Στην Ολλανδία, κάθε μαθητής που ολοκληρώνει το σχολείο κρεμά την τσάντα του ψηλά. Κυριολεκτικά. Έξω από το σπίτι, μαζί με τη σημαία της χώρας, στολίζει το σπίτι του με το σύμβολο του αγώνα που μόλις τελείωσε. Είναι μια όμορφη, απλή και συγκινητική παράδοση που δείχνει ότι το παιδί «τα κατάφερε» και τώρα περνάει στην επόμενη φάση της ζωής του. Οι περαστικοί το βλέπουν, χαμογελούν, και η κοινωνία συμμετέχει ήσυχα και διακριτικά στη χαρά.

Στην Ολλανδία δεν θα δεις φροντιστήρια να δουλεύουν το καλοκαίρι. Δεν υπάρχει παραπαιδεία. Δεν υπάρχει η ανάγκη για έξτρα μαθήματα μέχρι τελικής πτώσεως. Θα δεις παιδιά έξω, με ποδήλατα, με σκυλάκια στα καλάθια τους. Θα δεις φανάρια για ποδηλάτες. Θα δεις παιδικά χαμόγελα – όχι σκιές κουρασμένων εφήβων με βιβλία στο χέρι μέσα στον Ιούλιο.

Στην Ελλάδα όμως, η εικόνα είναι τελείως διαφορετική. Παιδιά που μόλις τελείωσαν το σχολικό έτος, αντί να ξεκουραστούν, να ανασάνουν, να παίξουν και να φορτίσουν τις μπαταρίες τους, ξεκινούν… θερινά φροντιστήρια. Πανελλήνιες, επαναλήψεις, εξαντλητικά ωράρια, χωρίς καν το δικαίωμα σε λίγες πραγματικές διακοπές. Ένα σύστημα που, αντί να τους εμπνέει να αγαπήσουν τη γνώση, τους κάνει να τη σιχαθούν.

Η παραπαιδεία στην Ελλάδα δεν είναι απλώς πρόβλημα. Είναι θεσμός. Και όσο αυτό το σύστημα συνεχίζεται, δεν αφήνει χώρο στα παιδιά να νιώσουν τη χαρά της μάθησης, ούτε την περηφάνια της προσπάθειας. Μόνο πίεση, εξουθένωση και μια βαθιά απέχθεια για το σχολείο που θα έπρεπε να είναι χώρος έμπνευσης και ελευθερίας.

Ίσως είναι καιρός να κοιτάξουμε τι κάνουν αλλού. Ίσως είναι ώρα να κρεμάσουμε κι εμείς την τσάντα ψηλά – όχι από κούραση, αλλά από χαρά.

Δείτε το βίντεο εδώ: Facebook