Τα τελευταία βίντεο που κυκλοφορούν στα social φέρνουν ξανά στο προσκήνιο το ζήτημα των «έξυπνων καμερών» που σχεδιάζεται να τοποθετηθούν σε επιλεγμένα σημεία της Αθήνας. Πρόκειται για συστήματα τεχνητής νοημοσύνης που δεν καταγράφουν απλώς, αλλά αναλύουν σε πραγματικό χρόνο τη συμπεριφορά των οδηγών και των οχημάτων.
Μπορούν να εντοπίζουν:
- αν κάποιος δεν φοράει ζώνη, είτε οδηγός είτε συνοδηγός, ακόμη και τον επιβάτη στο πίσω κάθισμα
- τη χρήση κινητού κατά την οδήγηση
- απότομο φρενάρισμα ή αλλαγή ταχύτητας από τον προηγούμενο δρόμο
- ύποπτες κινήσεις, απότομες αποκλίσεις ή πιθανή επικίνδυνη οδήγηση
- αριθμό επιβατών και ανήλικους χωρίς προστασία
- πινακίδες με αυτόματη αναγνώριση (ANPR).
Με λίγα λόγια: Βλέπουν, αναλύουν και καταγράφουν σχεδόν τα πάντα.
Και κάπου εδώ ξεκινάει το πραγματικό ερώτημα.
Είναι πρόοδος;
Ναι, με μια πρώτη ματιά. Γιατί μειώνει ατυχήματα, πιάνει παραβάτες που διαφορετικά δεν θα εντοπίζονταν ποτέ και κάνει την κυκλοφορία πιο ασφαλή.
Η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να αποτρέψει λάθη πριν συμβούν και να παρέχει δεδομένα που βοηθούν στον σχεδιασμό καλύτερων δρόμων και κυκλοφορίας.
Ή είναι απλά… παρακολούθηση;
Εδώ είναι το άλλο μισό της αλήθειας. Όταν μια κάμερα βλέπει όχι μόνο το αυτοκίνητο, αλλά και τον άνθρωπο μέσα σε αυτό, όταν «διαβάζει» κινήσεις, ταχύτητες, πρόσωπα και συνήθειες, τότε τίθεται το μεγάλο θέμα:
Μέχρι πού επιτρέπεται να φτάνει η τεχνολογία; Πότε μιλάμε για ασφάλεια; Πότε μιλάμε για έλεγχο; Και ποιος κρατάει τα δεδομένα; Για πόσο; Και για ποιο σκοπό;
Το όριο ανάμεσα στην πρόοδο και την παραβίαση της ιδιωτικότητας γίνεται όλο και πιο θολό.
Η ουσία;
Οι κάμερες μπορεί να κάνουν την πόλη πιο ασφαλή, αλλά αν δεν υπάρξει σωστή ρύθμιση και διαφάνεια, μπορούν εξίσου εύκολα να μετατραπούν σε εργαλείο υπερβολικής παρακολούθησης.
Ζούμε σε μια εποχή που η τεχνολογία τρέχει πιο γρήγορα από τους νόμους. Και ίσως είναι η ώρα να καθορίσουμε εμείς και όχι οι μηχανές, πού σταματάει η ασφάλεια και πού ξεκινά η ελευθερία μας.
Επιμέλεια: Βάγια Ραφαηλία Παράσχου
