Είναι μεγάλη μας τιμή που ένας δημοσιογράφος του βεληνεκούς του Γιώργου Σόμπολου μάς άνοιξε με τέτοια άνεση και ειλικρίνεια την πόρτα της καθημερινότητάς του. Γνωστός για την πολύχρονη πορεία του στο αστυνομικό ρεπορτάζ –ξεκινώντας από καθημερινές εφημερίδες όπως η Μακεδονία και η Ημερησία και συνεχίζοντας σήμερα στον τηλεοπτικό σταθμό Star – λάμπει όχι μόνο για το ρεπορτάζ του, αλλά και για την αυθεντική του παρουσία. Στη συνέντευξη αυτή αναδύεται ένας άνθρωπος με απλότητα, με ψυχραιμία, με υπομονή και με την οικογένειά του στο κέντρο της καρδιάς του.
Ποιός είστε ως άνθρωπος και όχι ως δημόσιο πρόσωπο;
Για αρχή δεν θα έλεγα ότι είμαι δημόσιο πρόσωπο, ωστόσο αναγνωρίζω ότι η δουλειά μου μπορεί να επηρεάσει μεγάλο μέρος του κοινού. Στην προσωπική μου ζωή θα έλεγα ότι είμαι λιγότερο ομιλητικός, σε σχέση με τη επαγγελματική μου ιδιότητα. Εάν όμως το καλοσκεφτείς, οι διαφορές είναι πράγματι μικρές αφού σε αυτή την δουλειά πρέπει να ακούς προσεκτικά τι λέει ο συνομιλητής σου και το κυριότερο, τι εννοεί με όσα λέει.
Δεν είμαι σίγουρα ο άνθρωπος που τροφοδοτεί τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για το πού πάω, τι κάνω. Σε λίγες περιπτώσεις, με κάποιους ανθρώπους που εκτιμώ, ναι μια φωτογραφία θα ανέβει. Εάν πρέπει να μιλήσω γενικά για τον χαρακτήρα μου, θα έλεγα πως έχω υπομονή και λύνω με ψυχραιμία τα όποια προβλήματα προκύψουν, άρα δεν είμαι σίγουρα αυτό που λέμε αγχώδης σαν άνθρωπος.
Δυστυχώς η δουλειά μας, δεν μας επιτρέπει να νιώθουμε ήρεμοι. Είμαστε θα έλεγα σε εγρήγορση καθ’ όλο το 24ωρο. Μονίμως έχεις την έγνοια μήπως κάτι συνέβη, να πάρω ένα τηλέφωνο να δω τι γίνεται. Προσωπικά, προσπαθώ να βάζω προτεραιότητα την οικογένεια μου, την σύζυγο μου και τα δύο μας παιδιά στα οποία επιμένω να τονίζω κάποια στοιχειώδη πράγματα και ίσως κάποιος να με χαρακτήριζε υπερβολικό με τις συνεχείς νουθεσίες, όμως αυτό συμβαίνει επειδή καθημερινά βλέπω διάφορα και προσπαθώ να τους δώσω να καταλάβουν πως υπάρχουν κίνδυνοι παντού. Προσπαθώ να εκπαιδεύσω τα παιδιά να έχουν αντίληψη. Όταν βλέπεις τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο κόσμος γύρω σου, μιας και το ρεπορτάζ μου είναι το αστυνομικό, είναι δεδομένο πως αποκτάς μια διαφορετική προσέγγιση και άποψη. Μόλις περάσω την πόρτα του σπιτιού, προσπαθώ να αποβάλλω τα όσα έχω ζήσει όλες τις προηγούμενες ώρες και πιστεύω σε έναν βαθμό ότι τα καταφέρνω. Φυσικά, χρειάζεται και η αποφόρτιση. Ψαροντούφεκο, μουσικές σκηνές, σινεμά, σκοποβολή είναι μερικοί τρόποι που λειτουργούν σε εμένα. Τέλος, σίγουρα, προσπαθώ μια ημέρα την εβδομάδα να ψήνουμε οικογενειακώς και να τρώμε όλοι μαζί στο τραπέζι σαν οικογένεια.
Παράλληλα με τις σπουδές, ξεκίνησα πρακτική εξάσκηση στην εφημερίδα «Μακεδονία», το 1998. Δύο χρόνια αργότερα, ξεκίνησα να εργάζομαι και στην εφημερίδα «Ημερησία». Στις αρχές του 2004 ξεκίνησα να εργάζομαι στον τηλεοπτικό σταθμό «Star», όπου συνεχίζω εως σήμερα. Από την αρχή της καριέρας μου έχω συνεργαστεί με μια σειρά διεθνών πρακτορείων Ειδήσεων, Associated Press, Reuters, ελληνικές ιστοσελίδες, περιοδικά, την AthensVoice και τον όμιλο των Παραπολιτικών. Έχω δώσει ανταποκρίσεις για πολύκροτες υποθέσεις σε αυστραλιανά, αμερικανικά και αλβανικά ραδιόφωνα.
Τι ήταν αυτό που σας ώθησε να ασχοληθείτε με τη δημοσιογραφία;
Αυτό το μικρόβιο είναι πολύ μεταδοτικό θα έλεγα. Εγώ άλλωστε μεγαλώνοντας σε ένα σπίτι με πατέρα δημοσιογράφο και βλέποντας το μεράκι του, δεν είχα πολλές πιθανότητες να ξεφύγω. Ήξερα ωστόσο τη δουλειά «εκ των έσω». Ήξερα τα ζόρια, ήξερα τα εξοντωτικά ωράρια, ήξερα ότι η οικογένεια δεν θα με έβλεπε συχνά. Είχα πλήρη εικόνα για τα καλά και τα κακά. Αυτή την δουλειά, όπως όλες άλλωστε, εάν δεν την αγαπάς, δεν μπορείς να την υπηρετήσεις γιατί κάποια στιγμή θα σε αποβάλει. Πολλοί νομίζουν ότι θα πας στην τηλεόραση για παράδειγμα, θα πιάσεις ένα μικρόφωνο και θα βγεις να πεις πέντε κουβέντες και όλα είναι καλά. Δυστυχώς, δεν είναι έτσι η πραγματικότητα. «Στο τέλος της ημέρας» όμως νομίζω πως εγώ προσωπικά δεν θα μπορούσα να κάνω κάποια άλλη εργασία.
Θυμάστε την πρώτη σας ανταπόκριση ή ρεπορτάζ και πώς νιώσατε;
Προτού αναλάβω το πρώτο μου θέμα, είχε προηγηθεί μια περίοδος όπου είχα γίνει «η σκιά» άλλων έμπειρων δημοσιογράφων, όπως του Παναγιώτη Μπούσιου και του Βάιου Σύρρου – εξαιρετικών συναδέλφων στο αστυνομικό ρεπορτάζ. Πήγαινα μαζί τους στα θέματα, έβλεπα τι ρωτούσαν, πώς στέκονταν, τα σταντ-απ, πώς προσέγγιζαν τον κόσμο. Φυσικά και θυμάμαι το πρώτο μου ρεπορτάζ – ήταν μια ληστεία στο κέντρο της Αθήνας – και ευτυχώς, ήμουν τυχερός διότι είχα μαζί μου δύο πολύτιμους συνεργάτες, τον καμεραμάν Νίκο Μανούσο και τον ηχολήπτη Χρήστο Κολώνη, οι οποίοι με βοήθησαν πολύ. Δεν νομίζω ότι «έτρεμα», ωστόσο η απειρία ήταν ολοφάνερη. Η δουλειά όμως βγήκε και το αποτέλεσμα ήταν ικανοποιητικό.
Όταν πρέπει να πλησιάσεις έναν άνθρωπο, μια μητέρα, έναν πατέρα που έχει χάσει το παιδί του, νομίζω πως πρόκειται για την πλέον δύσκολη στιγμή του ρεπορτάζ. Τι να πεις σε αυτόν τον άνθρωπο που έχει πάθει σοκ. Πολλές φορές, καταλήγεις να μην κάνεις ρεπορτάζ αλλά να προσπαθείς να τον ηρεμήσεις, όσο αυτό είναι εφικτό, να του εξηγήσεις το πόσο εύκολα μπορεί να γίνει το κακό, να τον συμβουλεύσεις πώς να κινηθεί, γιατί υπάρχει μια σειρά διαδικασιών που έπεται ενός εγκλήματος, οι οποίες είναι συναισθηματικά δύσκολες. Πάνω από όλα είμαι άνθρωπος και αντιμετωπίζω τον συνομιλητή μου όπως θα ήθελα και εκείνος να μου σταθεί σε μια κακιά στιγμή.
Υπάρχει κάποιο γεγονός που σας συγκλόνισε τόσο, ώστε να το κουβαλάτε ακόμα μέσα σας;
Το 2022, έχω πάει σε ένα σχολείο στο Μενίδι, όπου ένας μαθητής δημοτικού έπεσε και χτύπησε στο κεφάλι στο προαύλιο του σχολείου του μπροστά στα μάτια των συμμαθητών του. Αυτή τουλάχιστον ήταν η πρώτη ενημέρωση. Λίγα λεπτά πριν την έναρξη της εκπομπής «Αλήθειες με τη Ζήνα» όπου θα έβγαινα ζωντανά από το σημείο για να πω για το περιστατικό, μου έρχεται η πληροφορία πως το παιδί είναι πυροβολημένο. Καλώ αμέσως τον ιατροδικαστή που το εξέτασε και μου επιβεβαίωσε πως δέχθηκε σφαίρα. Από μια «αδέσποτη» σφαίρα. Εκεί, συνειδητοποίησα πλέον πως όλα στη ζωή γίνονται για έναν λόγο. Όσο άδικα και εάν είναι.
Πώς διαχειρίζεστε το βάρος της ανθρώπινης δυστυχίας όταν τη ζείτε από κοντά;
Αναγκαστικά μπαίνεις στα «παπούτσια» του συνομιλητή σου όταν ασχολείσαι με μια υπόθεση. Ακούς το σκεπτικό του για τους λόγους που ο άνθρωπος τους δεν βρίσκεται στη ζωή ή που έφτασε στο έγκλημα. Προσπαθείς διακριτικά, εάν γνωρίζεις κάτι παραπάνω, να τους εξηγήσεις πως ίσως υπάρχει και μια άλλη εκδοχή. Προσπαθώ όσο γίνεται να μη μεταφέρω αυτό τον πόνο στην προσωπική μου ζωή. Δεν φταίει σε τίποτε η οικογένεια μου να με βλέπει πιεσμένο ψυχολογικά ή να γίνεται ο αποδέκτης των όποιων παράπλευρων συμπεριφορών που μπορεί να σου αφήνει η πίεση της δουλειάς.
Όταν επιστρέφετε στο σπίτι μετά από μια σκληρή μέρα, τι είναι αυτό που σας βοηθά να ηρεμήσετε;
Η πλέον ιδανική συνθήκη, αφού περάσω την πόρτα του σπιτιού, είναι να έχω μόλις πέντε λεπτά ηρεμίας. Αρκούν για να αποφορτιστώ και να νιώσω πως «τώρα μπήκα στον παράδεισο μου». Κάποιες φορές δεν επιτυγχάνεται αυτό, αλλά γενικά 5 λεπτά μέσα στο σπίτι, αρκούν για να φτιάξει η διάθεση. Άλλες φορές, «βουτάω» την οικογένεια και πάμε μια βόλτα έξω.
Πόσο δύσκολο είναι να χωρίσετε τον επαγγελματία από τον άνθρωπο;
Ίσως είναι πιο εύκολο από όσο φαντάζει. Το ότι είσαι επαγγελματίας δεν σημαίνει πως πρέπει να χάσεις ή να αλλοιώσεις την προσωπικότητά σου. Εγώ τουλάχιστον θεωρώ πως έχω βρει τον τρόπο και λειτουργώ επαγγελματικά διατηρώντας αξίες και αρχές.
Πάνω από όλα, είμαστε άνθρωποι και ως τέτοιους πρέπει να αντιμετωπίζουμε τους ανθρώπους από τους οποίους καλούμαστε να πάρουμε μια δήλωση ή μια συνέντευξη.
Ποιο είναι το μεγαλύτερο μάθημα που σας έχει δώσει η δημοσιογραφία;
Κάθε ημέρα είναι διαφορετική, κάθε μέρα μαθαίνω κάτι καινούριο. Πολλές φορές από την εξέλιξη των υποθέσεων, έχω πει ότι τα «τα πράγματα δεν είναι πάντα όπως φαίνονται». Δυστυχώς, δεν υπάρχουν όρια στην διαστροφή και την μανία των ανθρώπων. Εκεί που νομίζεις πως τα έχεις δει όλα συμβαίνει κάτι που σε κάνει να σκέφτεσαι: «Μπορεί να φτάσει σε τέτοιο σημείο ο άνθρωπος;»
Τι θεωρείτε ότι είναι σήμερα η “καλή δημοσιογραφία”;
Η καλή είδηση είναι η είδηση που θα μεταφέρεις στην αληθινή της διάσταση, χωρίς σχόλια, χωρίς «σάλτσες», απλά και κατανοητά για το κοινό είτε το τηλεοπτικό, είτε το αναγνωστικό είτε το ακροαματικό. Τα λάθη είναι ανθρώπινα και «μέσα στο πρόγραμμα» αρκεί να μην γίνονται συνήθεια! Να κοιμάσαι το βράδυ ήσυχος έχοντας κάνει σωστά την δουλειά σου. Να μην αδικήσεις κάποιον, έστω και στο ελάχιστο. Να μην παίρνεις θέση. Εαν λέει ο συνάδελφος «Το είπε ο τάδε; Τότε έτσι είναι!», τότε σίγουρα κάτι κάνεις καλά.
Αν γυρνούσατε πίσω, τι θα συμβουλεύατε τον νεότερο εαυτό σας όταν ξεκινούσε;
Δε νομίζω πως θα άλλαζα κάτι. Ίσως να ήμουν λιγότερο σοβαρός κάποιες στιγμές.
Τι θα λέγατε στους νέους που ονειρεύονται να μπουν στο χώρο της δημοσιογραφίας;
Εάν δεν την αγαπάς την δουλειά, μην την κάνεις. Φυσικά αυτό ισχύει για όλες τις δουλειές. Ειδικά σε αυτήν όμως, καθώς θα πρέπει να είσαι προετοιμασμένος για πολλές ώρες εργασίας καθημερινά, αφού ωράριο δεν υπάρχει, δεν υπάρχουν γιορτές-αργίες. Θα πρέπει να γνωρίζει ο ενδιαφερόμενος ότι υπάρχει έντονη, ίσως υπερβολική πίεση-ανταγωνισμός. Σίγουρα όμως θα γνωρίσει την πραγματική εικόνα της ζωής από την «καλή» και την «ανάποδη», αποκτώντας μια άλλη οπτική για πολλά θέματα.
Ποια είναι μια στιγμή στην καριέρα σας που σας έκανε να νιώσετε πραγματικά “άνθρωπος πάνω απ’ όλα”;
Η αλήθεια είναι πως συχνά έχω αυτό το συναίσθημα. Το είπα και παραπάνω, λειτουργώ σε όλες τις πτυχές μου ως άνθρωπος και με το σκεπτικό “μην κάνεις αυτό που δεν θες να σου κάνουν”. Έχω συμπαρασταθεί ουκ ολίγες φορές σε ανθρώπους που έχασαν έναν δικό τους άνθρωπο, χωρίς κάμερες και φώτα της δημοσιότητας. Έχω βοηθήσει, χωρίς να το ξέρει κανείς, ανθρώπους που κατάλαβα πως πραγματικά το είχαν ανάγκη. Δεν είναι όλα για την δημοσιότητα, δεν είναι όλα για την τηλεόραση. Μια αγκαλιά σε έναν άνθρωπο που έχει πόνο ή να μιλήσεις σε κάποιον «ζωντανό-νεκρό» -διότι έτσι είναι όσοι χάνουν ξαφνικά ένα προσφιλές τους πρόσωπο- οποιαδήποτε ώρα και να σε καλέσει, είναι κάποιες απλές κινήσεις που μπορούμε να κάνουμε, που για κάποιον έχουν τεράστια σημασία. Αυτά που λέμε «απλά πράγματα».
Τι σας δίνει δύναμη να συνεχίζετε, παρά τις δυσκολίες και την πίεση;
Αγαπάω τη δουλειά μου, με ενδιαφέρει να ξεκαθαρίζουν οι υποθέσεις που χειρίζομαι, τόσο για τους ανθρώπους που ψάχνουν να μάθουν τι έχει γίνει με την υπόθεση τους, όσο και για την δική μου ενημέρωση. Να κλείνω δηλαδή τις πόρτες κάθε υπόθεσης, που λέμε. Δεν υπάρχει δουλειά χωρίς πίεση, δυσκολίες, προβλήματα – αρκεί να τα διαχειρίζεσαι σωστά – κάτι το οποίο δεν είναι πάντα εφικτό. Μια απόδραση με τη γυναίκα μου, ένα χαμόγελο των παιδιών μου, ένα δυνατό ξενύχτι με τους λίγους και καλούς φίλους, είναι ίσως το βάλσαμο στην δύσκολη καθημερινότητα μου.
Ευχαριστούμε θερμά τον Γιώργο Σόμπολο για τη συνέντευξη και για την αμεσότητα που μας χάρισε. Ευχόμαστε να συνεχίσει τη διαδρομή του με το ίδιο πείσμα, την ίδια ανθρωπιά και την ίδια αγάπη για το ρεπορτάζ. Χαρήκαμε πραγματικά που γνωρίσαμε έναν δημοσιογράφο που πριν απ’ όλα είναι άνθρωπος – καθώς δεν τον ενδιαφέρουν οι αριθμοί, αλλά οι ζωές πίσω από τις ειδήσεις.
Συνέντευξη: Ερμίνα Μαρία Μουρατίδου Παπαγεωργοπούλου
Επιμέλεια: Βάγια Ραφαηλία Παράσχου
