Η ιστορία της Παναγιώτας Σταθοπούλου αποτελεί ένα από τα πιο συγκινητικά παραδείγματα αυταπάρνησης και πατριωτισμού στη νεότερη ελληνική ιστορία. Ήταν μόλις 17 ετών, όταν έδωσε τη ζωή της για την πατρίδα, αρνούμενη να σιωπήσει μπροστά στην αδικία και την κατοχή.
Στις 27 Σεπτεμβρίου 1943, στην κατοχική Αθήνα, διοργανώθηκε μαζική διαδήλωση κατά της προσπάθειας των Βουλγάρων να προσαρτήσουν τη Μακεδονία. Μαθητές, φοιτητές και απλοί πολίτες βγήκαν στους δρόμους, φωνάζοντας «Η Μακεδονία είναι ελληνική».
Ανάμεσά τους και η νεαρή Παναγιώτα, μαθήτρια και μέλος της ΕΠΟΝ (Ενιαία Πανελλαδική Οργάνωση Νέων). Με θάρρος στάθηκε μπροστά σε ένα γερμανικό στρατιωτικό όχημα, προσπαθώντας να το εμποδίσει να κινηθεί κατά των διαδηλωτών. Το αποτέλεσμα ήταν τραγικό: το όχημα την παρέσυρε και τη σκότωσε επί τόπου.
Ο θάνατός της συγκλόνισε την Αθήνα, ενώ το όνομά της έγινε σύμβολο αντίστασης και ηρωισμού. Δεν κρατούσε όπλο. Κρατούσε τη φωνή της και την πίστη της σε μια ελεύθερη Ελλάδα.
Η Παναγιώτα Σταθοπούλου μπορεί να μην βρίσκεται στα σχολικά βιβλία ή στα πρωτοσέλιδα, όμως αποτελεί ένα φωτεινό παράδειγμα αγάπης για την πατρίδα, ένα κορίτσι που θυσίασε τα πάντα για να φωνάξει «όχι» στην αδικία.
