτάδι της αίθουσας και αφήνονται στο παραμύθι… Τώρα για να το κάνεις πράξη και να ανέβεις εκεί, η δική μου ταπεινή γνώμη, είναι να νιώθεις ότι δεν μπορείς να ζήσεις χωρίς αυτό, να ‘ναι το οξυγόνο σου, η αναπνοή σου, να ‘ναι ο έρωτας χωρίς επιστροφή. Αν, αν σκέφτεσαι και κάτι άλλο μαζί με το σανίδι, κάνε το άλλο, δεν θα αντέξεις σίγουρα στο θέατρο. Θέλει κόπο, θέλει ώρες ατέλειωτες προετοιμασίας και δουλειάς, θέλει γερό στομάχι, θέλει ψυχή και σώμα…όχι ως θυσία μα να ‘ναι η ζωή σου όλη!
Τον ευχαριστούμε θερμά για την εμπιστοσύνη και τη γενναιοδωρία του. Του ευχόμαστε καλή συνέχεια σε όλα τα μελλοντικά του σχέδια. Άνθρωποι σαν τον Δημήτρη Γιώτη τιμούν με το ήθος και το έργο τους την ελληνική καλλιτεχνική σκηνή.
Συνέντευξη: Ερμίνα Μαρία Μουρατίδου Παπαγεωργοπούλου
Επιμέλεια: Βάγια Ραφαηλία Παράσχου
