Η ομάδα του EMVPNews φιλοξενεί με μεγάλη χαρά την Καλή Δάβρη, πτυχιούχο της Ανώτερης Δραματικής Σχολής Ράμπα και την ευχαριστεί για την όμορφη και ειλικρινή συνέντευξη που παραχώρησε. Η Καλή μάς άνοιξε την καρδιά της και μοιράστηκε την πορεία της, τα όνειρά της, αλλά και τα βιώματά της από τον χώρο του θεάτρου και της τηλεόρασης.

Ποια είναι η Καλή;

Είμαι μια γυναίκα που γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Χαλκίδα, σε μια γειτονιά δίπλα στη θάλασσα. Μου αρέσει το δίκιο. Είμαι γλυκιά όπου θέλω και σκληρή όπου χρειάζεται. Προσπαθώ να ζω με αλήθεια και να κάνω όνειρα. Αυτό που με χαρακτηρίζει είναι ότι στις δύσκολες στιγμές στη ζωή μου, αλλά και γενικότερα, προσπαθώ να βλέπω τη θετική πλευρά των πραγμάτων και να πηγαίνω εκεί όπου υπάρχει φως.

Η αρχή της διαδρομής.

Στο θέατρο παίζω από το 2012 μέχρι και σήμερα, με πολλές όμορφες συνεργασίες – και στο θέατρο, αλλά και στην τηλεόραση. Πρώτη μου μικρή εμφάνιση ήταν στις «7 Θανάσιμες Πεθερές». Έπειτα, είχα συμμετοχή στους «Συμμαθητές».

Συνέχισα για πέντε χρόνια στην καθημερινή σειρά «Έλα στη θέση μου», και στη συνέχεια συμμετείχα στο «Κι όμως είμαι ακόμα εδώ» στην ΕΡΤ. Ακολούθησε η συμμετοχή μου για δύο χρόνια στον “Παράδεισο των Κυριών” στον Alpha.

Μόνο τυχερή μπορώ να αισθάνομαι για όλες αυτές τις δουλειές, με αυτούς τους σκηνοθέτες και όλους αυτούς τους συνεργάτες. Το γέλιο και η όμορφη συνεργασία είναι αυτά που κρατάω όταν γυρνάω πίσω στον χρόνο.

Τα παιδικά της χρόνια.

Τα παιδικά μου χρόνια ήταν γεμάτα παιχνίδι στις γειτονιές της Χαλκίδας. Θυμάμαι να τρέχουμε, να γελάμε, να χτυπάμε τα γόνατά μας από τις ατέλειωτες βόλτες με το ποδήλατο. Ήταν αξέχαστα χρόνια, γιατί τα παιχνίδια μας ήταν μέσα στη φύση.

Ήμουν παιδί που πήγαινε κατηχητικό, ήμουν πρόσκοπος. Μου άρεσε η πειθαρχία, αλλά ήμουν και ατίθαση ταυτόχρονα. Δραστήριο παιδί, χωρίς φόβο για τίποτα. Το μόνο που φοβόμουν ήταν η τιμωρία της μαμάς!

Τα πρώτα της βήματα προς την υποκριτική.

Κατάλαβα ότι μου αρέσει η υποκριτική από το δημοτικό. Όταν έβλεπα τις ασπρόμαυρες ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου στην τηλεόραση, ένιωθα χαρά και ευτυχία. Έλεγα: «Θέλω να γίνω κι εγώ ηθοποιός. Να παίξω αυτούς τους ρόλους και να είμαι ανάμεσά τους».

Όταν ήμουν στο Λύκειο, αποφασισμένη πια ότι θέλω να γίνω ηθοποιός αλλά χωρίς να το λέω για να μην με κοροϊδέψουν, άκουσα για μια οντισιόν που έκανε η παιδική σκηνή του Θεάτρου Χαλκίδας. Το μόνο που με ενδιέφερε ήταν να βρίσκομαι στο θέατρο. Ένιωθα συγκίνηση και χαρά. Ήταν ένα πολύ όμορφο ξεκίνημα.

Οι άνθρωποι που την πίστεψαν.

Στον δρόμο μου βρέθηκαν αρκετοί άνθρωποι που πίστεψαν σε μένα – ίσως και περισσότερο από όσο πίστεψα εγώ στον εαυτό μου. Χωρίς να θέλω να αδικήσω κανέναν, θα αναφέρω δύο:
τον σεναριογράφο Γιώργο Κρητικό και τον σκηνοθέτη Γιάννη Βασιλειάδη, με τον οποίο συνεργάζομαι τα τελευταία 8 χρόνια. Νιώθω ευγνωμοσύνη και χαρά που με πίστεψαν και μου έδωσαν ευκαιρίες.

Η σχέση της με την κάμερα.

Τον πρώτο καιρό ένιωθα άβολα και περίεργα μπροστά στην κάμερα. Δεν είχα μάθει να παίζω για τον φακό. Με τον καιρό όμως τη λάτρεψα. Θέλει χρόνο. Δεν υπάρχει κάποιο “μυστικό”… απλώς προσπαθούσα να ξεχνάω την κάμερα και ταυτόχρονα να επικοινωνώ μαζί της.

Τα επόμενα βήματα.

Αυτή την περίοδο ετοιμάζουμε καλοκαιρινή περιοδεία με την κωμωδία του Αλέκου Σακελλάριου “Μανωλάκης ο Βομβιστής”, σε σκηνοθεσία Κώστα Κιμούλη.

Τα όνειρα συνεχίζονται…

Κάποια όνειρά μου έχουν πραγματοποιηθεί… αλλά έχω ακόμα πολλά που περιμένω να γίνουν. Δεν σταματάω να ονειρεύομαι.

Ένα μήνυμα για τους νέους ηθοποιούς.

Να αγαπήσουν αυτό που κάνουν και να το κάνουν με πάθος. Και φυσικά… να έχουν γερό στομάχι!

Η δουλειά του ηθοποιού.

Σίγουρα είναι μεγάλη τύχη να κάνεις μια δουλειά που εμπεριέχει δημιουργία και έκφραση. Σου χαρίζει μεγάλες χαρές και σου δίνει την ευκαιρία να γνωρίσεις νέους ανθρώπους. Από την άλλη, έχει και δυσκολίες – πρέπει κάθε φορά να «ξανασυστήνεσαι» σε μια νέα ομάδα, να ενταχθείς ξανά. Και φυσικά υπάρχει πάντα η οικονομική ανασφάλεια, αφού κάθε σεζόν ξεκινά από το μηδέν.

Όλοι με ρωτάνε πώς θυμάμαι τα λόγια. Εμένα μου φαίνεται εύκολο! Με την επανάληψη και τον καιρό, το συνηθίζεις. Και ναι, σε όλους τους ρόλους που έχω παίξει έχω βάλει ένα κομμάτι από τον εαυτό μου. Μπορεί να μην είναι η Καλή, αλλά έχουν πολλά στοιχεία της προσωπικότητάς μου.

Η σχέση της Καλής με τον εαυτό της.

Είμαι αυστηρή με τον εαυτό μου. Πολύ! Προσπαθώ να μην είμαι τόσο, αλλά συχνά με μαλώνω και με κρίνω σκληρά. Ευτυχώς όμως είμαι πια σε μια φάση που με βλέπω με αγάπη και με αγκαλιάζω.

Ευχαριστούμε θερμά την Καλή Δάβρη για την υπέροχη συνέντευξη και την αυθεντική παρουσία της. Δεν έχουμε μόνο παρακολουθήσει τη δουλειά της – την έχουμε θαυμάσει. Της ευχόμαστε ολόψυχα καλή επιτυχία στα επόμενα βήματά της και ανυπομονούμε να τη δούμε σε σειρές και παραστάσεις που θα μας συγκινήσουν και θα μας κάνουν να χαμογελάσουμε.

Συνέντευξη: Ερμίνα Μαρία Μουρατίδου Παπαγεωργοπούλου

Επιμέλεια: Βάγια Ραφαηλία Παράσχου