Με χαρά παρουσιάζουμε σήμερα τη συνέντευξη της ταλαντούχας ηθοποιού Ελένης Κερολάρη, η οποία γεννήθηκε στην Κοζάνη και μεγάλωσε στην Αθήνα, ενώ έχει καταγωγή από την Αλβανία, την οποία επισκέφτηκε για πρώτη φορά πριν έναν χρόνο και εντυπωσιάστηκε από την ομορφιά και τον ευρωπαϊκό χαρακτήρα της.
Η Ελένη είναι απόφοιτη της Δραματικής Σχολής «Μαίρη Βογιατζή Τράγκα», με αναγνωρισμένο πτυχίο από το Υπουργείο Πολιτισμού, και έχει συνεχίσει την εκπαίδευσή της παρακολουθώντας σεμινάρια πάνω σε μεθόδους προσέγγισης, αρχαίο δράμα, τραγούδι, χορό και musical theatre, πιστεύοντας ακράδαντα ότι η μάθηση δεν σταματά ποτέ.
Μας μίλησε για την αγάπη της προς την υποκριτική, τις εμπειρίες και τα όνειρά της, αλλά και για τα μελλοντικά της επαγγελματικά σχέδια.
Πες μας λίγα λόγια για σένα ώστε να σε γνωρίσουμε καλύτερα.
Είμαι ένας άνθρωπος που αγαπά βαθιά την τέχνη της υποκριτικής και προσπαθεί μέσα από αυτή να επικοινωνεί, να συγκινεί και να λέει αλήθειες. Με ενδιαφέρει να παραμένω αληθινή, να δουλεύω σκληρά και να εξελίσσομαι, τόσο ως ηθοποιός όσο και ως άνθρωπος.
Πότε και πώς γεννήθηκε η επιθυμία σου να γίνεις ηθοποιός;
Από μικρή ηλικία ένιωθα ότι ήθελα να αφηγούμαι ιστορίες — όχι απαραίτητα να «φαίνομαι», αλλά να ζω ζωές άλλων, να μπαίνω στις ψυχές τους. Γι’αυτό και καταπιάστηκα με δημιουργία ταινιών μικρού μήκους, μια ταινία που είμαι περήφανη γιατί βγήκε μέσα από την ψυχή μου είναι το “Α normal family?”.
Η σκηνή ήταν πάντα για μένα ένα μέρος μαγικό! Με εντυπωσίαζε το θέατρο!
Φορούσα μάσκες στο σπίτι για να μην με βλέπουν (γιατί ντρεπόμουν πολύ) και έκανα σκετς-σόου στο σπίτι για να διασκεδάζω τους συγγενείς! Ντρεπόμουν πολύ, αλλά βαθιά μέσα μου ήθελα να εκφράζομαι με αυτό τον τρόπο.
Ποιος ή ποια ηθοποιός σε ενέπνευσε στα πρώτα σου βήματα;
Θαύμαζα πάντα τους ηθοποιούς που είχαν εσωτερικότητα και αλήθεια — ανθρώπους που δεν έπαιζαν απλώς, αλλά ήταν οι ρόλοι τους. Ο ελληνικός κινηματογράφος ήταν η αρχή των πάντων.
Ποιά ήταν η πρώτη σου επαγγελματική εμπειρία στο θέατρο ή στην τηλεόραση;
Θυμάσαι τα συναισθήματά σου;
Θυμάμαι πως ήμουν γεμάτη ενθουσιασμό, αλλά και σεβασμό. Το πρώτο μου βήμα ήταν μικρό, αλλά για μένα είχε τεράστια σημασία. Ένιωθα ότι επιτέλους ξεκινούσα ένα ταξίδι ζωής. Η πρώτη παράσταση που έπαιξα επαγγελματικά ήταν όταν φοιτούσα στο δεύτερο έτος της δραματικής σχολής, όπου η δασκάλα μου Γιούλη Ζήκου με επέλεξε να παίξω μαζί της σε σκηνοθεσία Γιάννη Μόρτζου. Μετά ακολούθησε η “Δεσποινίς Τζούλια’ όπου συμμετείχα σε σκηνοθεσία – διασκευή του Βασίλη Μπισμπίκη στο Cartel, όπου επίσης ήταν δάσκαλος μου στη σχολή.
Τι ρόλο παίζει η υποκριτική παιδεία στη διαμόρφωση ενός ηθοποιού σήμερα;
Πιστεύω ότι είναι το θεμέλιο. Δεν είναι μόνο η τεχνική — είναι και η καλλιέργεια ψυχής, η πειθαρχία, η αυτογνωσία. Χτίζεις ένα εσωτερικό εργαλείο που σε βοηθά να σταθείς με αλήθεια στη δουλειά και να νιώθεις σιγουριά.
Ποιος ρόλος σε σημάδεψε μέχρι σήμερα και γιατί;
Ο ρόλος της Νανάς του Εμίλ Ζολά που είχα τη χαρά να παίξω στο θέατρο. Μια δυναμική και θελκτική γυναίκα που κέρδιζε αυτό που ήθελε πάντα με τον τρόπο της. Ο ρόλος αυτός με έφερε αντιμέτωπη με φόβους, όρια και αλήθειες που δεν είχα ανακαλύψει ακόμη.
Πώς προσεγγίζεις έναν απαιτητικό ή ψυχολογικά βαρύ ρόλο;
Με σεβασμό και μελέτη. Αφήνω χρόνο να «καθίσει» μέσα μου και προσπαθώ να τον καταλάβω βαθιά — χωρίς να τον κρίνω. Χρησιμοποιώ και τις δικές μου εμπειρίες, αλλά κρατώ και αποστάσεις, για να προστατεύσω και τον εαυτό μου.
Υπάρχει κάποιος ρόλος που ονειρεύεσαι να παίξεις;
Δεν υπάρχει ηθοποιός που δεν έχει φανταστεί τον εαυτό του σε ρόλο από το θέατρο ρεπερτορίου. Ονειρεύομαι Ιουλιέτα, νύφη από το “Ματωμένο γάμο” του Λόρκα, Γέρμα του Λόρκα, Λώρα από τον “Γυάλινο κόσμο” του Ουίλλιαμς. Από Αρχαίο δράμα μ’αρεσει πολύ η Ηλέκτρα.
Πώς διαχειρίζεσαι την απόρριψη ή την κακή κριτική;
Με τα χρόνια έμαθα να μην την παίρνω προσωπικά. Γιατί δεν είναι προσωπική. Έχει να κάνει με την κατάλληλη στιγμή, πόσο έτοιμος είσαι. Η απόρριψη είναι κομμάτι του επαγγέλματος. Αν με πονέσει, προσπαθώ να την ακούσω με ψυχραιμία, να μάθω κάτι, και να προχωρήσω.
Υπήρξε στιγμή που σκέφτηκες να τα παρατήσεις; Τι σε κράτησε;
Υπήρξαν ελάχιστες στιγμές που σκέφτηκα μήπως να αλλάξω πορεία, όμως τότε μαγικά αμέσως κάτι πολύ καλό και δυνατό ερχόταν που μου έδινε δύναμη να παραμείνω και να συνεχίσω.
Είναι δύσκολο για έναν ηθοποιό να διατηρήσει την ιδιωτικότητά του;
Δεν έχω αντιμετωπίσει τέτοιο θέμα μέχρι στιγμής. Οι γνωστοί μου στέλνουν φωτογραφίες από δουλειές που έτυχε να με δουν στην τηλεόραση, μου δείχνουν αγάπη και θαυμασμό και αυτό είναι όμορφο.
Πώς ισορροπείς την προσωπική σου ζωή με την έντονη επαγγελματική έκθεση;
Είναι σημαντικό να υπάρχει ισορροπία για να παραμένεις γειωμένος.
Πιστεύεις ότι το θέατρο ή ο κινηματογράφος μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο;
Ναι. Μπορεί να μην αλλάζουν άμεσα τον κόσμο, αλλά αλλάζουν ανθρώπους — κι αυτό είναι η αρχή για όλα.
Τι θέση έχει η τέχνη μέσα σε μια κοινωνία που αντιμετωπίζει κρίσεις;
Η τέχνη είναι φως σε σκοτεινούς καιρούς. Η τέχνη είναι η φωνή του λαού. Προσφέρει ανακούφιση, ενσυναίσθηση, ελπίδα και δύναμη.
Πώς νιώθεις όταν βλέπεις τους θεατές να συγκινούνται με την ερμηνεία σου;
Είναι από τις πιο συγκινητικές στιγμές. Εκεί καταλαβαίνεις ότι έχει γίνει η «σύνδεση» — κι αυτή είναι η ουσία της δουλειάς μας.
Τι σημαίνει για σένα η αναγνώριση;
Δεν είναι αυτοσκοπός. Αν έρθει, είναι όμορφο. Σημασία έχει να νιώθω εγώ ότι υπηρετώ τη δουλειά μου με αλήθεια και σεβασμό.
Ποιο είναι το πιο προσωπικό “μάθημα” που σου δίδαξε η υποκριτική;
Να εμπιστεύομαι τον εαυτό μου και να μην φοβάμαι τη «γύμνια» της ψυχής. Η αλήθεια είναι πάντα ο δρόμος.
Με έμαθε να αναγνωρίζω την αλήθεια και αυθεντικότητα στους ανθρώπους.
Πώς άλλαξε ο τρόπος που βλέπεις τον εαυτό σου μέσα από τους ρόλους;
Έμαθα να είμαι πιο επιεικής, να καταλαβαίνω πιο βαθιά τους ανθρώπους — και τον εαυτό μου μέσα σε αυτούς.
Πάνω σε τι δουλεύεις αυτή την περίοδο;
Καλώς εχόντων των πραγμάτων, τη νέα σεζόν θα συνεργαστώ στο θέατρο με τη σκηνοθέτη Ελβίνα Μποτονάκη. Σε ένα θεατρικό του Διονύση Μπούγα με μια ψυχολογική προσέγγιση πάνω στα θέματα που απασχολούν όλους μας και είναι η σχέση ανάμεσα σε ένα ζευγάρι.
Με την σκηνοθέτη Ελβίνα Μποτονάκη είχαμε μια πολύ επιτυχημένη συνεργασία στην ταινία “Έρφοι” όπου υποδύθηκα το Λενιώ την πρωταγωνίστρια και συμμετείχαμε στο Φεστιβάλ Δράμας!
Ποια είναι τα επόμενα επαγγελματικά σου σχέδια;
Την παράσταση που θα παίξω και ετοιμάζω συγγραφικά, έναν κωμικό σουρεαλιστικό μονόλογο.
Πού φαντάζεσαι τον εαυτό σου σε 5 ή 10 χρόνια;
Θα ήθελα να συνεχίζω να δουλεύω με αγάπη, να εξελίσσομαι και να προσφέρω. Ίσως και να έχω τη δική μου ομάδα ή να δημιουργώ τα δικά μου έργα.
Ευχαριστούμε θερμά την Ελένη Κερολάρη για τον χρόνο και την ειλικρίνειά της. Της ευχόμαστε ολόψυχα να συνεχίσει με την ίδια αγάπη και αφοσίωση να δημιουργεί, να εξελίσσεται και να εμπνέει το κοινό της μέσα από τη δουλειά της.
Μάθετε περισσότερα για τη δουλειά της Ελένης Κερολάρη εδώ: elllenikerolari.wixsite.com/my-site
Συνέντευξη: Ερμίνα Μαρία Μουρατίδου Παπαγεωργοπούλου
Επιμέλεια: Βάγια Ραφαηλία Παράσχου
