Σε μια εποχή που η εκπαίδευση πολλές φορές αντιμετωπίζεται ως υπόθεση των νέων, υπάρχουν άνθρωποι που αποδεικνύουν το αντίθετο με πράξεις. Ένας από αυτούς είναι ο κύριος Σήφης Μεγαλακάκης – πατέρας τεσσάρων αγοριών, εργαζόμενος στη Διεύθυνση Δασών Χανίων και, πάνω απ’ όλα, ένας άνθρωπος με πείσμα και θέληση. Άνω των 60 ετών, πήρε τη γενναία απόφαση να επιστρέψει στα θρανία, όχι από ανάγκη, αλλά από επιθυμία να ολοκληρώσει κάτι που είχε αφήσει μισό πριν 45 χρόνια.

Η πορεία του είναι συγκινητική, ανθρώπινη και παραδειγματική. Με λόγια απλά αλλά γεμάτα ουσία, μας υπενθυμίζει ότι ποτέ δεν είναι αργά για να κυνηγήσουμε τη γνώση. Τον θαυμάζουμε ειλικρινά και πιστεύουμε ότι το παράδειγμά του μπορεί να εμπνεύσει ανθρώπους κάθε ηλικίας.

Πείτε μας λίγα λόγια για εσάς. Ποιος είστε και τι σας οδήγησε πίσω στα θρανία;

Είμαι ο Μεγαλακάκης Σήφης. Πατέρας 4 αγοριών και δουλεύω στη Διεύθυνση Δασών Χανίων.

Πότε και γιατί πήρατε την απόφαση να γραφτείτε στο νυχτερινό ΕΠΑΛ;

Στα θρανία γύρισα απλά για να μάθω. Την απόφαση την πήρα με την επιμονή της διευθύντριάς μου (καλοπροαίρετη επιμονή). Η εμπειρία τρομερή και ανεκτίμητη.

Πώς ήταν να είστε μαθητής, ανάμεσα σε πολύ νεότερους συμμαθητές;

Όντως ήμουν ο μεγαλύτερος, αλλά πρόβλημα ηλικιακό δεν αντιμετώπισα – όλοι ήταν τέλειοι.

Συναντήσατε δυσκολίες στην καθημερινότητά σας ως ενήλικος μαθητής;

Δυσκολίες πολλές, με πρώτη τη δουλειά μου, αν και με στήριξαν οι συνάδελφοί μου.

Τι ρόλο έπαιξαν οι καθηγητές σας σε αυτή την προσπάθεια;

Οι καθηγητές, προσωπικά, ήταν τόσο μέσα στο πνεύμα και τόσο δοτικοί. Ποτέ δεν αντέδρασαν σε τίποτα και μάλιστα είναι πολύ υψηλού επιπέδου.

Υπήρξε κάποια στιγμή που σκεφτήκατε να τα παρατήσετε;

Δεν υπήρξε στιγμή που να θέλω να τα παρατήσω, γιατί είμαι πεισματάρης.

Πώς νιώσατε όταν είδατε τον βαθμό σας, 19,2;

Μ’ άρεσε όταν είδα τον βαθμό μου, αλλά θα προτιμούσα να τον πάρει ένας μικρότερος, με μέλλον μπροστά του.

Ποιος ήταν ο πρώτος άνθρωπος που θέλατε να αγκαλιάσετε όταν μάθατε το αποτέλεσμα;

Όλους, αλλά αν έπρεπε να διαλέξω, θα έλεγα την καθηγήτριά μου στο ΣΔΕ στα Νέα, την κυρία Γαλυμιτάκη, γιατί αυτή με έσπρωξε στο να ενδιαφερθώ τόσο πολύ.

Τι μήνυμα θα δίνατε σε ανθρώπους της ηλικίας σας που μπορεί να νιώθουν ότι είναι «πολύ αργά» για όνειρα;

Ποτέ μην λες ποτέ. Η γνώση δεν τελειώνει και ποτέ δεν είναι αργά.

Αν μπορούσατε να μιλήσετε στον εαυτό σας πριν ξεκινήσει αυτή η προσπάθεια, τι θα του λέγατε;

Δεν ξέρω, αλλά δεν θα ήμουν αποτρεπτικός.

Έχετε κάποιο όνειρο ή σχέδιο τώρα που έχετε αυτό το πτυχίο;

Όνειρο δεν έχω. Απλά ήθελα να πάρω μέρος σε κάτι που είχα αφήσει πριν 45 χρόνια. Τώρα, αν περάσω και μπορώ, θα συνεχίσω. Αλλιώς, θα ξαναγραφτώ στο ΕΠΑΛ τον Σεπτέμβρη σε άλλη ειδικότητα.

Θα σκεφτόσασταν να συνεχίσετε τις σπουδές σας, ίσως στο πανεπιστήμιο;

Πανεπιστήμιο; Δεν το έχω σκεφτεί, αλλά αν περάσω και μπορώ, γιατί όχι;

Πώς φαντάζεστε τη ζωή σας από εδώ και πέρα;

Η ζωή μου δεν αλλάζει. Θα αλλάξει μόνο εργασιακά. Κατά τ’ άλλα, θα παραμείνει ίδια.

Θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε θερμά τον κύριο Μεγαλακάκη για την εμπιστοσύνη του και για τις σκέψεις που μοιράστηκε μαζί μας. Του ευχόμαστε ολόψυχα να συνεχίσει όπως εκείνος επιθυμεί – είτε με περισσότερες σπουδές, είτε απολαμβάνοντας αυτόν τον σπουδαίο κόπο που ολοκλήρωσε. Ό,τι κι αν επιλέξει, είμαστε βέβαιοι ότι θα το κάνει με το ίδιο πάθος και την ίδια αξιοπρέπεια.

Συνέντευξη: Ερμίνα Μαρία Μουρατίδου Παπαγεωργοπούλου

Επιμέλεια: Βάγια Ραφαηλία Παράσχου