Στην κοινωνία μας, η μητρότητα θεωρείται αυτονόητη υποχρέωση. «Είναι τα παιδιά σου», ακούγεται συχνά. Κανείς όμως δεν αναγνωρίζει πως πίσω από αυτή την πρόταση κρύβεται μια αδιάκοπη εργασία: καθάρισμα σπιτιού, φροντίδα παιδιού, ξενύχτια, αγωνία, άγχος, φροντίδα για τα πάντα – και όλα αυτά χωρίς μισθό, χωρίς ασφάλεια, χωρίς κοινωνική αναγνώριση.

Η μητέρα που μένει στο σπίτι συχνά βρίσκεται αποκλεισμένη από την αγορά εργασίας. Οι εργοδότες σπάνια προσλαμβάνουν μια γυναίκα με μικρά παιδιά, καθώς θεωρούν ότι δεν θα μπορεί να ανταποκριθεί. Έτσι, οι ανάγκες της γυναίκας, τόσο οικονομικές όσο και ψυχολογικές, μένουν ακάλυπτες.

Δεν είναι υπερβολή να πούμε πως η μητρότητα είναι δουλειά. Μια δουλειά 24 ωρών το εικοσιτετράωρο, χωρίς ρεπό, χωρίς άδεια, χωρίς επίδομα. Κι όμως, αυτή η εργασία παραμένει αόρατη. Δεν θα έπρεπε λοιπόν το κράτος να σταθεί δίπλα στη μητέρα; Να αναγνωρίσει ότι η φροντίδα ενός παιδιού, ακόμα κι αν είναι μόνο ένα, απαιτεί κόπο, χρόνο και ψυχική δύναμη;

Αν υπήρχε μια οικονομική στήριξη, οι μητέρες θα μπορούσαν να προσλάβουν έστω μια γυναίκα για λίγες ώρες την εβδομάδα, ώστε να ξεκουραστούν, να ανακτήσουν καθαρό μυαλό, να αναπνεύσουν. Γιατί μια ήρεμη μητέρα σημαίνει μια πιο ισορροπημένη οικογένεια.

Το αίτημα είναι σαφές: το κράτος οφείλει να κοιτάξει και προς τις μητέρες που μένουν στο σπίτι. Να σταματήσει να τις αντιμετωπίζει ως «μη εργαζόμενες» και να αναγνωρίσει πως η δουλειά τους είναι θεμελιώδης για την κοινωνία. Γιατί χωρίς εκείνες, χωρίς τη φροντίδα και την αφοσίωσή τους, καμία κοινωνία δεν μπορεί να σταθεί όρθια.

Επιμέλεια: Ερμίνα Μαρία Μουρατιδου Παπαγεωργόπουλου