Όλοι γνωρίζουμε την τρυφερή ιστορία της Ωραίας Κοιμωμένης, όπου μια νεαρή πριγκίπισσα πέφτει σε βαθύ ύπνο εξαιτίας μιας κατάρας και ξυπνά μόνο με το φιλί της αληθινής αγάπης. Ωστόσο, η αυθεντική εκδοχή του παραμυθιού απέχει πολύ από το ρομαντισμό που μας δίδαξαν η Disney και τα παιδικά βιβλία.

Η πιο παλιά εκδοχή του μύθου προέρχεται από τον 14ο και 15ο αιώνα, αλλά η πλέον γνωστή ερμηνεία πριν την «εκκαθάρισή» της από τους αδελφούς Γκριμ, ανήκει στον Ιταλό συγγραφέα Τζιαμπατίστα Μπασίλε (Giambattista Basile) το 1634, με τίτλο “Ήλιος, Σελήνη και Τάλια”.

Σε αυτή την εκδοχή, η Τάλια – όπως ονομάζεται η ηρωίδα – δεν πέφτει σε ύπνο από τσίμπημα ατραπού αλλά από θραύσμα λιναριού κάτω από το νύχι της. Ο πατέρας της, μην μπορώντας να την ξυπνήσει, την εγκαταλείπει στο κάστρο. Εκεί την ανακαλύπτει ένας βασιλιάς, ο οποίος δεν τη φιλάει, αλλά τη βιάζει ενώ κοιμάται. Η Τάλια μένει έγκυος και γεννάει δύο παιδιά ενώ παραμένει ασυνείδητη. Ξυπνά μόνο όταν ένα από τα βρέφη προσπαθεί να θηλάσει και τραβάει το θραύσμα από το δάχτυλό της.

Ο βασιλιάς είναι παντρεμένος, και όταν η σύζυγός του ανακαλύπτει τι συνέβη, προσπαθεί να σκοτώσει τα παιδιά και να μαγειρέψει τα κορμιά τους για να ταΐσει τον σύζυγό της. Τελικά όμως η βασίλισσα τιμωρείται και ο βασιλιάς παντρεύεται την Τάλια.

Όπως γίνεται φανερό, το αρχικό παραμύθι δεν έχει τίποτα από το ρομαντισμό και την αθωότητα της σύγχρονης εκδοχής. Αντίθετα, αποκαλύπτει μια τρομακτική πραγματικότητα και παραπέμπει σε κοινωνικές συνθήκες του παρελθόντος, όπου η θέση της γυναίκας ήταν εξαιρετικά υποβαθμισμένη και βίαιες συμπεριφορές παρουσιάζονταν ως φυσιολογικές.

Η ιστορία εξελίχθηκε με τα χρόνια και «καθάρισε» από τα σκοτεινά της σημεία όταν επανεγράφη από τον Σαρλ Περό και αργότερα από τους Αδελφούς Γκριμ, με σκοπό να είναι πιο κατάλληλη για παιδιά.

Πηγές: Smithsonian Magazine, BBC Culture