Στο EMVP News, μας αρέσει να φιλοξενούμε ανθρώπους που δεν ξεχωρίζουν μόνο για τη φήμη τους, αλλά για την ουσία και το αποτύπωμά τους στην κοινωνία. Σήμερα, έχουμε τη μεγάλη χαρά και τιμή να φιλοξενούμε μια γυναίκα που, μέσα από τη δράση της, έχει βοηθήσει αμέτρητες οικογένειες και παιδιά – τη Μαρία Κληματσάκη, ψυχή του εθελοντικού συλλόγου «Κύτταρο Χαλέπας» στα Χανιά.

Η Μαρία γεννήθηκε και μεγάλωσε στην ιστορική συνοικία της Χαλέπας, όπου ζει και δραστηριοποιείται μέχρι σήμερα. Μετά από 36 χρόνια στην εκπαίδευση ως δασκάλα και διευθύντρια, συνεχίζει ακούραστα να προσφέρει, αυτή τη φορά μέσα από το Κύτταρο Χαλέπας – έναν σύλλογο με πολυεπίπεδη δράση που στηρίζει οικογένειες, παιδιά και ηλικιωμένους, παρέχοντας τρόφιμα, είδη πρώτης ανάγκης, βιβλία και αγάπη.

Πίσω από κάθε δράση, φαίνεται ο άνθρωπος Μαρία: ένας άνθρωπος γεμάτος ενσυναίσθηση, δοτικότητα και αγάπη. Από τον τρόπο που μιλά, νιώθεις πως ενσαρκώνει το “εμείς”. Εμπνέει όσους τη γνωρίζουν να προσφέρουν, να μοιράζονται και να νοιάζονται. Είναι από εκείνους τους ανθρώπους που υπενθυμίζουν πως η ανθρωπιά δεν είναι θεωρία, αλλά στάση ζωής.

Ποια είναι η Μαρία ως άνθρωπος;

Μια καθημερινή γυναίκα, παντρεμένη με έναν αξιόλογο σύζυγο και δύο υπέροχα κορίτσια, που είναι ολόκληρη η ζωή μου. Στην οικογένεια το καλοκαίρι προστέθηκε και ένα νέο μέλος, ο σύζυγος της μικρής μου κόρης, που έχει κερδίσει την αγάπη και εκτίμηση όλων μας, τόσο ο ίδιος όσο και η αγαπημένη οικογένειά του.

Το επάγγελμά μου είναι εκπαιδευτικός Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης και μετά από 36 χρόνια ενεργής εργασίας στην εκπαίδευση, εδώ και 3 χρόνια είμαι συνταξιούχος. Εργάστηκα σαν Δασκάλα αρκετά χρόνια, αλλά και σαν Διευθύντρια σε διάφορα σχολεία του Νομού και στα σχολεία της Χαλέπας (9ο, 10ο και 11ο ). Το 10ο Δημοτικό ήταν το σχολείο που με σημάδεψε, γιατί σε αυτό έζησα αρκετούς διαφορετικούς ρόλους. .Φοίτησαν ως μαθητές οι γονείς μου, τα αδέρφια μου, εγώ και τα παιδιά μου. Επέστρεψα μετά από χρόνια σαν Δασκάλα και για πολλά χρόνια ως Διευθύντρια.

Σαν άνθρωπος είμαι δοτική, αγαπώ πολύ τα παιδιά και γενικά τους συνανθρώπους μου, έχω αρκετούς φίλους και είμαι αρκετά συναισθηματικό άτομο. Αγαπώ πολύ τα ζώα, δίνοντας και παίρνοντας αγάπη και αφοσίωση. Τρέφω μια ιδιαίτερη σχέση με τους ανθρώπους της τρίτης ηλικίας.

Ποια ήταν η αρχική σας αφορμή να ακολουθήσετε το επάγγελμα της Δασκάλας και αργότερα της Διευθύντριας;

Το συγκεκριμένο επάγγελμα είναι λειτούργημα και πρέπει να το αγαπάς, για να μπορείς να ανταποκριθείς επάξια στις απαιτήσεις του. Είχα αρκετά καλές εμπειρίες από τα δικά μου μαθητικά χρόνια και επειδή ο Δάσκαλος γίνεται πρότυπο για τους μαθητές του, εγώ είχα αρκετά καλά πρότυπα, που μου άναψαν τη σπίθα μέσα μου και αγωνίστηκα αρκετά, μέχρι να τα καταφέρω. Συνέχισα τις σπουδές μου, πήρα και άλλα πτυχία και μετεκπαιδεύσεις, με αποτέλεσμα να διεκδικήσω και τη θέση του στελέχους εκπαίδευσης, με πρόσθετες ευθύνες και υποχρεώσεις, αλλά και πολλές όμορφες δυνατές στιγμές, οράματα, διαχρονικές φιλίες και επιτυχίες.

Ποια στιγμή της καριέρα σας θεωρείτε σταθμό και γιατί;

Κάθε χρονιά ήταν ξεχωριστή και μοναδική, όπως και κάθε τάξη ήταν διαφορετική, αφού το σχολικό πλαίσιο ήταν ο καθοριστικός παράγοντας. Είχα αρκετούς σταθμούς στην καριέρα μου που άλλοτε είχαν θετικό και άλλοτε αρνητικό πρόσημο!!!Επιτυχημένοι σταθμοί ήταν όταν έφτανε το τέλος της σχολικής χρονιάς και αξιολογώντας τους στόχους μου έβλεπα ότι οι περισσότεροι είχαν επιτευχθεί, φυσικά με την πολύτιμη συμβολή των συνεργατών μου, τον εφικτό προγραμματισμό και  τον κατάλληλο σχεδιασμό ολόκληρης της σχολικής κοινότητας.

Πώς άλλαξε ο ρόλος του δασκάλου από τότε που ξεκινήσατε μέχρι τώρα;

Ο ρόλος του δασκάλου σήμερα είναι κατά πολύ πιο απαιτητικός και πολυδιάστατος από πριν. Οφείλει να καθοδηγεί, να εμψυχώνει, να διαχειρίζεται ένα πολύπλοκο περιβάλλον μάθησης, καλλιεργώντας την κριτική σκέψη, τις ψηφιακές δεξιότητες και την κοινωνικοποίηση των μαθητών. Πρόκειται για έναν ρόλο που απαιτεί αυξημένες παιδαγωγικές και επιστημονικές δεξιότητες, συνεχή επιμόρφωση και προσαρμοστικότητα για να ανταποκριθεί στις ανάγκες της νέας πραγματικότητας. Πρέπει να συνεργάζεται με όλους τους εμπλεκόμενους (εντός και εκτός σχολείου) και να μαθαίνει τους μαθητές πώς να μαθαίνουν, λαμβάνοντας υπόψη τους διαφορετικούς ρυθμούς μάθησης στην τάξη, τις μαθησιακές ιδιαιτερότητες, καθώς και τις διαφορετικές κοινωνικές και πολιτισμικές αναπαραστάσεις τους.

Ποια η σχέση σας με τους μαθητές:

Έδωσα και πήρα μεγάλη δόση αγάπης από τους μαθητές μου και την εισπράττω ακόμη και τώρα, που οι ρόλοι έχουν αλλάξει… που  τα μικρά ζιζάνια έγιναν ενήλικες, έφτιαξαν τη δική τους οικογένεια και ξανασυναντηθήκαμε στο σχολικό περιβάλλον σαν γονείς ή σαν συνεργάτες συνάδελφοι εκπαιδευτικοί ή σε απρόσμενες συναντήσεις σε θεράποντα ιατρό μου ή σε γραφείο κάποιας υπηρεσίας που προσπαθούσα να εξυπηρετηθώ… «Καλώς την πρώτη μου δασκάλα», «με θυμάστε κυρία… μου κάνατε μάθημα πριν χρόνια», «ό,τι είμαι το οφείλω σε σας», «πείτε μου τι μπορώ να κάνω για σας», «κυρία θα χαρώ να έρθετε στο γάμο μου» δεν είναι απλά λόγια, είναι μαγικοί ήχοι ικανοποίησης και η μόνη ανταμοιβή κάθε εκπαιδευτικού για το απαιτητικό έργο του… Η αποδοχή και η εκτίμηση από τους μαθητές του και τους γονείς τους, είναι η πιο ακριβοπληρωμένη μισθοδοσία, σε σχέση με τον πενιχρό μισθό μας!!! Όταν οι μαθητές μου δεν αλλάζουν πεζοδρόμιο όταν με συναντούν, όταν μου σφίγγουν το χέρι, όταν μου διηγούνται διάφορα σχολικά περιστατικά με ενθουσιασμό, φτερουγίζει από χαρά η καρδιά μου, συνειδητοποιώντας ότι κι εγώ έχω βάλει κάποια μικρά λιθαράκια στο χτίσιμο της προσωπικότητάς τους. Προσεύχομαι μόνο να είναι όλοι γεροί, δυνατοί και ευτυχισμένοι και να φτάνουν μόνο ευχάριστες ειδήσεις για την ζωή τους, την εξέλιξή τους και την σταδιοδρομία τους.

Ποια η φιλοσοφία σας μέσα στην τάξη και τι θέλατε να μεταδώσετε στα παιδιά;

Πέρα από την αναζήτηση της γνώσης, καλλιεργούσα συγχρόνως αρχές και αξίες, όπως την ισοτιμία, τη συνεργασία, τη συλλογικότητα, την αλληλεγγύη, την αποδοχή και την ενσυναίσθηση. Πάντα τους έλεγα να μην κάνουν στους άλλους αυτό που δεν θέλουν οι άλλοι να κάνουν στους ίδιους!! Επίσης, φτιάχναμε τραγουδάκια για τη γραμματική, για τις αριθμητικές πράξεις (μάθαιναν με ευχάριστο τρόπο, ακόμη και την προπαίδεια) και είχαμε κάθε Παρασκευή την ώρα με τα λεγόμενα ‘μερεντάκια’, ήταν η ανταμοιβή τους για τα επαναληπτικά διαγωνίσματα, που δεν τα άγχωναν, αλλά  προσπαθούσαν για ανταποκριθούν ικανοποιητικά για να τα γευτούν τα διαλείμματα, αφού εκτός από τη βαθμολογία μετρούσε και η προσπάθεια του μαθητή/τριας. Κάναμε πολλές συζητήσεις (ιδιαίτερα σε θέματα βίας και επιθετικότητας), θεατρικά παιχνίδια, παρουσιάσεις βιβλίων και εκπαιδευτικούς περιπάτους.

Υπάρχει κάποια ιστορία μαθητή ή μαθήτριας που κρατάτε μέσα σας μέχρι και σήμερα;

Θα μπορούσα να γράψω ολόκληρο βιβλίο με αληθινές ιστορίες από την ενεργή εκπαιδευτική μου διαδρομή. Αυτή που με έχει σημαδέψει και δεν φεύγει ποτέ από το μυαλό μου, ήταν η διαχείριση σωματικής κακοποίησης αλλοδαπής νεοφερμένης μαθήτριας, από τον πατριό της. Το πώς η νέα δασκάλα του παιδιού, που δεν μιλούσε καν τη γλώσσα μας, κέρδισε την εμπιστοσύνη της και μαρτύρησε με νοήματα την δραματική κατάσταση που ζούσε, πώς ίσιωσε ανάστημα μπροστά σε δικηγόρους και δικαστές χωρίς να δειλιάσει ούτε στιγμή, πόσο πολύ γρήγορα κινητοποιήθηκε η γειτονιά, πόσο άμεσα ενεργοποιήθηκαν όλοι οι φορείς, η σχολική μας κοινότητα ,οι γονείς και κηδεμόνες. η πρόνοια, η ιατρική κοινότητα, η αστυνομία, το ’Χαμόγελο του παιδιού’, ακόμη και οι πρεσβείες συσπειρώθηκαν, για να σωθεί ένα παιδί και όλοι μαζί καταφέραμε να κερδίσουμε αυτό τον δύσκολο αγώνα. Φέτος μάλιστα μου έφτασε το μήνυμα ότι η μαθήτρια άρχισε να φοιτά σε παιδαγωγική ακαδημία, γιατί υπήρξαμε πρότυπο αγάπης, προστασίας  και αποδοχής, που ήρθε η ώρα να μεταλαμπαδεύσει στους μελλοντικούς της μαθητές!!! Και ναι..είμαι βέβαιη ότι θα γίνει μια αξιόλογη εκπαιδευτικός!!!

Ποιες ήταν οι μεγαλύτερες προκλήσεις που αντιμετωπίσατε σαν διευθύντρια σχολείου;

Ονειρεύτηκα και προσπάθησα με τον Σύλλογο που εκπροσωπώ, ΚΥΤΤΑΡΟ ΧΑΛΕΠΑΣ, να ανοίξουν οι αυλές των σχολείων κατά τις απογευματινές ώρες ή τα Σαββατοκύριακα ή στις διακοπές, για να απασχολούνται με συλλογικές δραστηριότητες ( αθλητισμό, τέχνες, σκάκι, προβολές ταινιών κ.λ.π) ,με δωρεά συμμετοχή, εξυπηρετώντας και τους εργαζόμενους γονείς, επειδή η περιοχή μας δεν διαθέτει άλλους ασφαλείς χώρους φιλοξενίας των μαθητών. Δυστυχώς, παρά τους σχεδιασμούς, τις επιστολές, τα έγγραφα και την πίεση στους εκάστοτε φορείς δεν είχαμε την αναμενόμενη ανταπόκριση. Μόνο φέτος άναψε μια μικρή σπίθα συνεργασίας, ανοίγοντας την αυλή του 10ου Δημοτικού Σχολείου με τη φιλοξενία όμορφων και χρηστικών δραστηριοτήτων, από τον Πρόεδρο της Σχολικής Επιτροπής της Α/θμιας Εκπαίδευσης του Δήμου Χανίων, σε συνεργασία με το Σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων του Σχολείου. Ελπίζω αυτό το όραμα να γίνει σύντομα πραγματικότητα!!!

Τι θεωρείτε ότι κάνει ένα σχολείο πραγματική κοινότητα;

Ένα σχολείο ανοικτό στην κοινωνία -με την θετική έννοια- χωρίς περιορισμούς, αυταρχικότητα, ταμπού, τιμωρίες, τρομοκρατία και φοβίες. Η μάθηση να προέρχεται από ομαδοσυνεργατικά βιωματικά μαθήματα, με δράσεις που αναπτύσσουν την κριτική σκέψη και τη μάθηση και καλλιεργούν τις τέχνες, που είναι η τροφή του πνεύματος και της ψυχής, με αρεστή συνεργασία όλων των εμπλεκομένων στην εκπαιδευτική διαδικασία. Η μάθηση να είναι ένα ταξίδι περιπλάνησης και ανακάλυψης, με δημιουργικό τρόπο, της γνώσης, που θα σκορπίζει χαμόγελα ικανοποίησης και χαράς, σε μαθητές, γονείς και εκπαιδευτικούς.

Πώς διαχειριζόσασταν τις δύσκολες καταστάσεις , είτε αφορούσαν γονείς είτε μαθητές;

Είχα πάντα τα αυτιά μου ανοικτά και άκουγα κατ’ αρχάς αυτά που είχαν να μου πουν, χωρίς να κρίνω ή να δημιουργώ ενοχές σε μαθητές ή γονείς. Οι σχέσεις που επιζητούσα πάντα ήταν οικείες, φιλικές, θέτοντας πρωταρχικά όρια και κανόνες. Η αγάπη μου ήταν δεδομένη και σε λίγο μεγαλύτερο βαθμό, στα άτομα με ειδικές ανάγκες. Έκανα πράξη πάντα αυτό που μου έλεγε ο πατέρας μου και που το δίδασκα και στα παιδιά: “΄Να βουτάς πάντα τη γλώσσα σου παιδί μου στο μυαλό σου και μετά να απαντάς, όταν είσαι εκνευρισμένη ή αγχωμένη ή στεναχωρημένη και να δρας με ενσυναίσθηση ή να βάζεις τον συνομιλητή σου σε κατάσταση ενσυναίσθησης”. Ήταν το μαγικό μου φίλτρο για τη διαχείριση των δύσκολων καταστάσεων και για τα όποια θετικά αποτελέσματα, τα εύσημα τα οφείλω στους γονείς μου.

Τι σας ώθησε να συμμετάσχετε στο Κύτταρο Χαλέπας;

Μια φλόγα που με καλούσε να προσφέρω, να σταθώ δίπλα σε ανθρώπους που υποφέρουν,  να διεκδικήσω τα προβλήματα της συνοικίας μου, να χτίσω ένα κόσμο πιο ανθρώπινο και να γίνω χρήσιμη στην κοινωνία. Επίσης, βοήθησε η αξιόλογη ομάδα των συνεργατών μου, της καταπληκτικής παρέας του Κυττάρου Χαλέπας, ενός συλλόγου καταξιωμένου στην χανιώτικη κοινωνία, όπου δρούμε συλλογικά, χωρίς ανταγωνισμούς και σκοπιμότητες, με γνώμονα την προσφορά και την καλυτέρευση των συνθηκών διαβίωσης των συμπολιτών μας.

Ποια ανάγκη της κοινωνίας νιώθετε πιο έντονη σήμερα;

Η ανάγκη της αποδοχής, της σύνδεσης, της συνεργασίας, είναι για μένα οι πιο ανθρώπινες ανάγκες τη σημερινή εποχή. Οι άνθρωποι αποκόπτονται και απομονώνονται όταν δεν αισθάνονται ορατοί και κατανοητοί από τους άλλους, όταν δεν εισπράττουν εκτίμηση για αυτό που είναι, όταν δεν αισθάνονται ασφάλεια και δεν απολαμβάνουν την αγάπη και την αποδοχή που δικαιούνται. Ο εγκλεισμός επί covid ήταν καταστρεπτικός και τα αρνητικά αποτελέσματα είναι τώρα περισσότερο εμφανή.

Ποιες δράσεις σας συγκινούν περισσότερο μέσα στο Κύτταρο;

Ο Σύλλογός μας, με την πολύτιμη βοήθεια των εθελοντών μας και μέσα από το Κοινωνικό Παντοπωλείο, προσφέρει τρόφιμα, είδη ένδυσης και υπόδησης, κλινοσκεπάσματα, βιβλία, παιχνίδια, που προσφέρουν απλόχερα οι φορείς, οι επιχειρήσεις και οι συμπολίτες μας σε οικογένειες που υποφέρουν από την οικονομική κρίση. Επίσης, σε όλες τις γιορτές στέλνουμε κάποιες λίστες τροφίμων στα σχολεία της περιοχής που είναι μέλη του Συλλόγου μας. Αρκετές φορές τα υλικά που συγκεντρώνονται τα φέρνουν οι μαθητές με τους εκπαιδευτικούς τους ή και με τη συνοδεία των γονέων τους,.όταν πρόκειται για τα Νηπιαγωγεία μας… Εντυπωσιάζομαι και ενθουσιάζομαι βλέποντας το πλήθος  των παιδιών να καταφθάνει, στο φιλόξενο χώρο του ΕΛΜΕΠΑ, κρατώντας τσάντες με τρόφιμα, φορώντας το πιο αστραφτερό τους χαμόγελο και ζητώντας μας να τα αφήσουμε να τακτοποιήσουν τα είδη στα ράφια του παντοπωλείου και να ζητωκραυγάζουν με το τελικό αποτέλεσμα!!! Πριν μερικές ημέρες με πήραν οι καθηγήτριες, υπεύθυνες  από την εθελοντική ομάδα του 7ου Γυμνασίου Χανίων και μου ζήτησαν την έγκριση να φτιάξουν αφίσα για να ζητήσουν από τους γονείς του σχολείου να συγκεντρωθούν τρόφιμα και είδη πρώτης ανάγκης για τις γιορτές των Χριστουγέννων. Μπήκαν μάλιστα στη διαδικασία να κάνουν διαγωνισμό ζωγραφικής και επιλέχτηκε η πιο αντιπροσωπευτική ζωγραφιά, για να μπει στην αφίσα. Αυτά τα παιδιά, με την καθοδήγηση των εκπαιδευτικών τους, κάνουν από νωρίς πράξη τω μήνυμα των Χριστουγέννων. Ένα βιωματικό μάθημα αλληλεγγύης με πολλά οφέλη.

Πώς νιώθετε όταν βλέπετε ανθρώπους να ανακουφίζονται από την προσφορά σας;

Ο πόνος των ανθρώπων που μας καταθέτουν μια προβληματική κατάσταση μας στεναχωρεί και πραγματικά πολλές φορές τον κάνουμε και δικό μας. Στριφογυρίζει στο μυαλό μας, δεν ησυχάζουμε, αλλά κάνουμε ενέργειες για να τον απαλύνουμε. Αν τα καταφέρουμε η χαρά είναι μεγάλη, ένα συναίσθημα που νιώθουν όλοι οι αλληλέγγυοι. Ευτυχώς που υπάρχουν ΑΝΘΡΩΠΟΙ και φορείς που ανταποκρίνονται στα καλέσματα βοήθειας και μέσα από συλλογικές/οργανωμένες προσπάθειες βγαίνουν και θετικά αποτελέσματα.

Από πού αντλείτε την ενέργεια, την επιμονή να προσφέρετε, ακόμη και μετά από μια τόσο γεμάτη επαγγελματική πορεία;

Αρκετοί άνθρωποι όταν σταματούν την εργασία τους και μπαίνουν στη συντάξιμη πορεία της ζωής τους κινδυνεύουν να μπουν σε φάση κατάθλιψης και στέρησης της κοινωνικότητάς τους. Ιδιαίτερα εμείς οι εκπαιδευτικοί, που παίρναμε πολλά από τον αυθορμητισμό και την γνήσια έκφραση της αγάπης των μαθητών μας… Εγώ βρήκα τον τρόπο να ξεπεράσω αυτή τη μετάβαση, να συνεχίσω να συναναστρέφομαι με μαθητές, γονείς και συναδέλφους μέσα από τις δράσεις του Κυττάρου Χαλέπας και να δίνω ένα μικρό χέρι βοήθειας στους συνανθρώπους μας. Είναι κάτι που με ευχαριστεί, με δυναμώνει και με καλύπτει ηθικά και συναισθηματικά… Μια μικρή πράξη βοήθειας μπορεί να είναι βάλσαμο για τον συνάνθρωπο, αλλά συνάμα φάρμακο για τη δική σου ψυχή!!!

Ποιο μάθημα ζωής θεωρείτε πιο πολύτιμο και θα θέλατε να μεταφέρετε στις επόμενες γενιές;

Ο εθελοντισμός πρέπει να διδάσκεται από την μικρή ηλικία, να φυτρώνει το σποράκι του στις παιδικές ψυχούλες για να ανθίζει και να δίνει ζουμερούς καρπούς στην ενήλικη ζωή τους. Πρέπει να μάθουμε τους νέους να μοιράζονται πράγματα και συναισθήματα, να συζητούν, να εκφράζονται, να αφήσουν το «Εγώ» και να πορευτούν στο «Εμείς». Στη συλλογικότητα και ενότητα, στον αγώνα για δικαιοσύνη, ειρήνη και δημοκρατία… , για ένα καλύτερο αύριο, χωρίς κοινωνικές ανισότητες, πολέμους, ανταγωνισμούς και καταπατήσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων

Πώς ορίζετε εσείς την έννοια της «Ανθρωπιάς» στην καθημερινότητα;

Πιστεύω ότι κάθε άνθρωπος πρέπει πρωτίστως να ανακαλύψει τον εαυτό του, σιγά σιγά να τον κατανοήσει και να αρχίσει να χρησιμοποιεί την αυτογνωσία του για να βελτιώσει την καθημερινή του ζωή. Μετά από πειραματισμούς, επιτυχίες και αποτυχίες, αφού αναπτύξει αυτό-κυριαρχία , Θα φροντίσει να αναπτύξει τις σχέσεις με τους συνανθρώπους του, τα αγαπημένα του πρόσωπα, τις ομάδες συνομηλίκων του, την πόλη του, την χώρα του και γιατί όχι τον υπόλοιπο κόσμο!!!Ακόμη και ένας άνθρωπος είναι αρκετός για να επηρεάσει το σύνολο. Κανένας δεν είναι ξεχωριστός από το σύνολο, κάθε τι που κάνεις ή δεν κάνεις, προσθέτει ή αφαιρεί από όλη την ανθρωπότητα.                                                                

«Για να μπορέσεις να αλλάξεις τον κόσμο αύριο ,θα πρέπει να ξεκινήσεις από τον εαυτό σου σήμερα… για να ξαναβρούμε το χαμένο μας χαμόγελο , την ευτυχία μας και το πάθος μας για ζωή…»

Ποιο είναι το δικό σας όραμα για την κοινωνική αλληλεγγύη στα Χανιά;

Τα Χανιά είναι η πόλη της αλληλεγγύης και του εθελοντισμού με ένα σωρό αξιόλογους εθελοντικούς Συλλόγους και δράσεις, που μεταξύ μας υπάρχει μια όμορφη αμφίδρομη σχέση, αρκετά θετικά μετρήσιμα αποτελέσματα (καθένας από το δικό του μετερίζι), όλοι μας με κοινό σκοπό και επίκεντρο τον άνθρωπο που υποφέρει. Καλό θα ήταν να υπήρχε Κοινωνικό Κράτος και εμείς να διοχετεύαμε την ενέργειά μας σε άλλους πολιτιστικούς τομείς, αλλά όταν οι κοινωνικές δομές είναι ανύπαρκτες ή υπολειτουργούν και οι ανάγκες συνεχώς αυξάνονται, εμείς οφείλουμε να συσπειρωνόμαστε και πέρα από το να αγωνιζόμαστε και να απαιτούμε, να προσφέρουμε λίγο από το υστέρημά μας, αλλά δοσμένο από το περίσσιο ψυχικό μας απόθεμα.

Τι θα θέλατε να πείτε σε όσους σκέφτονται να βοηθήσουν, αλλά δεν έχουν κάνει ακόμη το πρώτο βήμα;

Πότε δεν είναι αργά για κάποιο. να κάνει μια αρχή και να αφιερώσει έστω και λίγα λεπτά από την καθημερινότητά του στους συνανθρώπου του που υποφέρουν. Ας ξεκινήσει από την οικογένειά του, τους ηλικιωμένους γονείς του, τον γείτονα ή την γειτόνισσα που θέλει κάποιον να της αγοράσει ένα καρβέλι ψωμί ή να πάει τα σκουπίδια στον κάδο… Απλές πράξεις που ανακουφίζουν και δίνουν χαρά… γιατί η επαφή και το νοιάξιμο κάνει τη διαφορά!!!

Αν μπορούσατε να δώσετε ένα μήνυμα στους νέους εκπαιδευτικούς ποιο θα ήταν;

Να αφουγκράζονται με προσοχή και επιμονή τις ανησυχίες και τις ιδιαιτερότητες των μαθητών τους, γιατί τα παιδαγωγικά ιδεώδη δεν ράβονται σε κανένα ύφασμα, πλάθονται στο ήθος, στο φιλότιμο, στην καρδιά και στο βλέμμα του ΔΑΣΚΑΛΟΥ που εμπνέει!!!

Ευχαριστούμε θερμά την κυρία Μαρία Κληματσάκη όχι μόνο για τη συνέντευξη που μας παραχώρησε, αλλά και για το ανεκτίμητο έργο ζωής που επιτελεί όλα αυτά τα χρόνια. Είναι σπάνιο στις μέρες μας να συναντάς ανθρώπους που ξεφεύγουν από τον στενό κόσμο του «εγώ» και αγκαλιάζουν το «εμείς» με τόσο αυθεντικό τρόπο. Ευχόμαστε το έργο της να γίνει γνωστό και φωτεινό παράδειγμα για όλους – και ειδικά για τους εκπαιδευτικούς, γιατί όπως η ίδια αποδεικνύει, το λειτούργημα του δασκάλου δεν τελειώνει με τη σύνταξη, αλλά συνεχίζεται μέσα από κάθε πράξη προσφοράς, κάθε χαμόγελο και κάθε παιδί που βρίσκει στήριγμα και αγάπη.

Συνέντευξη: Ερμίνα Μαρία Μουρατίδου Παπαγεωργοπούλου

Επιμέλεια: Βάγια Ραφαηλία Παράσχου