Είναι τιμή μας να φιλοξενούμε στο EMVP News τον Λεωνίδα Σωπρανίδη, έναν νέο πυγμάχο με ατσάλινη ψυχή και ακλόνητη θέληση. Μισός Κρητικός και μισός Πόντιος, ο Λεωνίδας αποφοίτησε από το λύκειο και από πολύ μικρή ηλικία βρέθηκε να δίνει τη δική του, προσωπική μάχη – μια μάχη ζωής. Διαγνώστηκε με διαβήτη και στα δύο του μόλις χρόνια βρέθηκε κλινικά νεκρός για τρεις μέρες. Από τότε, όπως ο ίδιος λέει, «ζει από θαύμα» αλλά δεν άφησε ποτέ την ασθένεια να καθορίσει τη ζωή του.
Σήμερα, μέσα από την πυγμαχία, αποδεικνύει έμπρακτα πως τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο. Η ιστορία του είναι η επιτομή της δύναμης, της πίστης και της ψυχικής αντοχής. Ένας άνθρωπος που μετατρέπει τα σκοτάδια του σε καύσιμο για πρόοδο, εμπνέοντας όλους όσοι παλεύουν καθημερινά να σταθούν όρθιοι. Αυτή την περίοδο προετοιμάζεται για τον σημαντικότερο αγώνα της καριέρας του, στις 29 Νοεμβρίου στη Γερμανία (Καρλσρούη), όπου θα εκπροσωπήσει την Ελλάδα.
Ποιος είναι ο Λεωνίδας ως άνθρωπος και όχι ως δημόσιο πρόσωπο;
Η καθημερινότητα μου είναι προπόνηση, ξεκούραση και ποιοτικός χρόνος με την κοπέλα μου και με την παρέα μου. Όπου και αν φτάσω, ο ίδιος θα παραμείνω. Ως άνθρωπος είμαι πολύ φιλότιμος, πολύ ειλικρινής αλλά και πολύ νευρικός .
Μεγαλώνοντας, ποια είναι η πρώτη σου ανάμνηση από τα παιδικά σου χρόνια;
Η πρώτη μου ανάμνηση είναι μια ζυγαριά τροφής και μια ένεση ινσουλίνης.
Έμαθα πως όταν ήσουν μόλις δύο ετών, βρέθηκες σε κώμα. Θέλεις να μου μιλήσεις γι’ αυτή την εμπειρία και πώς πιστεύεις ότι σε επηρέασε στη μετέπειτα ζωή σου;
Ήμουν πολύ μικρός για να θυμάμαι πολλά, αλλά σίγουρα ήταν κάτι πολύ δύσκολο για εκείνη την ηλικία. Εμεινα κλινικά νεκρος για τρεις ήμερες. Δεν είχα ελπίδες ζωής, από θαύμα ζω… Οι γιατροί δεν έδιναν ελπίδες ζωής στους γονείς μου και αν θα ζούσα, θα έμενα φυτό. Αλλά δεν ήταν στο χέρι τους, ήταν στο χέρι του θεού
Ήταν από τότε το όνειρό σου να ασχοληθείς με την πυγμαχία ή προέκυψε αργότερα; Τι ήταν αυτό που σε τράβηξε στο ρινγκ;
Το όνειρο μου έγινε στην πορεία. Ο μπαμπάς μου υπήρξε πυγμάχος και θέλησε να με βάλει στον δρόμο αυτό, κάτι που δεν ήθελα όταν ήμουν μικρός. Οσο μεγάλωνα όμως, κυρίως από δύσκολα βιώματα που είχα στην ζωή μου, έγινε η ψυχοθεραπεία μου.
Ποιος ήταν ο άνθρωπος ή το γεγονός που σε ενέπνευσε περισσότερο να κυνηγήσεις το όνειρό σου;
Ξεκάθαρα ο πατέρας μου.
Η πορεία σου σε έχει φέρει κοντά με σπουδαία ονόματα του χώρου. Με ποιους έχεις συνεργαστεί και τι έχεις αποκομίσει από αυτές τις συνεργασίες;
Στην Αμερική όταν ζούσα και αγωνιζόμουν, έκανα προετοιμασία με όλους τους σταρ της πυγμαχίας και πήρα πολλά μαθήματα από εκεί και μεγάλες εμπειρίες
Στον αγωνιστικό χώρο δείχνεις πάντα δυνατός, πειθαρχημένος και αποφασιστικός. Πώς είναι όμως ο “Λεωνίδας” εκτός ρινγκ; Ποια είναι η ανθρώπινη πλευρά σου;
Στο ρινγκ είμαι ένας άλλος άνθρωπος, μια άλλη προσωπικότητα που λίγοι θα ήθελαν να γνωρίσουν… Στην ζωή μου είμαι πολύ ευαίσθητος, πολύ φιλότιμος αλλά παράλληλα και πολύ εκρηκτικός χαρακτήρας .
Υπάρχουν στιγμές αδυναμίας; Πώς διαχειρίζεσαι το άγχος, την πίεση ή ακόμη και την αποτυχία;
Όσο πιο μεγάλες φιλοδοξίες τόσο και μεγαλύτερες προκλήσεις, οπότε φυσικά και αγχώνομαι. Το θέμα είναι να μάθεις να πολεμάς τους δαίμονες και τα σκοτάδια σου.
Ποια θεωρείς τη μεγαλύτερη νίκη της ζωής σου; Όχι απαραίτητα μέσα στο ρινγκ.
Η μεγαλύτερη μάχη που κερδίζω καθημερινά είναι η μάχη με τον διαβήτη και τον πρωταθλητισμό, γιατί μόνο εγώ ξέρω τι κόπο κάνω και πόσο δύσκολα περνάω μέσα μου.
Αν έπρεπε να στείλεις ένα μήνυμα στα νέα παιδιά που θέλουν να ασχοληθούν με τον αθλητισμό, ποιο θα ήταν;
Είναι η καλύτερη ερώτηση που θα μπορούσε να με κάνει κάποιος… Θα τους έλεγα πως με τον αθλητισμό θα θεραπεύσετε τα πάντα, είμαι ζωντανό παράδειγμα. Δεν υπάρχει δεν μπορώ.
Ποια είναι τα μελλοντικά σου σχέδια; Θα σε δούμε σύντομα σε κάποια μεγάλη διοργάνωση ή έχεις στο μυαλό σου κάτι διαφορετικό;
Δίνω αυτή την στιγμή την σημαντικότερη μάχη της καριέρας μου στις 29 Νοεμβρίου στο Καρλσρούη της Γερμανίας. Στόχος μου είναι να σηκώσω την γαλανόλευκη σημαία στα μεγαλύτερα ρινγκ του κόσμου και να ακούω τον εθνικό ύμνο σε όλο τον πλανήτη.
Και τέλος, πώς φαντάζεσαι τον εαυτό σου σε δέκα χρόνια από σήμερα;
Ιδανικά με οικογένεια και παιδιά… Φαντάζομαι να είμαι παγκόσμιος πρωταθλητής, να απολαμβάνω όσα στερούμαι τόσα χρόνια και όσα στερηθώ και να συνεχίσω να προπονώ παιδιά εγώ, κυρίως παιδιά που είναι ταλέντα και δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να κάνουν το όνειρο τους πραγματικότητα.
Ο Λεωνίδας Σωπρανίδης δεν είναι απλώς ένας αθλητής – είναι ένα παράδειγμα ψυχικής δύναμης και θέλησης για ζωή. Του ευχόμαστε ολόψυχα καλή επιτυχία στον μεγάλο αγώνα του στη Γερμανία και να συνεχίσει να αποδεικνύει πως κανένα εμπόδιο δεν είναι αρκετά μεγάλο, όταν έχεις πίστη, επιμονή και καρδιά πρωταθλητή. Η πορεία του μάς υπενθυμίζει πως, όταν θέλεις κάτι πραγματικά, δεν υπάρχει «δεν μπορώ» – υπάρχει μόνο «θα το κάνω».
Συνέντευξη: Ερμίνα Μαρία Μουρατίδου Παπαγεωργοπούλου
Επιμέλεια: Βάγια Ραφαηλία Παράσχου
