Γιατί δεν μιλάει η Ελλάδα για τη Γάζα;

Επειδή, λέει, έχουμε στρατηγική συμμαχία με το Ισραήλ.
Επειδή “δεν είναι η κατάλληλη στιγμή να ασκηθεί πίεση”.
Επειδή στηρίζουμε – θεωρητικά – τη λύση των δύο κρατών, ενώ στην πράξη σιωπούμε.

14.000 βρέφη κινδυνεύουν να πεθάνουν από την πείνα.
53.000 νεκροί – παιδιά, γυναίκες, άμαχοι.
Και η Ελλάδα; Δεν υπογράφει ψηφίσματα. Δεν μιλάει. Δεν καταγγέλλει.
Υπογράφει συμβόλαια. Μεταφέρει στρατιωτικό υλικό.
Υποκλίνεται στην “Ασπίδα του Αχιλλέα”.

Αυτό δεν είναι διπλωματία. Είναι συνενοχή.
Όταν ένας “σταθερός σύμμαχος” βομβαρδίζει σχολεία και νοσοκομεία, η σιωπή δεν είναι ισορροπία. Είναι συγκάλυψη.

Η Ευρώπη, έστω δειλά, αρχίζει να στρέφεται.
Η Ελλάδα, όμως, επιλέγει να μεσολαβεί χωρίς φωνή, χωρίς θέση, χωρίς αξίες.
Γιατί; Γιατί δεν θέλουμε να ενοχλήσουμε.
Γιατί το εθνικό συμφέρον είναι 2,8 δισεκατομμύρια ευρώ.

Μα, ποιο συμφέρον σταθμίζει σωστά όταν στην άλλη πλευρά της ζυγαριάς υπάρχουν παιδιά που λιμοκτονούν και πεθαίνουν με κραυγή;

Το να ζητάς να σωθούν παιδιά δεν είναι λαϊκισμός.
Δεν είναι αντισημιτισμός.
Είναι ανθρωπιά. Είναι αυτονόητο. Είναι το λιγότερο.

Μπορεί η Ελλάδα να μην ρίχνει βόμβες.
Αλλά όταν σιωπά ενώ αυτές πέφτουν,
τότε η στάση της είναι συνεπής – στη σιωπή, στη συγκάλυψη, στη συνενοχή.