Το EMVP News είχε την τιμή να φιλοξενήσει τον Σταύρο Νικολαΐδη, έναν ηθοποιό που έχει αφήσει το στίγμα του στην ελληνική τηλεόραση και το θέατρο.

Ο Σταύρος Νικολαΐδης, με καταγωγή από τη Σμύρνη (πατέρας) και τη Λάρισα (μητέρα), είναι απόφοιτος της Ανώτερης Δραματικής Σχολής του Ωδείου Αθηνών και έχει σπουδάσει σκηνοθεσία στο ΙΕΚ ΑΚΜΗ. Ο ρόλος του «Μιχαλάκη» στη σειρά «Εγκλήματα» τον καθιέρωσε στο ευρύ κοινό, ενώ η ερμηνεία του άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα στην ελληνική τηλεόραση.

Η συνέντευξη που μας παραχώρησε αποκαλύπτει έναν άνθρωπο με βαθιά ενσυναίσθηση, αυτογνωσία και αφοσίωση στην τέχνη του. Μιλάει με ειλικρίνεια για τις προκλήσεις του επαγγέλματος, τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι ηθοποιοί στην Ελλάδα και την ανάγκη για συνεχή βελτίωση, τόσο σε προσωπικό όσο και σε επαγγελματικό επίπεδο.

Ποιος είναι ο Σταύρος;

Ένας μέτριος ηθοποιός, που όμως πάντα προσπαθεί να γίνει καλύτερος. Και ένας άνθρωπος με πολλά λάθη, που όμως πάντα προσπαθεί να γίνει καλύτερος. Γιατί όπως λέω πάντα, αν περάσουμε από αυτή τη ζωή χωρίς να βελτιωθούμε, είναι σα να μην περάσαμε. Αυτό που μπορώ όμως να δηλώσω με σιγουριά για τον εαυτό μου, είναι ότι είμαι ένας καλός πατέρας και καλός οικογενειάρχης, που η μεγάλη του αγωνία είναι να μην κάνει τα λάθη των δικών του γονιών.

Μιλήστε μας για τις συνεργασίες σας.

Τριάντα χρόνια είναι πολλά για να αραδιάσω συνεργασίες, γι’ αυτό θα αναφέρω ενδεικτικά τους πιο σημαντικούς σκηνοθέτες: Δαμιανός, Κούνδουρος, Τερζόπουλος, Φασουλής, Κακλέας, Τσιάνος και Καραντινάκης.

Η υποκριτική ήταν κάτι που το θέλατε από παιδί η προέκυψε στην πορεία;

Από το γυμνάσιο σίγουρα, όταν και δημιουργήσαμε μια θεατρική ομάδα στον Βύρωνα που μεγάλωσα και τότε άκουσα τα πρώτα θετικά σχόλια. 

Τα πρώτα σας βήματα στο καλλιτεχνικό χώρο πως ήταν;

Περίεργα! Αν σκεφτείς ότι στην Γ΄ Λυκείου κιόλας συμμετείχα με βασικό ρόλο σε θέατρο. Τότε κάναμε και απογευματινές ώρες στο σχολείο και είχαμε και απογευματινή παράσταση (γιατί τότε κάναμε και την Τετάρτη απογευματινή, οκτώ παραστάσεις την εβδομάδα!) και είχα πάρει χαρτί από φίλο γιατρό ότι χρειάζομαι φυσιοθεραπείες στο πόδι μου, το οποίο το είχα σπάσει το προηγούμενο χρόνο!

Υπήρξε κάποιος που πίστεψε σε εσάς σε αυτόν τον χώρο και ήταν δίπλα σας;

Ήταν όνειρο του πατέρα μου να γίνει ηθοποιός, οπότε είχα την υποστήριξη του. Προφανώς εκείνος μου πέρασε το μικρόβιο αφού από το δημοτικό ακόμα είχα δει σπουδαίες παραστάσεις όπως αρχαίες κωμωδίες του Αριστοφάνη από το Θέατρο Τέχνης στην Επίδαυρο, Αλέξη Μινωτή και Βάσω Μανωλίδου στο Εθνικό Θέατρο, και Λαμπέτη στον τελευταίο της ρόλο.

Αντιμετωπίσατε δυσκολίες;

Τις γνωστές δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι ηθοποιοί στην Ελλάδα ακόμα και αφού γίνουν γνωστοί. Ανασφάλεια, μία έχεις δουλειά μία δεν έχεις, απλήρωτη εργασία, κακές συμπεριφορές. Συνηθισμένα πράγματα δηλαδή στην Ελλάδα του τότε, του σήμερα και του πάντα.

Τι έχετε να μας πείτε για τον ανταγωνισμό στον χώρο;

Δυστυχώς είναι ένα επάγγελμα που η αξία σου εναπόκειται στην γνώμη και το γούστο κάποιων ανθρώπων. Ο γιατρός για παράδειγμα δεν μπορεί να κοροϊδέψει για πολύ τον κόσμο. Η αξία του θα φανεί από τις διαγνώσεις του και από τις επιτυχημένες θεραπείες του. Ενός ηθοποιού το ποιόν μπορεί να αρέσει σε κάποιον και να μην αρέσει σε κάποιον άλλον. Οπότε τελικά περισσότερο ρόλο μπορεί να παίξουν οι δημόσιες σχέσεις παρά το ίδιο το ταλέντο. Αυτό από μόνο του κάνει το επάγγελμα ανταγωνιστικό. Ειδικά σε μία χώρα που δεν υπάρχει άδεια ασκήσεως επαγγέλματος και μπορεί οποιοσδήποτε διάσημος από κάποιο άλλο επάγγελμα ή οποιοδήποτε πλουσιόπαιδο που δεν ξέρει τι να κάνει στη ζωή του, να πάει να παίξει ακόμα και με λιγότερα λεφτά (αφού δεν τον ενδιαφέρουν τα χρήματα, αλλά η αναγνωρισιμότητα) και έτσι να στερήσει τη δουλειά από ένα παιδί το οποίο παλεύει, αγωνίζεται και βιοπορίζεται από αυτό.

Τι έχετε να μας πείτε για την σημερινή εποχή σε σύγκριση με παλιά;

Ότι έχει χαθεί ο σεβασμός. Σε οτιδήποτε παλαιότερο και σε οποιονδήποτε έχει χαράξει μία πορεία πριν από σένα. Υπάρχει μία τάση απομυθοποίησης και ισοπέδωσης. Όχι μόνο στο επάγγελμα μου, στην κοινωνία γενικότερα.

Συμβουλές που δίνετε στα νέα παιδιά που θέλουν να ασχοληθούν με αυτόν τον χώρο;

Να ασχοληθούν με αυτή τη δουλειά επειδή τους τρώει μέσα τους κι επειδή ο πόνος του θεάτρου είναι εξαγνισμός πολλές φορές. Και όχι επειδή το μόνο που τους νοιάζει είναι να παίξουν στην τηλεόραση και να γίνουν γνωστοί. 

Είστε αυστηρός με τον εαυτό σας;

Πολύ! Έχω τον εαυτό μου πιο χαμηλά από εκεί που τον τοποθετούν οι άλλοι.

Μιλήστε μας με βάση την εμπειρία σας ως ηθοποιός – είναι εύκολο κάποιος να μάθει τα λόγια ή να τα θυμηθεί;

Τι να σας πω; Δεν μπορώ να μιλήσω για άλλους. Εγώ πάντως τα μαθαίνω πολύ εύκολα, από τις πρόβες, χωρίς να διαβάζω σχεδόν ποτέ στο σπίτι μου. Εκτός από κάποια σημεία ή μονολόγους που μπορεί να με δυσκολέψουν.

Πού βρίσκεστε τώρα επαγγελματικά; Θα σας δούμε σε κάποια σειρά; Μιλήστε μας γενικά για τα φετινά επαγγελματικά σας σχέδια.

Στην τηλεόραση δεν ξέρω και μη ρωτάτε εμένα. Είναι μία από τις ειρωνείες που συμβαίνουν σε πολλούς σε αυτή τη χώρα, να σου λέει ο κόσμος συνέχεια πόσο πολύ λείπεις από την τηλεόραση και αυτό να μην ενδιαφέρει καθόλου αυτούς που κάνουν τηλεόραση. Θεατρικά είμαι πάντα ενεργός και μάλιστα εδώ και δύο χρόνια κάνω δικές μου παραγωγές και σκηνοθετώ. Κυρίως τα καλοκαίρια σε συνεργασία με δήμους της χώρας. Φέτος θα κάνω δύο: Μια πολύ έξυπνη, πρωτότυπη κωμωδία μυστηρίου τις «Καραμέλες ούζου» του Γιάννη Γαλανόπουλου και ένα πολύ τρυφερό και με πολύ ωραία μηνύματα παιδικό έργο της Βραβευμένης Κύπριας συγγραφέως Μάρως Κουσιάππα που λέγεται: «ο Καλόκαρδος και η Ατυχία».

Έχετε υλοποιήσει αυτά που θέλετε ή έχετε πολλά ακόμη στο νου;

Δεν έχω υλοποιήσει πολλά από αυτά που ήθελα. Κάποια είναι αργά για να γίνουν και κάποια τα παλεύω ακόμα. Η εμπειρία όμως μου έχει δείξει να μην κάνω όνειρα μακροπρόθεσμα, αλλά σχέδια για το κοντινό αύριο. Κατά τα άλλα, η ζωή έχει πάντα εκπλήξεις και ειδικά σ’ αυτή τη δουλειά, μην περιμένεις τίποτα, αλλά να είσαι έτοιμος για τα πάντα.

Υπάρχουν φιλίες σε αυτόν τον χώρο;

Δύσκολα. Προφανώς λόγω του ανταγωνισμού που αναφέραμε πιο πάνω. Αλλά και επειδή έτσι είναι η φύση της δουλειάς. Όταν βρίσκεσαι καθημερινά πολλές ώρες με κάποιους ανθρώπους, αυτοί τείνουν να γίνουν η πρόσκαιρη οικογένεια σου. Την επόμενη σεζόν όμως, θα ζήσεις το ίδιο με κάποιους άλλους ανθρώπους. Γενικά πάντως, είναι πολύ δύσκολο να συνυπάρξουν ζευγάρια, όπως έχει δείξει η ίδια η ζωή – εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων. Ε, αυτές οι εξαιρέσεις συμβαίνουν και σε επίπεδο φιλίας. Όσες φορές πάντως έχω δει ανθρώπους να γίνονται ή να δηλώνουν κολλητοί σε μια δουλειά, μετά από κάποιο διάστημα χάνονται λόγω συγκυριών. 

Ευχαριστούμε θερμά τον Σταύρο Νικολαΐδη για την εμπιστοσύνη και τον χρόνο που μας αφιέρωσε. Η παρουσία του στη συνέντευξη ήταν μια υπενθύμιση της σημασίας του ήθους και της αλήθειας στην τέχνη. Ελπίζουμε να τον βλέπουμε πιο συχνά σε τηλεοπτικές παραγωγές, καθώς το ταλέντο και η εμπειρία του είναι πολύτιμα για το ελληνικό θέατρο και την τηλεόραση. Του ευχόμαστε κάθε επιτυχία στα μελλοντικά του σχέδια και συνεχίζουμε να τον στηρίζουμε με εκτίμηση και θαυμασμό.

Συνέντευξη: Ερμίνα Μαρία Μουρατίδου Παπαγεωργόπουλου

Επιμέλεια: Βάγια Ραφαηλία Παράσχου